7. Let Go and Let Others
Related MediaIntroduction1
A number of years ago, two of my friends and I were traveling in India. We were flying on a brand new Airbus from Delhi to Hyderabad, and while we were in mid-air an alarm went off. There was no indication from the performance of the aircraft that anything was wrong, but the crew was scurrying about in a way that struck me as funny. My sense was that nothing was really wrong, but that an alarm had been set off for some unexplained reason. No one seemed to know how to turn the alarm off, and eventually it was silenced, and we continued on to our destination without further incident.
It was several years later that I found out one of the men traveling with me had a very different perspective on that incident. My friend described what sounded like a near-death experience on an airplane. Then I realized he was talking about something that happened when I was with him, and I couldn’t imagine what it could be. He then explained his perspective of that same incident with the malfunctioning alarm on the Airbus headed for Hyderabad. While I was laughing, he was saying his last prayer.
People simply see things differently. That is part of the reason we have four Gospels in the New Testament with overlapping accounts of events in Israel’s history in the Old Testament. Sometimes it is not a difference in perspective, but a difference in the author’s purpose. For example, in 2 Samuel 1, David eulogizes Saul and Jonathan together, praising them as men who are great and courageous.2 A funeral is not the time to emphasize the failures and sins of the deceased. Indeed, David never seems to speak ill of Saul, except in his private conversations with Jonathan and in his prayers.3
We certainly see a significant difference in the account of 1 Kings 1from that recorded in the final chapters of 1 Chronicles.4 From the 1 Chronicles account, we might conclude that the transition from David’s reign as Israel’s king to Solomon’s was smooth and carefully orchestrated. When we come to our text in 1 Kings 1, the transition of power looks quite different. It appears that the scepter must be pried from David’s grasp and handed to Solomon. There is a good deal of intrigue in this account as well. We are saddened when we learn that Joab betrayed David and switched his allegiance to Adonijah, along with Abiathar the priest. We note the way in which Nathan and Bathsheba must “manage” David to get him to act. We wonder why we are told about the need for David to have a beautiful young virgin to warm him.
Speaking of different perspectives, our perspective in this lesson is quite different from that in our last lesson. Then we looked at David’s sin with Bathsheba as the result of David taking, as it were, an early retirement from his responsibilities as Israel’s king. This lesson approaches our text from a very different perspective. Here in 1 Kings 1, David resists retirement altogether, waiting until he has “one foot in the grave and the other on a banana peel” to pass the scepter to his son, Solomon.
Our text is not only fascinating, it is crucial in its implications and applications to you and to me as individuals, and to us as a church. Let us listen well to these inspired words and ask God to use His Holy Spirit to communicate the message we need to hear.
David and Abishag
1 Kings 1:1-4
1 King David was very old; even when they covered him with blankets, he could not get warm. 2 His servants advised him, “A young virgin must be found for our master, the king, to take care of the king’s needs and serve as his nurse. She can also sleep with you and keep our master, the king, warm.” 3 So they looked through all Israel for a beautiful young woman and found Abishag, a Shunammite, and brought her to the king. 4 The young woman was very beautiful; she became the king’s nurse and served him, but the king did not have sexual relations with her (1 Kings 1:1-4).
Before we look at our text, I would remind you of an earlier incident which prompted David’s men to insist that David no longer lead them into battle as he had once done:
15 Another battle was fought between the Philistines and Israel. So David went down with his soldiers and fought the Philistines. David became exhausted. 16 Now Ishbi-Benob, one of the descendants of Rapha, had a spear that weighed three hundred bronze shekels, and he was armed with a new weapon. He had said that he would kill David. 17 But Abishai the son of Zeruiah came to David’s aid, striking the Philistine down and killing him. Then David’s men took an oath saying, “You will not go out to battle with us again! You must not extinguish the lamp of Israel!” (2 Samuel 21:15-17)
As David grew older, some of his activities as a young man had to be set aside. One of these was leading his army in battle. The incident described above demonstrated that David should no longer take on “Goliath’s” in battle for two very good reasons. First, David was getting too old for this kind of strenuous activity. David became exhausted while fighting Ishbi-Benob, another Philistine giant. Abishai recognized what was happening and came to David’s aid, striking down the giant himself. David no longer had the strength for battle he once possessed. Second, there was no longer a need for David to take on giants because a number of his men did so with great success. It was one thing for David to take on Goliath when none of the Israelites had the courage or faith to do so. Now, a number of men have been inspired by David’s faith and courage, and they have taken over the “giant-killing” task.
This is not the kind of “retirement” we saw in our last lesson – David’s “early retirement” of staying in Jerusalem while Joab and the army of Israel fought the Ammonites. This “early retirement” was not due to David’s age or lack of strength; it was due to his lapse in character. Since then, David had grown older, and his strength had waned. It was not yet time for David to step down, but it was time for him to cut back in certain strenuous activities. (My wife has been telling me the same thing – no more swapping engines or transmissions.)
When we come upon David in 1 Kings 1, he is now at the end of his life. He is an old man now, and most of his strength is gone. What a pathetic sight this once vibrant man must have been as he lay shivering because he could not get warm. I am fascinated at the counsel the king’s “servants” gave.5 They concluded that the king needed a beautiful young virgin to care for his needs, which included lying beside the king. This beautiful young woman’s “ministry” to David was far from just that of a servant, or even a nurse. From what we know of David, and from what we now read in our text, it seems obvious that David’s servants expected this beautiful young woman to “get David’s motor going” once again. The reality is that David did not “know” Abishag because he could not.6
The thrust of these first four verses of 1 Kings 1 characterizes David’s overall condition, his capacity to lead if you would. What we see in our text is far from encouraging. Bluntly put, David is “over the hill,” not only unable to lead the army, or the nation, but even unable to live a normal life. David’s inability to “know” Abishag is but the first instance of David’s lack of knowledge in our text, as we will soon see. Up to this point, we should see that David lacks the capacity to lead the nation, and further events will only serve to prove this.
Adonijah
Adonijah was the fourth of David’s sons born to him while he reigned as king of Judah in Hebron:7
2 Now sons were born to David in Hebron. His firstborn was Amnon, born to Ahinoam the Jezreelite. 3 His second son was Kileab, born to Abigail the widow of Nabal the Carmelite. His third son was Absalom, the son of Maacah daughter of King Talmai of Geshur. 4 His fourth son was Adonijah, the son of Haggith. His fifth son was Shephatiah, the son of Abitail. 5 His sixth son was Ithream, born to David’s wife Eglah. These sons were all born to David in Hebron (2 Samuel 3:2-5).
Amnon, David’s firstborn son, raped his sister Tamar and was then killed by his brother Absalom. Absalom, David’s third son, is killed by Joab because he sought to take the kingdom from his father. No one knows what became of Kileab, the son of Abigail,8 so he is presumed by most to be dead.9 The fourth son, Adonijah, is thus first in line for the throne, if reckoned only by birth order. This is the new contender for the throne.
I am tempted to refer to Adonijah as “Absalom II,” because there are definite similarities between the two. Both are sons of David. Each, in his own time, was next in line for the throne when considered in terms of birth order. Both men were handsome,10 and both made a show of their royal status by riding about in a chariot with fifty men running before them.11 Both sought to take over the kingdom while their father was still living. Absalom seemed to make his appeal to the general populace, while Adonijah sought to win the favor of some of Israel’s leaders. Absalom would not hesitate to kill David and many others to grasp the throne; Adonijah may at least have been willing to kill any rivals or threats to his reign.12
David’s performance as a father has not been stellar. He foolishly sent Tamar to Amnon13 and thus facilitated her violation by her brother. He did not deal well with Absalom, either,14 thus contributing to Absalom’s revolt. Now, once again, we find David failing as a father:
(Now his father had never corrected him by saying, “Why do you do such things?” He was also very handsome and had been born right after Absalom.) (1 Kings 1:6)
We would probably say today that Adonijah was a royal brat. He had everything he wanted and was never called to account for his actions.
It seems as though Adonijah would have known that Solomon was the heir apparent. He certainly would have noted David’s reluctance to designate his successor and the degree to which David was out of touch and out of control of his kingdom. Waiting for David’s death would not be to his advantage. But if he could act decisively before David’s death, especially with the support of some of David’s most loyal officials, he could seize the throne. If need be, he could even eliminate Solomon and his mother, so that the designated heir to the throne would no longer pose a threat to his plans.
Somehow Adonijah succeeded in obtaining the support of some of David’s most devoted officials, specifically Joab and Abiathar. Joab was the commander of Israel’s armies, and this was crucial because successful coups require the support of the armed forces of the nation. If Joab could maintain the loyalty and support of his army, then Adonijah’s victory seemed almost certain. Abiathar shared the high priesthood with Zadok;15 Abiathar cast his lot with Adonijah, while Zadok remained faithful to David, and thus to Solomon. No doubt Adonijah planned to have Abiathar anoint him as Israel’s next king, thus giving the appearance of divine a.pproval
While Adonijah had managed to gain the support of some key leaders, he had not gained the support of all. Zadok, the other high priest, Benaiah (one of David’s top military commanders), Nathan the prophet, 16and David’s elite warriors (the Kerethites and Pelethites – see verse 38) remained loyal to their king.
Adonijah made his intentions clear – he definitely intended to be Israel’s next king. He sounds rather like some politicians today, announcing their candidacy for president. He acquired all of the trappings of royalty and flaunted them to buttress his intentions:
Now Adonijah, son of David and Haggith, was promoting himself, boasting, “I will be king!” He managed to acquire chariots and horsemen, as well as fifty men to serve as his royal guard (1 Kings 1:5).
When the time was right, Adonijah held a feast, a seemingly apt occasion to designate himself as David’s replacement.17 Things appeared to be going according to Adonijah’s plan.
Nathan to the Rescue
1 Kings 1:11-14
11 Nathan said to Bathsheba, Solomon’s mother, “Has it been reported to you that Haggith’s son Adonijah has become king behind our master David’s back? 12 Now let me give you some advice as to how you can save your life and your son Solomon’s life. 13 Visit King David and say to him, ‘My master, O king, did you not solemnly promise your servant, “Surely your son Solomon will be king after me; he will sit on my throne”? So why has Adonijah become king?’ 14 While you are still there speaking to the king, I will arrive and verify your report” (1 Kings 1:11-14).
This is really great drama. It would seem that Adonijah’s banquet has already begun, and it will not be long before this usurper is proclaimed king. (Perhaps the plan was for Abiathar to anoint him as king during the feast, and then Joab would lead a procession to Jerusalem, where Adonijah would take the throne.) Time was of the essence. Something had to be done, and done quickly.
Nathan knew what Adonijah was up to. It seems to me that Nathan was also clear on the fact that Solomon was God’s choice as David’s successor. This may have been made known to him shortly after Solomon’s birth, and perhaps this text is an indication of Solomon’s favored status before God:
24 So David comforted his wife Bathsheba. He went to her and had marital relations with her. She gave birth to a son, and David named him Solomon. Now the Lord loved the child 25 and sent word through Nathan the prophet that he should be named Jedidiah for the Lord’s sake (2 Samuel 12:24-25).
Nathan had played a very significant role in David’s life and his reign as king. Nathan was the prophet through whom God conveyed the Davidic Covenant, God’s promise to build David a “house” (a dynasty) as we find in 2 Samuel 7. It was also Nathan who confronted David regarding his sin with Bathsheba and the murder of Uriah her husband (2 Samuel 12). As we can see from the text above, it was also Nathan who conveyed God’s favor toward Solomon. Now, it somehow seems fitting that Nathan would be the one to become aware of Adonijah’s scheme and to see to it that David is informed that he is in the process of declaring himself to be king of Israel. He does so by enlisting Bathsheba’s support.
Nathan not only informs Bathsheba of Adonijah’s plot but makes it clear to her that should he succeed in usurping the throne, both she and her son Solomon would likely be killed. When Adonijah seizes power, he will not leave any rivals, especially Solomon. Nathan instructs Bathsheba to approach David and remind him of his oath to her that Solomon would reign in his place. She is then to ask David if he intends to keep his oath. If so, then how is it that Adonijah has become king? (Granted, Adonijah is only in the process of achieving this, but asking her question as Nathan has instructed serves to underscore the urgency of the situation and thus the need for an immediate response from David.)
The King and I
1 Kings 1:15-21
15 So Bathsheba visited the king in his private quarters. (The king was very old, and Abishag the Shunammite was serving the king.) 16 Bathsheba bowed down on the floor before the king. The king said, “What do you want?” 17 She replied to him, “My master, you swore an oath to your servant by the Lord your God, ‘Solomon your son will be king after me and he will sit on my throne.’ 18 But now, look, Adonijah has become king! But you, my master the king, are not even aware of it! 19 He has sacrificed many cattle, steers, and sheep and has invited all the king’s sons, Abiathar the priest, and Joab, the commander of the army, but he has not invited your servant Solomon. 20 Now, my master, O king, all Israel is watching anxiously to see who is named to succeed my master the king on the throne. 21 If a decision is not made, when my master the king is buried with his ancestors, my son Solomon and I will be considered state criminals” (1 Kings 1:15-21).
I can only imagine Bathsheba’s emotional response when she came to the king while he was being served by Abishag. Nevertheless, she bowed before the king and carried out Nathan’s instructions. She first reminded David of the oath he swore to give the throne to Solomon. Next, she informs David that Adonijah has seized the throne, and he does not even know18 it (verse 18). Bathsheba then tells David what Adonijah is doing at this very moment to finalize his coup. He is sacrificing many cattle for the feast to which he has invited all of David’s sons, except Solomon, along with Abiathar the priest and Joab the commander of the army. If David does not act promptly, the deed will already have been done, and Solomon and his mother will become criminals.
Confirming Testimony
1 Kings 1:22-27
22 Just then, while she was still speaking to the king, Nathan the prophet arrived. 23 The king was told, “Nathan the prophet is here.” Nathan entered and bowed before the king with his face to the floor. 24 Nathan said, “My master, O king, did you announce, ‘Adonijah will be king after me; he will sit on my throne’? 25 For today he has gone down and sacrificed many cattle, steers, and sheep and has invited all the king’s sons, the army commanders, and Abiathar the priest. At this moment they are having a feast in his presence, and they have declared, ‘Long live King Adonijah!’ 26 But he did not invite me – your servant – or Zadok the priest, or Benaiah son of Jehoiada, or your servant Solomon. 27 Has my master the king authorized this without informing your servants who should succeed my master the king on his throne?” (1 Kings 1:22-27)
Nathan’s timing was perfect. He arrived while Bathsheba was still speaking, so that he was able to confirm all that she had said. It would appear that Bathsheba said her piece and then left.19 Nathan does not give a “Thus saith the Lord;” he simply asks David a question. Did David proclaim Adonijah to be his successor? That was certainly the appearance of the day’s events. He then told of the sacrifice, the feast, and those who were invited. Those at the feast were proclaiming Adonijah as the king, and all this was done without Nathan, Zadok, Benaiah, or Solomon, who had been deliberately excluded from these festivities. “Is it true,” Nathan asks David, “that you have authorized this without making it known to your most faithful servants?”
David Comes to Life
1 Kings 1:28-35
28 King David responded, “Summon Bathsheba!” She came and stood before the king. 29 The king swore an oath: “As certainly as the Lord lives (he who has rescued me from every danger), 30 I will keep today the oath I swore to you by the Lord God of Israel: ‘Surely Solomon your son will be king after me; he will sit in my place on my throne.’” 31 Bathsheba bowed down to the king with her face to the floor and said, “May my master, King David, live forever!” 32 King David said, “Summon Zadok the priest, Nathan the prophet, and Benaiah son of Jehoiada.” They came before the king, 33 and he told them, “Take your master’s servants with you, put my son Solomon on my mule, and lead him down to Gihon. 34 There Zadok the priest and Nathan the prophet will anoint him king over Israel; then blow the trumpet and declare, ‘Long live King Solomon!’ 35 Then follow him up as he comes and sits on my throne. He will be king in my place; I have decreed that he will be ruler over Israel and Judah” (1 Kings 1:28-35).
For a few moments, David acts like the king he is supposed to be. If Abishag could not warm David up, the reports of Bathsheba and Nathan did. Can’t you just see him pushing Abishag out of his bed, setting up, and issuing orders? He first summoned Bathsheba, assuring her that he would keep his oath and that he would see to it that Solomon, her son, became king in his place. In gratitude and humility, Bathsheba bowed before David saying, “May my master, King David, live forever!” (verse 31). And so he would, thanks to his descendant, the Son of David, Messiah.
Then David summoned Zadok the priest, Nathan the prophet, and Benaiah son of Jehoiada. When they appeared before him, David gave the authorization and instructions whereby Solomon would be declared King of Israel that very day. They were to go with David’s servants and place Solomon on his mule, then lead him down to the valley just below Jerusalem to the Gihon spring20 and there anoint him king, blowing the trumpet to declare Solomon King of Israel. Benaiah responded, embracing Solomon as the one the Lord would bless, even as He had David.
Mission Accomplished
1 Kings 1:38-40
38 So Zadok the priest, Nathan the prophet, Benaiah son of Jehoiada, the Kerethites, and the Pelethites went down, put Solomon on King David’s mule, and led him to Gihon. 39 Zadok the priest took a horn filled with olive oil from the tent and poured it on Solomon; the trumpet was blown and all the people declared, “Long live King Solomon!” 40 All the people followed him up, playing flutes and celebrating so loudly they made the ground shake (1 Kings 1:38-40).
While Adonijah and his guests celebrated their feast, Solomon was being officially designated as David’s successor. Zadok the priest anointed Solomon, and Nathan the prophet gave evidence of God’s appointment. David’s mule provided another indication that Solomon was David’s choice for Israel’s king. While a few key leaders toasted Adonijah as king, the people of Jerusalem embraced Solomon as their king. Adonijah’s plan had failed as he is soon to discover.
God Rains on Adonijah’s Parade
1 Kings 1:41-48
41 Now Adonijah and all his guests heard the commotion just as they had finished eating. When Joab heard the sound of the trumpet, he asked, “Why is there such a noisy commotion in the city?” 42 As he was still speaking, Jonathan son of Abiathar the priest arrived. Adonijah said, “Come in, for an important man like you must be bringing good news.” 43 Jonathan replied to Adonijah: “No! Our master King David has made Solomon king. 44 The king sent with him Zadok the priest, Nathan the prophet, Benaiah son of Jehoiada, the Kerethites, and the Pelethites and they put him on the king’s mule. 45 Then Zadok the priest and Nathan the prophet anointed him king in Gihon. They went up from there rejoicing, and the city is in an uproar. That is the sound you hear. 46 Furthermore, Solomon has assumed the royal throne. 47 The king’s servants have even come to congratulate our master King David, saying, ‘May your God make Solomon more famous than you and make him an even greater king than you!’ Then the king leaned on the bed 48 and said this: ‘The Lord God of Israel is worthy of praise because today he has placed a successor on my throne and allowed me to see it’” (1 Kings 1:41-48).
Adonijah had been planning for this day for a long time, and now he appears to be basking in the glory of his self-proclaimed ascent to the throne. Those gathered around him are those who have assisted him in his rise to power. They have, in fact, staked their future on Adonijah’s success. From all appearances, it is a “done deal.” As someone has said, “It’s all over but the shouting.” In fact, the shouting has commenced (see verse 25). But in the midst of their celebration just outside the city of Jerusalem an even more thunderous celebration was heard coming from within Jerusalem. Joab heard the sound of the trumpet (I suppose a military commander would be especially alert for the sounding of a trumpet) and inquired about it just as Jonathan (the son of Abiathar the priest who supported Adonijah) arrived from the city. Adonijah assumed this must be a harbinger of good news, but it was quite the contrary, as Jonathan announced. David had just proclaimed Solomon to be the new king of Israel. And so he told Adonijah what had been going on back in Jerusalem, rendering all of this usurper’s efforts worthless.
Seeking to Salvage the Situation
1 Kings 1:49-53
49 All of Adonijah’s guests panicked; they jumped up and rushed off their separate ways. 50 Adonijah feared Solomon, so he got up and went and grabbed hold of the horns of the altar. 51 Solomon was told, “Look, Adonijah fears you; see, he has taken hold of the horns of the altar, saying, ‘May King Solomon solemnly promise me today that he will not kill his servant with the sword.’” 52 Solomon said, “If he is a loyal subject, not a hair of his head will be harmed, but if he is found to be a traitor, he will die.” 53 King Solomon sent men to bring him down from the altar. He came and bowed down to King Solomon, and Solomon told him, “Go home” (1 Kings 1:49-53).
When I read these words, I am reminded of those who were accusing the woman caught in the act of adultery in a way that would put Jesus at odds with the Law of Moses:
7 When they persisted in asking him, he stood up straight and replied, “Whoever among you is guiltless may be the first to throw a stone at her.” 8 Then he bent over again and wrote on the ground. 9 Now when they heard this, they began to drift away one at a time, starting with the older ones, until Jesus was left alone with the woman standing before him (John 8:7-9).
Those who attended Adonijah’s feast had taken a certain risk when they chose to identify themselves with his cause of seizing the throne. If he had succeeded, they would have been given places of leadership as a part of his administration. But if he failed, they would go down with him. It is no wonder that folks couldn’t get away from this feast fast enough! Adonijah seized the horns of the altar, hoping that Solomon would have mercy on him. And he did, so long as Adonijah remained a loyal subject. So Adonijah was brought down from the altar to appear before Solomon, to whom he bowed down in submission (at least for the moment). Solomon then sent him to his home.
Conclusion
In some ways, the circumstances of this text are a far cry from anything we experience today, but having said this, there are a number of ways in which 1 Kings 1 does relate to us. I would like to suggest a few by way of application.
(1) The text is but one more example of the sovereignty of God. When I speak of the sovereignty of God, I am referring to God’s absolute control over this world, and in particular, His ability to bring to pass every plan and promise He has made. I love the way Nebuchadnezzar put it, many years later:
34 But at the end of the appointed time I, Nebuchadnezzar, looked up toward heaven, and my sanity returned to me. I extolled the Most High, and I praised and glorified the one who lives forever. For his authority is an everlasting authority, and his kingdom extends from one generation to the next. 35 All the inhabitants of the earth are regarded as nothing. He does as he wishes with the army of heaven and with those who inhabit the earth. No one slaps his hand and says to him, ‘What have you done?’” (Daniel 4:34-35)
There are two ways in which the sovereignty of God is evident in our text. First, we see the sovereignty of God in the appointment of Solomon as David’s successor. Look at the intrigue on Adonijah’s part, along with his accomplices. There is a very well orchestrated plan to put Adonijah into power. When we look at David, we find an old man who is about to die and yet is unwilling to relinquish his control, totally unaware of the fact that Adonijah is seizing his kingdom as David lays shivering in his bed. Although God has purposed for Solomon to reign in David’s place, it would seem as though bringing this to pass were impossible. And yet, at the end of this chapter, Solomon is reigning as the King of Israel, while Adonijah is kneeling in submission at his feet. God’s purposes and promises are always fulfilled because God is in control, even when things seem to be in utter chaos.
There is a second evidence of God’s sovereignty, which is not revealed until 1 Kings 2:
Solomon dismissed Abiathar from his position as priest of the Lord, fulfilling the decree of judgment the Lord made in Shiloh against the family of Eli (1 Kings 2:27).
Years before David came to power, God had indicated to Eli that his priesthood would come to an end because of Eli’s unfaithfulness in refusing to discipline his sons for grave priestly misconduct:
27 A man of God came to Eli and said to him, “This is what the Lord says: ‘Did I not plainly reveal myself to your ancestor’s house when they were in Egypt in the house of Pharaoh? 28 I chose your ancestor from all the tribes of Israel to be my priest, to offer sacrifice on my altar, to burn incense, and to bear the ephod before me. I gave to your ancestor’s house all the fire offerings made by the Israelites. 29 Why are you scorning my sacrifice and my offering that I commanded for my dwelling place? You have honored your sons more than you have me by having made yourselves fat from the best parts of all the offerings of my people Israel.’ 30 Therefore the Lord, the God of Israel, says, ‘I really did say that your house and your ancestor’s house would serve me forever.’ But now the Lord says, ‘May it never be! For I will honor those who honor me, but those who despise me will be cursed! 31 In fact, days are coming when I will remove your strength and the strength of your father’s house. There will not be an old man in your house! 32 You will see trouble in my dwelling place! Israel will experience blessings, but there will not be an old man in your house for all time. 33 Any one of you that I do not cut off from my altar, I will cause your eyes to fail and will cause you grief. All of those born to your family will die in the prime of life. 34 This will be a confirming sign for you that will be fulfilled through your two sons, Hophni and Phinehas: in a single day they both will die! 35 Then I will raise up for myself a faithful priest. He will do what is in my heart and soul. I will build for him a secure dynasty and he will serve my chosen one for all time. 36 Everyone who remains in your house will come to bow before him for a little money and for a scrap of bread. Each will say, ‘Assign me to a priestly task so I can eat a scrap of bread’” (1 Samuel 2:27-36).21
Eli’s priestly dynasty was going to be terminated and replaced by another (not unlike the way Saul’s kingly dynasty was replaced by the line of David). His two sons, Hophni and Phinehas, were killed on the same day by the Philistines, and when he heard the news, Eli died as well, just as God had said.22 When David went to Nob to seek help from Ahimelech the priest,23 he did not tell him that he was fleeing from Saul, and as a result when Saul learned that Ahimelech had (innocently, as we are informed) assisted David, he had Ahimelech and his household slaughtered.24 Only one descendant escaped and survived – Abiathar – who served David from then on.25
When David began to reign as king, Abiathar (a descendant of Ithamar), the sole survivor of Eli’s line, served jointly with Zadok (a descendant of Eleazar) as Israel’s high priests.26 But in 1 Kings 1, we read that Abiathar chose to side with Adonijah in his revolt; thus when Solomon became king, he dismissed him from the priesthood. This, we are told, was the fulfillment of the word of the Lord spoken to Eli, which we have just seen in 1 Samuel 2. In the midst of all the intrigue and upheaval going on in relation to David, Solomon, Adonijah, Zadok and Abiathar, God fulfilled His words to Eli through Samuel many years before.
We live in a chaotic and unpredictable world. Yet it will be in the midst of such chaos that God will fulfill His promises, prophecies, and divine purposes just as He said, and just when He planned to do it. Isn’t it wonderful to know that if we are Christians, our lives are in His hands, and our future is secure? Only those who have rejected God have reason to fear.
(2) David and Messiah. David is often a prototype of the Messiah who (from an Old Testament perspective) was yet to come. For example, we find David’s sufferings, as described in Psalm 22 (and elsewhere), to be a picture of the suffering of Messiah on the cross.
One has to wonder why Joab and Abiathar chose to cast their lot with Adonijah, thereby forsaking their loyalty to David and to Solomon. These were men who spent years serving David in the most dangerous and difficult seasons of his life. Why did they forsake David now? I think it is because they perceived him to be old and incompetent, and at the same time, unwilling to surrender the throne to his successor.
I wonder if this is something like the way our Lord’s disciples felt when they forsook Jesus and fled (and Peter did more than this – he denied his Master). Jesus had been introduced by John the Baptist as the Promised Messiah. Jesus confirmed His identity as Messiah by His claims, His teaching, and His miraculous works. The disciples had grandiose visions of what this would mean for Israel and for them personally. They expected Jesus to overthrow Rome, to throw the Jewish rascals (the scribes and Pharisees and the Jewish officials) out, and then to immediately establish the kingdom. But as the time of His death drew near, the disciples began to realize that something very different was taking place. While Peter had drawn his sword and drawn first blood, Jesus rebuked him and then surrendered to those who came to arrest Him. Jesus was not performing according to the disciples’ expectations. As He stood before Pilate and Herod, mocked and abused by the Roman guards and others, He looked weak and powerless, not unlike the way David seemed powerless as he lay trembling in his bed.
David died, no more to reign. Jesus died, too, and His disciples drew the false conclusion that it was all over for them as well.27 All hope of reigning with Him in His kingdom seemed to have been lost. But what a contrast between David, whose body remained in Jerusalem,28 and Jesus, whose body was raised in power. We do not serve a powerless Savior; we serve a powerful Savior who will live forever, so that our hope in Him is sure:
3 Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ! By his great mercy he gave us new birth into a living hope through the resurrection of Jesus Christ from the dead, 4 that is, into an inheritance imperishable, undefiled, and unfading. It is reserved in heaven for you, 5 who by God’s power are protected through faith for a salvation ready to be revealed in the last time (1 Peter 1:3-5).
David did not know what was going on; our Lord Jesus knows all. David was unwilling to relinquish his throne, even though he was incapable of carrying out his duties. Our Lord was fully capable and worthy to reign at His Father’s side, but in submission to the will of the Father, and to save us, our Lord relinquished His heavenly splendor to take on human flesh and dwell among men, to suffer and to die to save guilty sinners:
5 You should have the same attitude toward one another that Christ Jesus had, 6 who though he existed in the form of God did not regard equality with God as something to be grasped, 7 but emptied himself by taking on the form of a slave, by looking like other men, and by sharing in human nature. 8 He humbled himself, by becoming obedient to the point of death – even death on a cross! (Philippians 2:5-8)
When Jesus presented Himself to the Jewish nation as their long awaited Messiah, some followed Him as His disciples. Their expectations grew as they came to realize His wisdom and power. You can see by the kinds of questions the disciples privately debated among themselves that they had high hopes of positions and power in Messiah’s kingdom, a kingdom which they believed to be imminent. You can imagine their dismay when Jesus surrendered to those who came to arrest Him, when Jesus allowed Himself to be mocked and beaten, and then to be hung on a Roman cross. At this point in time, the disciples must have felt toward Jesus much the same as Joab and Abiathar felt toward David, in his weakened condition, soon to die.
But how different reality is from mere appearance! Jesus was not powerless at all. Jesus had not lost control. No one took His life from Him; He laid it down of His own volition.29 Jesus was raised in power from the dead, no more to die. He will reign forever; His kingdom will never end. David’s weakness was dealt with by the succession of power to Solomon. Our Lord’s “weakness” was dealt with by His resurrection. There will never be a point in time when we need to consider other options (as did Joab and Abiathar), because Jesus never fails. What a joy it is to know that when we trust in the death, burial, and resurrection of Jesus, we commit ourselves to the all-powerful, all-loving, ever-living God.
(3) Lessons in leadership. David was a great man, a man with a heart for God. He became God’s standard for all subsequent kings. But for all of this, David was still just a man, a man who had feet of clay, just like you and me. David was a great leader, but he failed. He failed morally with Bathsheba and Uriah. He failed at fathering. He failed at making the succession of his reign a smooth transition.
Which leads me to this conclusion: All leaders fail, and some great leaders fail greatly. It is always a disappointment when a leader fails, but this should not take us completely by surprise, as though such things never happen, or as though leaders are exempt from the temptations and sins of others. We should not expect our leaders to be perfect; neither should we make excuses for their failures.
Children, if you haven’t already figured it out, your parents fail. They are not omniscient, and thus you may get the blame for something you didn’t do. Your punishment may be more than you think your sin deserves. The advice your parents give may not always be correct. What they permit or forbid may not always be flawless. And that is because they are human.
Church members, your church leaders are not perfect. Each one has weaknesses and predispositions toward some particular sin. Any leader who seeks to give you the impression that he lives a sinless life, above the temptations and trials of other men, is either self-deceived or a deceiver. This is why the Bible not only sets standards for church leaders, it also outlines the process for rebuke and correction when a man fails, including leaders. This is also why God has prescribed a form of church government that employs the principle of plurality. The church should be guided and governed by a plurality of men, each with different spiritual gifts and different perspectives. In this way, church leaders hold each other to account, just as they hold church members in general accountable.
(4) Success is dependent upon succession. I suspect that a good many sermons will be preached this Sunday on the subject of success. Who does not want to be successful? Our text teaches that in order for David to be successful, he must prepare for and promote succession. God promised to give David an eternal kingdom, but that did not mean that David would be king forever. Only the Messiah could fulfill this prophecy. God promised David a dynasty, and Solomon was the one who was to reign in his place. Yet, David seems to resist passing the torch. He does not appear to “disciple” Solomon in such a way as to prepare him for the task ahead. David is told that he cannot build the temple, but he does almost everything short of actually building the temple. His excuse is that Solomon is too young and inexperienced:
David said, “My son Solomon is just an inexperienced young man, and the temple to be built for the Lord must be especially magnificent so it will become famous and be considered splendid by all the nations. Therefore I will make preparations for its construction.” So David made extensive preparations before he died (1 Chronicles 22:5; see also 29:1-2).
Thanks to David, he will be “young and inexperienced” when it comes time for him to assume the throne.
5 One night in Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream. God said, “Tell me what I should give you.” 6 Solomon replied, “You demonstrated great loyalty to your servant, my father David, as he served you faithfully, properly, and sincerely. You have maintained this great loyalty to this day by allowing his son to sit on his throne. 7 Now, O Lord my God, you have made your servant king in my father David’s place, even though I am only a young man and am inexperienced. 8 Your servant stands among your chosen people; they are a great nation that is too numerous to count or number. 9 So give your servant a discerning mind so he can make judicial decisions for your people and distinguish right from wrong. Otherwise no one is able to make judicial decisions for this great nation of yours” (1 Kings 3:5-9).
The fact is that no one is ever capable of leading the people of God. That is why God’s Spirit was bestowed on Israel’s king to empower him to rule. When Solomon became king, he knew that the job was bigger than he was, and so he asked God for wisdom. God solved Solomon’s problem of youth and lack of experience by giving him great wisdom through the Holy Spirit. But could David not have contributed to Solomon’s preparation for the throne by giving him instruction like that we find in the Book of Proverbs? Could David not have given Solomon some tasks to accomplish that would have prepared him for leadership in the future? Even pagan kings practiced co-regency, where both Father and son shared the throne, so that the son might carry on in the father’s absence.
I believe one of the great dangers of leadership is that we cease to view it as a stewardship, and we come to think of it in terms of ownership. If we think of ourselves as owners, we are very reluctant to step aside or to step down. We view future leaders as a threat, which is why dictators do not empower their subordinates, for fear they will seek to take over. This is why the religious leaders of Jesus’ day were so threatened by Jesus. He was a threat to their position and power:
47 So the chief priests and the Pharisees called the council together and said, “What are we doing? For this man is performing many miraculous signs. 48 If we allow him to go on in this way, everyone will believe in him, and the Romans will come and take away our sanctuary and our nation” (John 11:47-48).
(5) I take our text and its implications personally. I am approaching my 64th birthday, and in the minds of many, that is just one year from “retirement.” I do not plan to retire from active ministry while my health and other circumstances allow it, but I do resolve not to cling to my position as David did, so that death is required to remove and replace me by those who are younger and more capable. I don’t want others to have to “prop me up” and seek to squeeze a few extra miles from my aged mind and body, as they did David.
My desire is to play an enthusiastic and active role in the process of succession. I am speaking not only in reference to my leadership role as a preacher, but also of my role as an elder. In churches like ours, which seek to follow New Testament principles, it is sometimes assumed that because the New Testament does not specify any term of office for either elders or deacons, these must be “lifetime” positions. That is an argument from silence, and thus it is like saying that because the New Testament does not mention Sunday school or church camps that these are unbiblical. I have heard of situations in which an elder was actually senile, and yet no one dared to ask him to step aside. What a tragic way to end a fruitful ministry.
Why not step down and let others take over? I can think of at least three reasons we refuse to step aside. The first is that our ego is too tied to a position and to the power it seems to afford us. We can’t conceive of ministry apart from an official position. The second reason is that we, like David, use the youth and inexperience of the next generation as a compelling reason for us to continue. No one can do it as well as we can, and so we can’t step down. The third reason is what I call “the founding father syndrome.” I am one of the founders of our church, and so I can at least understand how this mindset works. We worked hard to build the church, and we are reluctant to hand its leadership over to those who did not “pay the price” we paid. More than this, we fear that stepping aside and turning the leadership of the church over to others will mean that things will change. If “we did it right” and nothing needs changing, then change will be viewed as something undesirable, even evil.
At this point in time, I believe that existing leadership can fulfill a very vital function – transition. How much better transition is compared to revolution or, worse yet, a church split? As the founding generation of a church grows older, change is absolutely necessary. If nothing else, the founding generation will die off. But one way or the other, new leadership must be recognized, embraced, and supported. I want to be a constructive part of this process, and I believe that my fellow elders feel the same way. That is why we have in recent years added some younger elders, men who will lead us for many years to come. My desire is that more “next generation” elders will be added as we move forward. Succession is one key to success, not to mention survival. I want to be like Jonathan, Saul’s son, who recognized that God had chosen someone else to lead the nation, and then did everything he could to facilitate and support this change. I want to be like Barnabas, who sought out Paul and promoted his ministry, so that Paul eventually became the leader.
As I think about the men who have served as elders at Community Bible Chapel, I find some wonderful examples of men who have been committed to the importance of succession in leadership. I can well remember Lee,30 a friend and fellow elder, urging us to work harder at developing new leadership for our church. Several other men have served us well as elders, and for a variety of reasons, stepped aside from this office. They have continued to serve our church well in other capacities, and they have set a precedent for others to follow. One need not die or be found guilty of some serious sin to step down as an elder. Indeed, they may even make a greater contribution in their new avenues of service.
(6) Some broader implications of the principle of succession. As I have already indicated, this matter of succession applies much more broadly than just to men like me. It applies to all those who hold leadership offices or who fulfill leadership functions. The issue isn’t just one’s age or mental capacity. A leader may find that he has other responsibilities that may take precedence, perhaps only for a period of time. A leader may realize that he has become weary and needs to be refreshed. I have one friend who served as an elder in another church. When he began to serve, he resolved to serve for ten years and no more. I believe that this had a very beneficial impact on the church where he shared in leadership.
Parents must likewise come to terms with the necessity for succession. Parenting is not a lifetime job. We are to prepare our children for the challenges of adulthood. In the earliest days of a child’s life, parents must practice total leadership. We decide what the child eats and when. We decide when the child must take a nap or go to bed for the night. We choose how and where the child will be educated. But as time passes, we must begin the transitional process which prepares them for succession. Whether we like it or not, a day may come when they will become our “parents,” so to speak. They may decide when it is past time for us to live alone or to drive a car, and thus we have some strong incentives for preparing them well.
The principle of succession necessitates evangelism and discipleship. Even our Lord Jesus practiced the principle of succession. He knew that after His sacrificial death, bodily resurrection, and ascension, the work that He had begun was to be carried out by His apostles (initially) and then by the church.
1 I wrote the former account, Theophilus, about all that Jesus began to do and teach 2 until the day he was taken up to heaven, after he had given orders by the Holy Spirit to the apostles he had chosen (Acts 1:1-2, emphasis mine).
Throughout His earthly ministry, the Lord Jesus was preparing His disciples to continue the work that He began. Today that work continues through the church. We are “His body,” the “body of Christ,” carrying out the work He commenced. We are to minister to those in need, as Jesus did when He was on the earth. We are to minister to one another in the power of the Spirit, as Jesus ministered to His disciples. We are to proclaim the gospel and make disciples of those from every nation. Humanly speaking, the church would die, and thus God’s purposes on this earth through the church will come to an end unless Christians are faithful to proclaim the good news of the gospel to lost sinners, and then to disciple those who come to faith in Jesus. Once again we see the importance of the principle of succession. It is a most serious failure (let’s just go ahead and call it sin) to enjoy the benefits of our salvation without sharing them with others. The Lord Jesus saved us and made us His disciples so that we would bear “much fruit.” In fact, bearing much fruit is one evidence that we are His disciples:
“My Father is honored by this, that you bear much fruit and show that you are my disciples” (John 15:8).
(7) The principle of succession is crucial to our survival and success as a church. When our church began over thirty years ago, we were all young. In fact, the “elders” were so young31 we jokingly referred to ourselves as the “youngers.” Nobody in their right mind calls us that any longer! There is nothing wrong with gray hair, but it does serve to remind us that we won’t be here forever. And I’m not just talking about the elders. Some of you folks are getting old as well. If we are going to see this church thrive in the future, then we must see church growth by evangelism. We must see those in the younger generation coming to faith. We must faithfully nurture these new believers so that they come to maturity.
The same fears that can hinder elders (new, younger, leadership will mean change) can also hinder the church as a whole. As God graciously works to save those in the next generation, the church will undergo a certain amount of change. Of course it must not change in its understanding and practice relative to the fundamental doctrines of the faith! But it will inevitably change in some of its cultural dimensions. We have seen some of this already. The older generation (of which I am a part) loves hymns, while the younger generation has its praise songs. The older generation loves the piano and organ; the younger generation loves its guitars and drums. We – the older generation – are going to need to adapt and to accommodate the younger generation in non-essential matters. If we refuse, the younger generation will go elsewhere, and we (our church) will eventually pass off the scene.
Let those of us who are more mature (okay, older) embrace the principle of succession. Let us recognize that we are soon to become a bygone generation, and that the next generation of leaders needs to be prepared for the task ahead. Let us commit ourselves to the task of passing the torch to those who are younger, and let us determine to make some of the adjustments necessary for this to happen. We who are passing the torch should expect that the next generation is going to do some things better than we did (just as Solomon did a number of things better than David did). We should also expect that they will make some mistakes in the process, just as we made our mistakes (and continue to do so). Our Lord Jesus informed Peter (and us) that his failure would be a part of the process He would use to make him a godly leader:
31 “Simon, Simon, pay attention! Satan has demanded to have you all, to sift you like wheat, 32 but I have prayed for you, Simon, that your faith may not fail. When you have turned back, strengthen your brothers” (Luke 22:31-32).
Let those who are younger appreciate the wisdom, labor, and sacrifices of those who have gone before them. Let them show love, respect and consideration for the generation to which they owe so much. And let us all purpose to do this in unity. May we not find it expedient to “go our separate ways,” rather than to preserve and to practice the unity of the saints:
1 I, therefore, the prisoner for the Lord, urge you to live worthily of the calling with which you have been called, 2 with all humility and gentleness, with patience, bearing with one another in love, 3 making every effort to keep the unity of the Spirit in the bond of peace. 4 There is one body and one Spirit, just as you too were called to the one hope of your calling, 5 one Lord, one faith, one baptism, 6 one God and Father of all, who is over all and through all and in all (Ephesians 4:1-6).
It is not uniformity (“birds of a feather”) that demonstrates discipleship, but our unity in the midst of diversity. May God grant that we, as a church, may prove ourselves to be His disciples as we pass the torch to the next generation.
1 Copyright © 2007 by Community Bible Chapel, 418 E. Main Street, Richardson, TX 75081. This is the edited manuscript of Lesson 1 in the Becoming a Leader after God’s Heart: Studies in the Life of David, a mini-series of Following Jesus in a Me-First World, prepared by Robert L. Deffinbaugh on April 29, 2007. Anyone is at liberty to use this lesson for educational purposes only, with or without credit. The Chapel believes the material presented herein to be true to the teaching of Scripture, and desires to further, not restrict, its potential use as an aid in the study of God’s Word. The publication of this material is a grace ministry of Community Bible Chapel.
2 See 2 Samuel 1:17-27.
3 If I were to identify one guiding principle for the inclusion or exclusion of information that might be found elsewhere, it would be the principle of edification, as found in 1 Corinthians 14:26, Ephesians 4:29, and Philippians 4:8. Many truths are not profitable. Information is included or excluded in Scripture based upon the whether it will or will not edify. This may vary from one book or from one text to another because of the author’s purpose in a particular text.
4 See especially chapters 22-23 and 28-29 of 1 Chronicles.
5 The counsel of these “servants,” whoever they were, is perplexing indeed. It seemed like a futile and foolish effort of some to squeeze a few more miles out of David, but they were simply not there.
6 Iain W. Provan includes an additional note in his commentary which convincingly shows that Abishag’s ministry was sexual, indeed even primarily sexual, in nature. See Iain W. Provan, (1 and 2 Kings, New International Biblical Commentary, Hendrickson Publishers, 1995), pp. 27-28.
7 In 2 Samuel 5:13-16 and 1 Chronicles 3:5-8, we find a list of the sons born to David in Jerusalem.
8 Also known as Daniel, as we find in 1 Chronicles 3:1.
9 In 1 Kings 1:6 we are told that Adonijah was born “right after Absalom” (so NET Bible) or “next after Absalom” (so ESV, NIV).
10 Compare 2 Samuel 14:25-26 with 1 Kings 1:6.
11 Compare 2 Samuel 15:1 with 1 Kings 1:5.
12 1 Kings 1:11-12, 21.
13 2 Samuel 13:7.
14 2 Samuel 13-15.
15 2 Samuel 8:17; 19:11; 20:25; 1 Kings 1:7-8, etc.
16 Notice that Adonijah had a high priest, but not a prophet (as did David).
17 Remember that both Saul (1 Samuel 9) and David (1 Samuel 16) were designated as kings in the context of a sacrificial meal.
18 This is the same Hebrew word (meaning “to know”) found in verse 4. A beautiful young virgin is lying in bed next to David to “keep him warm” and yet David is not able to “know” her. Now, a self-seeking son of David has usurped the throne, and David does not even “know” it. What a way to underscore David’s age and diminished capacity, and the urgent need for him to designate his successor and step aside.
19 According to verse 28, after Nathan’s confirmation, David will summon Bathsheba to appear before him once again.
20 Note these words concerning Gihon in Easton’s Bible Dictionary:
The only natural spring of water in or near Jerusalem is the "Fountain of the Virgin" (q.v.), which rises outside the city walls on the west bank of the Kidron valley. On the occasion of the approach of the Assyrian army under Sennacherib, Hezekiah, in order to prevent the besiegers from finding water, "stopped the upper water course of Gihon, and brought it straight down to the west side of the city of David" (2 Chronicles 32:30; 33:14). This "fountain" or spring is therefore to be regarded as the "upper water course of Gihon." From this "fountain" a tunnel cut through the ridge which forms the south part of the temple hill conveys the water to the Pool of Siloam, which lies on the opposite side of this ridge at the head of the Tyropoeon ("cheesemakers'") valley, or valley of the son of Hinnom, now filled up by rubbish. The length of this tunnel is about 1,750 feet. (Easton Bible Dictionary, Third Edition, 1897 by M.G. Easton, M.A., D.D., ASCII edition, 1988 Ellis Enterprises, Inc. Public Domain.)
21 See also 1 Samuel 3:10-14.
22 See 1 Samuel 4:1-18.
23 1 Samuel 21:1-9.
24 1 Samuel 22:1-19.
25 1 Samuel 22:20-23; 30:7-8.
26 Aaron had four sons: Nadab, Abihu, Eleazar, and Ithamar. Nadab and Abihu died before having any sons because they “offered strange fire” on the altar (Leviticus 10:1-2). This left Eleazar and Ithamar. Eli and his sons were descendants of Ithamar, while Zadok was a descendant of Eleazar. God told Eli that his line of priests would perish and be replaced by another (a descendant of Eleazar). When Saul slaughtered Ahimelech and his household, they were descendants of Ithamar, and the sole survivor was Abiathar. When Abiathar chose to side with Adonijah, Solomon removed him from his priesthood, leaving Zadok as the only high priest. Thus, the priesthood was removed from the line of Ithamar and his descendants just as God had told Eli. See 1 Chronicles 24:1-5.
27 See the hopelessness of the disciples on the road to Emmaus in Luke 24:13-24; see also 24:1-11.
28 Acts 2:29.
29 John 10:17-18.
30 Lee and his wife Barbara were with us almost from the beginning. Lee was a friend who faithfully served CBC in various capacities, including that of an elder. He went to be with the Lord several years ago.
31 We were all in our thirties at the time.
Related Topics: Character Study
9. From the Curse to the Cure (Romans 5:12-21)
Introduction
My wife and I watched with fascination as the impact of one man upon the world was being described on television. The man was Christopher Columbus. According to research, Columbus was responsible for introducing many new things to America: horses, cattle, pigs, goats, and, if I recall correctly, small pox. Columbus brought not only some of Europe to America, he also took some things from America back to Europe. Among these were smoking and syphilis. Whether for the good of mankind or for his detriment, this one man made a great impact on his world.
Over the centuries of mankind’s history, many men and women have significantly impacted the destiny of those who followed after them. None, however, has had greater impact than Adam, the first man. In our text, Paul shows just how great the impact of Adam’s “fall” has been upon mankind. Paul stresses this impact to demonstrate that in spite of the curse, which Adam’s sin brought upon the human race, God has provided a cure in the person and work of Jesus Christ.
To the unbeliever, this passage promises and offers not only the forgiveness of sins, but a new beginning, in Christ. To the Christian, there are no more encouraging words than those found here. These words speak not only of the salvation which God has accomplished for us, in Christ, they also lay the foundation for the next section of Romans in chapters 6-8, for the basis for sanctification is found in the truths which Paul expounds here. The words of our text are words of life and hope for all mankind.
The Context of Our Text
After explaining his relationship to those at Rome, his desire to visit them, and his purpose for writing this epistle (1:1-17), Paul sets forth the great dilemma: the righteousness of God and the rottenness of men (1:18–3:20). In His righteousness, God must condemn sinners. In his rottenness, every human being, Jew or Gentile, is under divine condemnation because each has rejected that revelation of God which he or she has received. The solution to this dilemma is the cross of Calvary. There, Jesus Christ took upon Himself the sins of the world and bore the righteous wrath of God for sinners. God’s righteous anger was thereby satisfied, and there His righteousness was made available to all men, through faith in Jesus Christ.
Viewed from a divine perspective, salvation was provided by God through Jesus Christ so that God’s righteousness might be revealed (3:21-26). This righteousness is imputed to men on the basis of faith, not works, as seen in the biblical account of Abraham’s life (Romans 4:1-25). The account of Abraham’s faith reveals that he was saved by faith alone, apart from works, and at a time when he was uncircumcised and thus, a Gentile. His faith, like ours, was in a God who had the power to raise the dead.
In Romans 5, Paul views the justification of men by faith from yet another, much broader, perspective. Paul first portrays man’s salvation as the grounds for exultation and boasting in 5:1-11. We may boast, confident in the certainty of entering into the “hope of the glory of God” (verses 1-2). We may boast even in our present tribulations, assured of God’s love, on the basis of Christ’s death, and through the ministry of the Holy Spirit (verses 3-10). We may finally boast in God, through the person and work of Jesus Christ (3:11).
In Romans 5:12-21, Paul views salvation from the curse of Adam to God’s cure in Christ. Adam’s one act of disobedience brought both sin and death upon mankind. Christ’s one act of obedience, on the cross of Calvary, brought about the solution to this curse. The work of Christ offers all men not only the promise of the forgiveness of their sins, but a new identity and a new beginning, in Christ.
The Structure of the Text
Our text falls into three sections. Verses 12-14 describe the similarity between the act of Adam and that of Christ. Both men are “federal heads” of mankind, whose actions affect all men.132 Verses 15-17 emphasize the many significant contrasts between the act of Adam and the act of our Lord. The similarity between these two men is the basis for the work of our Lord. The differences between them are the basis for His becoming the cure for the curse which Adam brought upon the human race. Verses 18-21 sum up the results of the work of our Lord, in relation to those which stem from the action of Adam. Paul also defines the role which the Law played, in relation to man’s sin and God’s grace.
We can therefore summarize the structure of our text as follows:
(1) The link between Adam and Christ (verses 12-14)
(2) Distinctions between Adam and Christ (verses 15-17)
(3) Christ’s work, man’s sin, and the Law (verses 18-21)
The Link Between Adam and Christ
(5:12-14)
12 Therefore, just as through one man sin entered into the world, and death through sin, and so death spread to all men, because all sinned—13 for until the Law sin was in the world; but sin is not imputed when there is no law. 14 Nevertheless death reigned from Adam until Moses, even over those who had not sinned in the likeness of the offense of Adam, who is a type of Him who was to come.
Paul sets out to establish two very important connections in these verses. The first link is that between Adam and mankind. The second is between Adam and Jesus Christ. These connections are essential, for they explain the way in which God purposed to save men from their sins. In particular, the work of Christ is presented as the reversal of the work of Adam. The curse which Adam brought on the human race has its cure in Christ.
Adam was regarded, rightly so, as the source of sin’s entrance into the world. With his act of disobedience, sin first entered human history. No believer would disagree with this. But Adam’s sin did much more than this—it brought guilt upon all mankind. Adam’s sin and resulting guilt was imputed to all his descendants. Adam sinned, and because of this he died. Adam sinned, and because of this, all men die. All men die because they sinned, in Adam.
Adam’s sin, along with its guilt and penalty, was imputed to all those who were born of Adam. Adam’s sin and death were imputed to mankind, for all mankind have come from Adam. In some way that is difficult to understand, all mankind sinned in and with Adam.133
Paul explains this more fully in verse 13. “The wages of sin is death,” both for Adam (Genesis 2:16-17) and for all others (Romans 6:23). All those who lived from the time of Adam until the time of Moses, when the Law was given, died. They did not die, Paul tells us, because of their own sins, for the Law was not yet given, and their sins were not a transgression of God’s commandments. Sin existed in those days, but it was not imputed, because there was no law. Why then did all those from Adam to Moses die? Because they all sinned, in Adam, and were therefore guilty and worthy of death.
It is very important that we understand what Paul is not saying here, as well as what he is saying. Paul is not saying that we all sin because Adam sinned, though this is true.134 Paul is saying that we all sinned when Adam sinned. Paul is saying that we are all guilty of sin, in Adam, and thus we fall under the divine death penalty. The period of time between Adam and Moses best demonstrates this, because those who died during this time period did not have their own sins imputed to them.
The point then is this: Adam’s sin and its consequences included and involved the entire human race. This does not really sound fair, does it? Come on, admit it. This sounds, at first, like a terrible injustice. Why should we suffer because of Adam?
There is a solution to our problem. First, we must understand and interpret Paul’s words here in the light of what he has already written. Men are not guilty sinners only because Adam sinned, corrupting and implicating the rest of the human race. Paul has already taught in chapters 1-3 that all men, without exception, are guilty sinners, because each of us is guilty of unbelief and disobedience toward God. All men have received some revelation about God from His creation. Some men have the added revelation of God’s Law. But regardless of how much men have had revealed to them about God, they have rejected Him and refused to worship or to obey Him. As a result, Paul has said, all men are guilty sinners, worthy of death.
Are we guilty sinners because Adam sinned? Yes, we are. But we are also guilty sinners because we have sinned. We are not under divine condemnation only because Adam sinned; we are condemned as sinners because we have sinned. Adam sinned, and we are guilty (Romans 5:12-14). All have sinned and are also guilty (Romans 3:23).
Does the curse of sin on the entire human race, due to the act of one man, trouble us? Then we must press on to the second link which Paul makes in our text. Not only is there a link between Adam’s sin and mankind’s universal guilt, there is a link between Adam and Christ. In verse 14, Paul informs us that Adam “is a type of Him who was to come.” Adam is a type of Christ.135
What seems to be bad news becomes very good news. There is a correspondence between Adam and Christ. Adam, we are told, is like Christ. It is this likeness, this link, which enabled our Lord Jesus Christ to die on Calvary, and to rise from the dead, and in so doing to free men from the curse brought upon them by Adam. Adam’s curse has its cure, in Christ, who is like Adam in some way. Before Paul will play out this “likeness,” he will first show how our Lord was distinct from Adam. It is in His “unlikeness” as well as in His “likeness” that our Lord provided men with the opportunity to be saved from their sins.
Distinctions Between Adam and Christ
(5:15-17)
15 But the free gift is not like the transgression. For if by the transgression of the one the many died, much more did the grace of God and the gift by the grace of the one Man, Jesus Christ, abound to the many. 16 And the gift is not like that which came through the one who sinned; for on the one hand the judgment arose from one transgression resulting in condemnation, but on the other hand the free gift arose from many transgressions resulting in justification. 17 For if by the transgression of the one, death reigned through the one, much more those who receive the abundance of grace and of the gift of righteousness will reign in life through the One, Jesus Christ.
If the link between Adam and our Lord is established clearly in verses 12-14, the distinctions are emphatically put forward in verses 15-17. Verse 15 begins with the word “But,” informing us at the outset that Paul is changing his focus, from the similarity between Adam and Christ to the distinctions between these two. Twice, in verses 15-17, the expression, “is not like” is found (verses 15 and 16). What delightful differences these are, between Adam and our Lord. Let us briefly consider them, as explained by Paul.
Christ’s work is distinguished from Adam’s in that His work is referred to as a “gift,” while Adam’s work is summed up in the term “transgression” (verse 15). Adam’s act was a transgression, bringing guilt to mankind and its penalty of death. Christ’s act was one flowing from God’s grace and resulting in grace to men. The first distinction between the work of Adam and the work of Christ is the difference between guilt and grace.
In verse 16, Paul adds two more distinctions between Adam and Christ. Adam’s act was but one act of sin and disobedience. Our Lord’s saving work at the cross was prompted by our many sins. Adam’s act was one sin that made the many sinners. Christ’s act was one act, but in this one gracious act, our Lord gathered up all the sins of mankind and suffered the penalty for them. While Adam's sinful act resulted in the condemnation of all mankind, our Lord's saviing work resulted in the salvation of all who receive this provision for their sin.
In verse 17, two further distinctions are presented by Paul. The first distinction is indicated by the expression, “much more.” The action of our Lord is greater than that of Adam.136 This becomes more evident in the light of the next distinction, which we find in this verse. Adam’s sin led to the “reign of death.” Adam’s sin brought sin and death upon all men. Christ’s act brings about the “reign of righteousness in life.” Adam’s sin brought life to an end; Christ’s act dethrones death and enthrones righteousness, which is evidenced in life. And since this life is eternal life, righteousness will reign forever. Adam’s sin ends life; Christ’s act extends life, forever, as a context in which righteousness will reign.
Whatever the similarity may be between Adam and Christ, the distinctions are far greater. Both the link and the distinctions between Adam and Christ make it possible for Christ to act in such a way as to undo the damage done by Adam and to shower upon men grace in place of guilt, righteousness in place of sin, and life in place of death.
Christ’s Work, Man’s Sin, and the Law
(5:18-21)
18 So then as through one transgression there resulted condemnation to all men, even so through one act of righteousness there resulted justification of life to all men. 19 For as through the one man’s disobedience the many were made sinners, even so through the obedience of the One the many will be made righteous. 20 And the Law came in that the transgression might increase; but where sin increased, grace abounded all the more, 21 that, as sin reigned in death, even so grace might reign through righteousness to eternal life through Jesus Christ our Lord.
The link between Adam and Christ is that both persons, though one man, have acted in a way that affects all men. Adam sinned, and his transgression brought condemnation upon all men. Christ’s act was one of righteousness, resulting in justification and life. Adam’s disobedience makes sinners of many; Christ’s obedience will make many righteous.
Having summed up the impact of Adam and Christ, Paul returns to the subject of the Law. Already Paul has said that those who lived before the Law (from Adam until Moses, verse 14) died because they sinned in Adam. Sin is not imputed to men without law (verse 13). The absence of the Law, for those who lived before the giving of the Law, was a kind of blessing. Without the Law, sin, other than that of their sin in Adam, was not imputed to them. Now, Paul must pick up the subject of the Law and its impact on men after it was given.
The giving of the Law did not solve the problem of sin. The Law was not given in order to reduce or remove sin but to increase it. While this sounds incredible, this is exactly what Paul says. And the reason: so that grace could surpass sin, abounding to men in righteousness and salvation. The Law increased sin, our Lord Jesus bore the penalty of that sin, and the grace of God is multiplied. The Law was not to deliver men from sin but to declare men sinners so that the sin introduced by Adam could be remedied in Christ.
Conclusion
How differently things look now! It first appeared that God might be unfair, condemning us as sinners, in Adam. But now we see this was in order that He might receive us as saints, in Christ. If the imputation of Adam’s sin to all mankind resulted in condemnation, the imputation of Christ’s righteousness results in justification. The means for man’s justification is the same as the means for man’s condemnation—imputation. The work of one man both condemns and saves men.
How Paul’s words must have shaken those self-righteous Jews, who believed they were righteous by virtue of their identification with Abraham and their possession of the Law. Being of the physical seed of Abraham did not save anyone. Being of the physical seed of Adam, however, condemned them. They were not righteous, in Abraham, but they were sinners, in Adam. And since Adam was the head of the whole human race, there is no distinction between Jews and Gentiles. Every son of Adam is a sinner, guilty, condemned, and subject to the death penalty.137 Being a “son of Abraham” did not change this.
Possessing the Law was no salvation for the Jews. The Law did not remedy the problem of sin but only caused sin to increase so that the problem became more dramatically evident. The Law not only increased sin; it made sin a personal matter. Now, those under the Law were not only sinners, in Adam, they were shown to be sinners on their own merits. Not only were the Jews guilty sinners, in Adam, they were also guilty sinners, on their own, as defined by the Law. The Law did not deliver any from sin, but it did declare many to be sinners. In these verses, Paul knocks the props out from under Jewish pride and boasting, in Abraham and in having the Law. If the Jews rejected Jesus as their Messiah, they rejected the only cure for the curse. Only Jesus could reverse the curse and make sinners saints. For them to reject Christ was to be left guilty, in Adam.
When the apostle Paul presented Christ as the cure for the curse of mankind, brought about by Adam’s sin, he removed all basis for boasting and pride. Those who are sinners, in Adam, can hardly boast about this. Those who are saved, in Christ, are saved by the work of the Lord Jesus and thus can take no credit themselves. As James Stifler writes,
Adam is a figure of Christ in just this respect: that as his one sin brought death to all, even when there was no personal sin, so Christ’s one act of obedience brings unfailing righteousness to those who are in Him, even when they have no personal righteousness.138
Contextually, Romans 5:12-21 serves a very important purpose. It lays the groundwork for Paul’s teaching on sanctification in Romans 6-8. If the work of Christ provides sinful men with a solution to the problem of God’s righteous wrath, it also provides men with a solution to the problem of the reign of sin and death.
Because of our own fallenness, we even tend to look at the work of Christ in a selfish, self-centered way. We who are saved delight in the certainty that, in Christ, our individual sins are forgiven. Our past, present, and future sins are all forgiven in Him, because of His death, burial, and resurrection on our behalf. But Christ’s work does much more than give us the forgiveness of our sins; by means of the cross, He has also provided freedom from the dominion of sin. This freedom from the reign of sin is the subject of Romans 6-8.
We might say that the work of Adam was a bad beginning for the whole human race. But the work of our Lord Jesus Christ offers men a new beginning. Christ’s death, burial, and resurrection does much more than to allow us to go on living just as we have in the past, but knowing that the sins we commit are forgiven. The work of our Lord makes it both necessary and possible for us to begin living in a whole new way, not as the servants of sin, but as the servants of righteousness. The work of our Lord not only forgives the sins of our past, it wipes out our past, and gives us a new future. What hope and encouragement for the sinner! In Christ, God offers men a whole new life, a new beginning, a fresh start. What good news this is—to the ears of a repentant sinner.
Taken in a broader perspective, Romans 5:12-21 explains much about the coming of our Lord. How important, and how fascinating some elements of the gospel accounts become when we see our Lord’s coming as being for the purpose of offering a cure for the curse which came through Adam. Was Adam a man? So Jesus was a man as well. The genealogies of the gospels make a point of this, and Luke specifies that Jesus was both the “son of Adam” and the “son of God” (Luke 4:38). While Adam brought sin upon the world, our Lord was proven to be without sin, so that He could die in the sinner’s place (2 Corinthians 5:21, see also Hebrews 4:15; 7:26; 1 Peter 2:22; 1 John 3:5). While Adam was only a man, who could bring the guilt of sin on the world, Jesus was the God-man, whose righteousness could be imputed to men, by faith (Romans 3:21-22). Adam was tempted and failed (Genesis 3), but Jesus, though tempted, resisted sin (Matthew 4:1-11; Luke 4:1-13). All of the “sons of Adam” are born sinners; Jesus was the “seed of the woman” (Genesis 3:15), and His conception and birth were of divine origin, through the Holy Spirit (Luke 1:34-35). Every aspect of Jesus’ birth, coming, life, death, and resurrection corresponded to that which was necessary, due to Adam’s sin, to save the human race.
By implication, a number of important principles become evident and are exemplified in our text. As we conclude, let us consider four of these principles.
(1) God takes sin seriously. Throughout the Bible, and in the world about us, men are constantly trying to minimize sin and its consequences. But the Bible constantly emphasizes the seriousness of sin. Our text dramatically illustrates the seriousness of sin. Look at the devastation one sin brought to the human race: Adam’s sin brought about his own death, but it also condemned all mankind to death. Who can say that sin is not serious?
Adam’s transgression was not even such that most people would call it sin. At best, men might look upon Adam’s sin as a misdemeanor, something as evil as spitting on the sidewalk (still illegal in some towns and cities, I am told). Adam simply ate the fruit of a tree.139 What was the problem? The problem was that God had commanded Adam not to eat of the tree (Genesis 2:16-17). An act which men would hardly even think of as sin becomes the cause of man’s downfall. God does take sin very seriously, and so must we.
It is not surprising that those who deny Jesus Christ as God’s Savior would tend to minimize sin. But it is greatly disappointing that Christians do likewise. Why do many of us ignore some of God’s commands—because we do not think they apply to us, or because we disagree with God’s commands, or simply because we do not want to obey? Here is but one illustration. The Bible has some very clear words to the church about the role which women should play in relation to their husbands. Why has the majority of Christendom found compelling reasons to utterly ignore such commands, as though they did not exist? God does not command us to do those things with which we agree, or in the doing of which we find good reason to obey. God tests our obedience by commanding us to do that which is contrary to our intellect, emotions, and will but which is consistent with His character and His Word. Let us beware of setting aside God’s commands. Adam did, and we died. Jesus was obedient, and thus we live.
(2) Our identity is found either in Adam or in Christ. Self-esteem has become the watchword of our age. Sin is now defined by at least one preacher as poor self-esteem. Sinful acts are said to be rooted in poor self-esteem. The highest good seems to be to have a “good self-image.” And thus the world, joined by many Christians, occupies itself by constantly looking backward and inward, into self, to develop a healthy self-love. Paul will have none of this. For Paul, looking backward, even to those things in which he once took great pride, meant he now saw them as dung (Philippians 3).
Ultimately, our identity and our worth are wrapped up in one of two persons: Adam or Christ. All that we are in and of ourselves, we are in Adam. We may contemplate and fabricate our own worth as much as we like, but we are, in Adam, sinners, worthy of death. Why do we keep trying to make something good of something the Bible calls bad? The identity of the Christian is in Christ. Let us dwell upon Him. Let us look to Him. Let us keep Him central in our hearts and minds. This is the consistent exhortation of the Word of God, and especially of the New Testament epistles.
(3) Those who are the victims of Adam’s sin are also guilty of personal sin, of their own doing. The word “victim” is rapidly becoming one of the most popular terms in our English vocabulary. We are considered victims of an infinite array of abuses. As “victims” we are absolved of all guilt and responsibility. We not only are justified in blaming others, we are urged to do so. We are told we are victims, and thus we say, “It isn’t my fault, I was victimized.”
In one sense, all mankind is the victim of Adam’s sin. But let us remember that while Paul seems to speak of mankind as a victim of Adam’s sin in Romans 5, he also says that we sinned in Adam. We are not relieved of our own guilt and culpability in the matter of sin. Even those who lived before the Law was given were sinners. We who have the full revelation of God in Christ and in His Word are even more accountable. But beyond this, we must not forget that in Romans 1-3 Paul finds every man guilty before God, not because of what Adam did, but because each individual has rejected the revelation of God given to him or to her. Yes, we are guilty because Adam sinned (Romans 5), but we are also guilty because we have sinned (Romans 1-3, especially 3:23).
In Romans Paul does not dwell on men as victims but on men as responsible individuals. We are, first, responsible for our decision concerning the gospel of Jesus Christ. We are, as Christians, responsible for our actions. Let us not over-emphasize the victim aspect of life but rather the fact that in Christ we are victors, “more than conquerors” (Romans 8:37).
(4) Birth is both the cause and the cure for man’s sin. In studying this Romans passage, it occurred to me that perhaps no other New Testament text better explains the words of our Lord, spoken to Nicodemus, “Truly, truly, I say to you, unless one is born again, he cannot see the kingdom of God” (John 3:3). John introduced this man Nicodemus as a “Pharisee” and as a “ruler of the Jews” (John 3:1), but Jesus referred to him as, “the teacher of Israel” (3:10). No doubt this teacher, this renowned teacher, had taught about Adam, about his fall, and the downfall of the human race. But Nicodemus, if he was like the rest of the Pharisees, trusted in his physical descent from Abraham and in the possession of the Law. What a shock it must have been for Nicodemus when Jesus told him that entrance into God’s kingdom required a second birth!
Yet this expression, “born again,” should not have been a foreign thought to Nicodemus. It should have caused him to think in those terms in which Paul is speaking in Romans 5. How was it that the human race fell into sin? It was on account of Adam. But how did each individual fall under the curse? It was by being born. Birth made one a son of Adam and thus a sinner (see David’s words in Psalm 51:5-7). The solution to the guilt of sin, encountered at birth, was another birth, a second birth. In order to be saved, men must exchange their identity with Adam (by which they are condemned) to an identity with Christ (by which they are justified). As birth was the source of a man’s sin, so another birth is the solution.
This is what the gospel is all about. Jesus Christ came to the earth to offer men a cure for the curse which Adam’s sin brought upon all mankind. The gospel confronts us with a choice. Will we remain in Adam, subject to the penalty of death? Or will we accept God’s provision for a new identity, in Christ? Being “born again” is our Lord’s way of speaking of that point in a person’s life when they acknowledge their own sin, their own guilt, and the just sentence upon them of death. It is ceasing to trust in what we are and clinging to who Jesus Christ is. It is finding our identity in Christ, rather than in Adam. It is turning from condemnation to justification, from death to life, and from Adam to Jesus Christ.
Have you been born again? As it was necessary for Nicodemus, a famous religious leader and teacher, it is necessary for you. Will you choose death or life, Adam or Christ? There is no more important decision you will ever make than this. The salvation which God has offered in Jesus Christ is not automatic. It must be received (Romans 5:17). Receive it today.
132 I have chosen my words carefully here. While the sin of Adam brings sin and condemnation upon all men, the death of Christ does not save all men. Paul clearly states in verse 17 that the blessings which are the outflow of the work of our Lord are for those who receive them, in and through Christ. I do believe, however, that there are certain aspects of our Lord’s work on Calvary which affect all men. For example, I believe that His resurrection from the dead is the basis for the resurrection of all mankind, some to everlasting life, and others to everlasting torment (see John 5:28-29; Revelation 20).
133 An illustration of the concept of federal headship can be found in Hebrews 7, where Aaron and his descendants (the Levitical priesthood) are said to have paid tribute to the greater priesthood in Abraham, when he gave a tithe to Melchizedek. In Abraham, the Levitical priesthood offered a tithe to Melchizedek, acknowledging the superiority of this priesthood over their own.
134 Our sin nature is the result of Adam’s sin, and thus, we sin because we are sinners, thanks to Adam.
135 Adam is the only person who is specifically identified as a type of Christ in the Bible. While others, like Joseph, Moses, and even Jonah, may have served as types in certain regards, only Adam is identified as such in God’s Word. Isaac is the only other person who is spoken of as a type (Hebrews 11:19). His return to his father, as one who seemed doomed to death, was a type of the resurrection of our Lord.
136 Allow me to illustrate this by likening the work of Adam to the captain of the Valdez and the work of Christ to the clean-up operation. It really was not that hard to run the oil tanker aground, to rupture the ship’s storage tanks, and to contaminate a vast area. What was hard was cleaning up the mess. Adam’s sin was like the grounding of the ship. Christ’s work will bring about a perfect “clean-up.” Christ’s work is vastly greater than that of Adam’s, just as the work of the clean-up crews is much greater than that of one man, the captain of the Valdez.
137 I understand Paul’s reference to death to include both physical and spiritual death.
138 James A. Stifler, The Epistle to the Romans (Chicago: Moody Press, 1960), p. 97.
139 Let me suggest a matter for further thought. In our text, it is Adam’s sin to which Paul refers, not that of Eve, even though Eve first ate the fruit. Why did Paul not blame Eve, like Adam did? In 1 Timothy 3, Paul tells us that Eve was deceived. Here, perhaps, Paul focuses on Adam as the transgressor, since he is the one to whom the commandment was given (see Genesis 2:16-17). Paul seems to be very consistent with his premise that guilt is only imputed to those who have received God’s commandment.
Related Topics: Law
Lesson 10: Pleasing, Obeying, Growing (1 Thessalonians 4:1-2)
Related MediaSeptember 25, 2016
Some of you who are younger in your faith may be like the boy that the late pastor, Ray Stedman, asked how old he was. The boy quickly replied, “I’m twelve, going on thirteen, soon be fourteen.” He was eager to grow! It’s always refreshing to see Christians who are eager to grow spiritually. But as we grow older in the Lord, it’s easy to drift into a humdrum spiritual life, where we lose the eagerness to grow. The Christian life becomes routine, but the freshness of our first love for Christ fades (Rev. 2:1-7).
The same thing can happen in marriage. Obviously, no one can maintain the euphoria that we had when we first fell in love. But even so, we shouldn’t drift into a routine relationship, where the romance has faded away. But to keep the romance alive takes work and effort. The same is true spiritually. To keep your love for the Lord Jesus fresh requires deliberate effort.
In 1 Thessalonians 4, we move into the instructional or ethical part of the letter. Paul has shown them how much he cares for them. He was concerned for their spiritual stability under the persecution that they were enduring. Now, he addresses some concerns that Timothy had brought back after his recent visit there. He will address moral purity (4:3-8); love of the brethren and the need to work for a living (4:9-12); the Lord’s return and the events surrounding that time (4:13-5:11); and some matters concerning conduct in the church (5:12-22). In our text, he introduces all of these practical matters with an exhortation to continue growing in the Lord. Specifically, we learn:
To grow in your walk with the Lord, seek to please Him by learning and obeying His commandments.
“Finally, then” signals the transition to a new section of the letter. Paul is probably taking in the entire flow of thought from chapters 2 & 3 (Robert Thomas, The Expositor’s Bible Commentary [Zondervan], ed. by Frank Gaebelein, 11:269-270). But, specifically, he is expanding on 3:10-13, providing what is still lacking in their faith because of his sudden, forced removal from their midst (G. K. Beale, 1-2 Thessalonians [IVP Academic], p. 112). He wants them to abound more in love (4:9-10; 5:12-15) and he wants their hearts to be established without blame in holiness (4:3-8) at the Lord’s coming (4:13-5:11).
John Stott (The Message of 1 & 2 Thessalonians [IVP Academic], p. 76) argues, “One of the great weaknesses of contemporary evangelical Christianity is our comparative neglect of Christian ethics, in both our teaching and our practice.” Clearly the apostle Paul taught these new believers, many from pagan backgrounds, many things about Christian moral behavior. He refers (1 Thess. 4:1) to how “you received from us instruction as to how you ought to walk and please God.” He adds (v. 2), “For you know what commandments we gave you.”
Regarding Christian sexual ethics, he reminds them (4:6), “just as we also told you before and solemnly warned you.” Regarding the Christian responsibility to work and provide for one’s own needs, he adds (4:11), “just as we commanded you.” When he deals with the need to be alert with godly living in light of the Lord’s coming, he tells them (5:1), “You have no need of anything to be written to you.” Paul had taught them much in a short time about Christian ethics. Regarding the first two verses of chapter 4, Stott (p. 78) says that it is noteworthy both for its authoritative tone and for its emphasis on pleasing God as the foundation for Christian ethical behavior. We learn five things here about pleasing, obeying, and growing in the Lord:
1. To walk in a way that is pleasing to God, you must be “in the Lord Jesus” through believing the gospel.
Paul writes (1 Thess. 4:1), “Finally then, brethren, we request and exhort you in the Lord Jesus ….” The fact that he calls them “brethren” (or, “brothers and sisters”) indicates that these people had experienced the new birth. The Holy Spirit had imparted new life to them (John 3:3-8; 1 Pet. 1:3), so that now they were in God’s family, brothers and sisters with all who believe in Christ. At the moment of the new birth, the Spirit places all who believe in Jesus into His body, the church (1 Cor. 12:13). Paul often refers to our new relationship with God as being “in Christ” (Eph. 1:3, 4, 6, 7, 12, 13, etc.). It is to those in that new sphere of spiritual reality that he gives this exhortation.
I find that many Christians do not understand that “praying the sinner’s prayer” or “making a decision to receive Christ” do not necessarily indicate that the person has been born again. This is especially true of Christian parents. Their teenager is living as a rebellious pagan, but the parents will say, “But he’s a Christian, because he accepted Jesus as his Savior at summer camp when he was a child.” Or, “He prayed to receive Christ and was baptized.” But, there has been very little, if any, evidence that God has imparted new life to that young person.
Believing in Jesus as your personal Savior is more than mental assent to the gospel, while you continue to live for all that the world and the flesh can offer. To truly believe in Jesus means that God has changed your heart. Your desires are different than they were before. Now, you love God, rather than being indifferent towards Him. You delight in His Word, which is food for your soul. You hate your sin, turn from it, and strive to be more like Jesus, who is holy. You seek to obey the Lord and please Him out of thankfulness for the grace that He has given to you.
Thus Paul’s instruction here applies only to those who are “in the Lord Jesus” through repenting of their sins and believing the gospel. That changes these commands from being burdensome to be a blessing from a loving Savior. It changes our motivation from striving to earn God’s favor to wanting to please Him because we are the objects of His favor. It’s the difference between a maid who cleans a man’s house and does his laundry because it’s her job and a wife who does these tasks out of love for her husband who loves her. So, to walk in a way that is pleasing to God, you must be “in the Lord Jesus” through believing the gospel.
2. The Christian life is a walk.
If you don’t have a translation that uses the word “walk,” at least in a marginal note, you need a more literal translation. Paul often uses this metaphor to describe the Christian life, and it’s helpful to think about it. In the first place, it’s not a leap, although we may wish it were. We don’t get where we need to be in one quick, sudden flash. It takes time to walk somewhere and it takes time to grow in the Lord.
Also, the Christian life is not an effortless flight, where you soar above all the problems below. Sometimes it is presented this way: When you learn the “secret” of “letting go and letting God,” your striving ceases. Like a bird at the Grand Canyon, you glide above the rugged terrain below, riding effortlessly on the currents. If you’re struggling against sin or wrestling with discouragement, there must be something wrong. If you’re exerting effort, you must not be trusting or resting in God.
One time over 40 years ago, I heard a man whose teaching was along these lines. In his message, he indicated that his times in God’s Word were always rich and profitable. I went up to him after his message and asked, “Don’t you ever have times when you don’t get anything out of the verses that you read that day?” He wagged his finger at me and said, “Young man, if you expect nothing from God, you’ll get it every time!”
But the picture of walking with God implies some effort. Last Monday, Marla and I walked from the Snow Bowl at 9,500 feet elevation almost five miles to the top of Mount Humphries at 12,633 feet. I assure you that that required a lot of effort! From the top, I watched the ravens soaring on the currents and wished I had their ability to fly. That walk was hard and there were many places where we could have twisted an ankle on rocks. But a step by step walk was the only way to get to that mountaintop.
If you’re walking closely with someone, it provides an opportunity for getting to know that person better. You can talk about many things. You can ask advice for problems that you’re going through. As believers, we get to know God through His Word. We share our hearts with Him through prayer. We walk with Him daily by spending time alone with Him.
The destination or goal of our walk is not a mountaintop, but rather, conformity to Jesus Christ. We move steadily toward becoming holy, as He is holy. We grow to become more like Him in His character qualities. We are to “walk by the Spirit” so that we do “not carry out the desire of the flesh” (Gal. 5:16), but rather develop the fruit of the Spirit (Gal. 5:22-23): “Love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faithfulness, gentleness, and self-control.” Paul says (Col. 2:6), “Therefore, as you received Christ Jesus the Lord, so walk in Him.”
In Ephesians, Paul repeatedly uses the “walk” metaphor to show different aspects of the Christian life. He says (Eph. 2:10), that we are to walk in the good works which God prepared for us beforehand. He adds (Eph. 4:1) that we are to “walk in a manner worthy of the calling with which [we] have been called.” We are not to walk (Eph. 4:17-18) “as the Gentiles also walk, in the futility of their mind, being darkened in their understanding, excluded from the life of God because of the ignorance that is in them, because of the hardness of their heart.” Rather (Eph. 5:2), we are to “walk in love, just as Christ also loved you.” This means (Eph. 5:8-10) that we are to “walk as children of Light (for the fruit of the Light consists in all goodness and righteousness and truth), trying to learn what is pleasing to the Lord.” And (Eph. 5:15-16), “Be careful how you walk, not as unwise men but as wise, making the most of your time, because the days are evil.”
Occasionally, Paul uses the analogy of the Christian life as a race that we run (1 Cor. 9:24-27; Gal. 2:2; Phil. 2:16; implied in 2 Tim. 4:7; cf. Heb. 12:1), which has some useful lessons. But more often, it’s a walk: a steady, step-by-step, somewhat unspectacular journey toward a chosen destination, which is holiness. There are occasional setbacks, but if you get back up and keep going, you’ll make progress. The question is, “Are you walking with God?”
3. If you are in the Lord Jesus, it is necessary to walk in a manner pleasing to Him.
Paul says (1 Thess. 4:1), “You received from us instruction as to how you ought to walk and please God.” “Ought” comes from a Greek word meaning, “it is necessary” or “one must.” It refers to inner necessity or the compulsion of duty (A Greek-English Lexicon of the New Testament [University of Chicago Press], by William Arndt and Wilbur Gingrich, 2nd ed., p. 172). It means that we’re not free to decide how we want to live as Christians. We have been bought with the blood of Christ. We’re his slaves, not our own bosses. We are under obligation to live in a way that glorifies and pleases Him (1 Cor. 6:18-20).
A popular book on the Christian life pits pleasing God against trusting God, saying that we must choose one or the other as the primary and ultimate motive of our hearts (TrueFaced [NavPress], by Bill Thrall, Bruce McNichol, & John Lynch, p. 37). It portrays pleasing God as a life of striving to earn His approval, whereas trusting Him means acting on the basis of His complete acceptance of us in Christ. But that’s a false and misleading dichotomy. In fact, it is God’s gracious, undeserved acceptance of us in Christ that motivates us to live in a manner that is pleasing to Him. Trusting God and pleasing Him are complementary, not in competition.
Picture a child living in the squalor of a poorly funded third world orphanage. He’s dirty and malnourished, with several health issues. He’s not a squeaky clean Gerber baby! A wealthy couple from America who aren’t able to have children, but who desperately want them, visit that orphanage and pick out that baby to be their child. They bring him to their home, provide the necessary food and medical care to nurture him to health, and shower him with their love. As he grows up and learns about the horrible situation that his parents rescued him from, that child should be motivated to please them, not to earn their love, but because they have already abundantly bestowed their love upon him.
Pleasing God begins on the heart or thought level. Jesus constantly hit the Pharisees because they put on a good show outwardly and honored God with their rituals, but their hearts were far from Him (Mark. 7:6-23; Matt. 23:1-36). He emphasized the need for inner purity when He said that if we lust after a woman in our hearts, in God’s sight we have committed adultery with her (Matt. 5:27-30). Paul says (Rom. 8:8), “Those who are in the flesh cannot please God.” Thus to please God, we must have experienced the new birth (as I said earlier), where God changes our hearts.
Paul said (2 Cor. 5:9), “Therefore we also have as our ambition, whether at home or absent, to be pleasing to Him.” In the context, he means that in this life and in view of standing before the Lord at the judgment, his constant aim was to please the Lord. That should be our aim as well.
Thus, to walk in a way that is pleasing to the Lord, you first must be in Him through believing the gospel. Then you must walk with Him in a manner pleasing to Him.
4. Even when you are walking in a manner pleasing to the Lord, there is always room for growth.
Paul acknowledges that the Thessalonians are actually walking so as to please God, but then he encourages them (4:1), to “excel still more.” We never get to a place where we can say, “I’ve arrived! Now I’m fully conformed to the image of Jesus Christ. I don’t need to grow anymore!” The prophet Hosea (6:3) exhorted, “So let us know, let us press on to know the Lord.” Paul applies this verse to himself (Phil. 3:12-14):
Not that I have already obtained it or have already become perfect, but I press on so that I may lay hold of that for which also I was laid hold of by Christ Jesus. Brethren, I do not regard myself as having laid hold of it yet; but one thing I do: forgetting what lies behind and reaching forward to what lies ahead, I press on toward the goal for the prize of the upward call of God in Christ Jesus.
Paul wrote that about 25 years after he had become a Christian! If he still felt the need to press on in the Lord, how much more do we all need to keep growing! If you’re stagnant or in a rut in your walk with the Lord, do whatever it takes to start growing again! Root out any secret sins. Seek to get right in all your relationships. Make a commitment to get up a little earlier in the morning to meet with the Lord. Get a good book on the spiritual life and read it prayerfully. Change whatever you must to grow in the Lord!
5. The way that we excel still more in our walk with God is to learn and obey His commandments.
After exhorting the Thessalonians to excel still more, Paul adds (1 Thess. 4:2), “For you know what commandments we gave you by the authority of the Lord Jesus.” Paul emphasizes that he wasn’t the one making up these commandments. Rather, they came (literally), “through the Lord Jesus.” As he repeats (1 Thess. 4:8), “So, he who rejects this is not rejecting man but the God who gives His Holy Spirit to you.” Briefly, note four things:
A. To obey God’s commandments, we first must know them.
Paul had already told them many of these commands. We have God’s commands written in His Word. We’re not under all of the Old Testament commands, since the old covenant was superseded by the new covenant (Heb. 8:6-13). But nine of the Ten Commandments are repeated in the New Testament. Some Christians argue that we are still under the Sabbath commandment, with Sunday becoming the Christian Sabbath. My understanding is that the Old Testament Sabbath was fulfilled by Jesus Christ (Hebrews 4). We are instructed not to neglect gathering together as believers (Heb. 10:25), but Paul makes it clear that we are free to observe or not observe one day above another (Rom. 14:5-6; cf. Gal. 4:10-11; Col. 2:16-17).
All of God’s commandments are summed up in the two great commandments, to love God with all our hearts and to love our neighbor as we love ourselves (Matt. 22:37-40). But you need to study God’s Word to learn specifically how those two commandments are to be obeyed in every situation.
B. To obey God’s commandments is not legalism; it is the response to His grace.
When I teach the necessity of obedience to God’s commandments, invariably someone either thinks or tells me, “That’s legalism! But we’re under grace!” If you’re thinking that, you don’t understand either legalism or grace. Paul wrote (Titus 2:11-12), “For the grace of God has appeared, bringing salvation to all men, instructing us to deny ungodliness and worldly desires and to live sensibly, righteously and godly in the present age.” God’s grace teaches us to be obedient! It motivates us to be obedient. Freedom in Christ is not freedom to follow the lusts of the flesh, but rather, freedom from sin (John 8:31-36).
C. God’s commandments aren’t helpful hints for happy living—they’re orders that must be obeyed.
Paul has already said that he was exhorting them “through the Lord Jesus,” implying the Lord’s authority. The Greek noun (v. 2, “commandments”) refers especially to the transmitted orders of a military commander (G. Abbott-Smith, A Manual Geek Lexicon of the New Testament [Charles Scribner’s Sons], p. 156). Although soldiers don’t always understand orders, they must obey them, trusting that the commander knows things that they don’t know. The Bible’s commandments have the wisdom of the omniscient Creator behind them and are given so that we can win the battle against the enemy of our souls. They aren’t optional suggestions. They’re God’s authoritative commands that we must obey.
D. God’s commandments come from Him and are not culturally relative.
Paul didn’t make them up himself. They come to us from the Lord Jesus, who is the only source of absolute moral truth. Our culture does not believe in absolute moral truth, and that error has infiltrated the church. Fifty years ago, no Christian would have thought that homosexual behavior was morally acceptable. But today many who profess to be Christians, especially those under 30, think that as long as the partners love each other, homosexual relations are okay. They also think that it’s okay to have sex outside of marriage as long as you are in love. There are other areas where Christians have compromised God’s absolute standards because they have drifted with our culture rather than obeyed God’s word.
Jesus claimed to be the truth and to be the source of truth (John 8:31-32; 14:6). He prayed (John 17:17), “Sanctify them in the truth; Your word is truth.” If we start bending God’s word to make it fit with our godless culture, we will not grow in our walk with God. We will not please Him or help to further His kingdom and righteousness (Matt. 6:33). We must obey His commands, even when they are counter-cultural.
Conclusion
My main concern in this message is for you if you’ve become spiritually apathetic and you’re not growing. The longer you’re a Christian, the easier it is to become routine in your relationship with the Lord and lose the freshness of walking daily with Him. I encourage you to do whatever it takes to get back on the path of pleasing God, obeying God, and growing in Him. As you get into His word each day, ask Him to apply it to your heart. “For this is the love of God, that we keep His commandments; and His commandments are not burdensome” (1 John 5:3).
Application Questions
- Why is “making a decision to accept Christ” not necessarily the same as being born again? Why is this distinction important?
- What are the essential ingredients in a walk with God?
- Why is pleasing God not a matter of earning His favor? Look up all the references to pleasing God to study this concept.
- Why is obedience to God’s commandments not legalism? What is legalism? What does it mean to live by God’s grace?
Copyright, Steven J. Cole, 2016, All Rights Reserved.
Unless otherwise noted, all Scripture Quotations are from the New American Standard Bible, Updated Edition © The Lockman Foundation
Related Topics: Christian Life
19. มัทธิว บทเรียนที่ 19 “ทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน?” (มัทธิว 6:19-24)
Related Mediaคำนำ 1
19 “อย่าส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวในโลกที่อาจเป็นสนิมและที่แมลงกินเสีย ได้และที่ขโมยอาจขุดช่องลักเอาไปได้20 แต่จงส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ที่ไม่มีแมลงจะกินและไม่มีสนิมจะกัดและ ที่ไม่มีขโมยขุดช่องลักเอาไปได้ 21 เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหนใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย 22 “ตาเป็นประทีปของร่างกายเหตุฉะนั้นถ้าตาของท่านปกติทั้งตัวก็พลอยสว่างไป ด้วย23 แต่ถ้าตาของท่านผิดปกติทั้งตัวของท่านก็พลอยมืดไปด้วยเหตุฉะนั้นถ้าความ สว่างซึ่งอยู่ในตัวท่านมืดไปความมืดนั้นจะหนาทึบสักเพียงใดหนอ 24 ไม่มีผู้ใดเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนายได้เพราะว่าจะชังนายข้างหนึ่งและจะรัก นายอีกข้างหนึ่งหรือจะนับถือนายฝ่ายหนึ่งและจะดูหมิ่นนายอีกฝ่ายหนึ่งท่านจะ ปฏิบัติพระเจ้าและจะปฏิบัติเงินทองพร้อมกันไม่ได้” (มัทธิว 6:19-24)2
ในมัทธิวบทที่ 6 หนึ่งในประเด็นหลัก หรือไม่ใช่ประเด็นหลักคือความสัมพันธ์ของเราในฐานะคริสเตียนกับพระบิดาใน สวรรค์ ในบทนี้เพียงที่เดียว พระเยซูทรงเอ่ยคำว่า “พระบิดา”11 ครั้ง แสดงให้เห็นถึงความหมายและความสำคัญของความสัมพันธ์นี้ (ข้อ: 1, 3, 6, 8, 9, 14, 15, 18, 26, 32) ความสัมพันธ์ของเราต่อพระบิดาในฐานะบุตรของพระองค์ เป็นความสัมพันธ์ที่น่าทึ่งและอัศจรรย์อย่างเหลือเชื่อ เราถูกซื้อมาด้วยราคาแพง เพื่อจะได้ชื่อว่าเป็น “บุตรของพระเจ้า” พระธรรมโรม 8:15-17 กล่าวว่า :
15 เหตุว่าท่านไม่ได้รับน้ำใจทาสซึ่งทำให้ตกในความกลัวอีกแต่ท่านได้รับพระ วิญญาณผู้ทรงให้เป็นบุตรของพระเจ้าให้เราทั้งหลายร้องเรียกพระเจ้าว่า “อับบา” คือพระบิดา16 พระวิญญาณนั้นเป็นพยานร่วมกับวิญญาณจิตของเราทั้งหลายว่าเราทั้งหลายเป็น บุตรของพระเจ้า17 และถ้าเราทั้งหลายเป็นบุตรแล้วเราก็เป็นทายาทคือเป็นทายาทของพระเจ้าและเป็น ทายาทร่วมกับพระคริสต์เมื่อเราทั้งหลายทนทุกข์ทรมานด้วยกันกับพระองค์นั้นก็ เพื่อเราทั้งหลายจะได้ศักดิ์ศรีด้วยกันกับพระองค์ด้วย
การที่ได้รู้ว่าเราเป็นบุตรของพระบิดาเป็นสิ่งที่มีอำนาจมาก และเราสามารถเข้าเฝ้าและร้องทูลกับพระองค์ว่า “อับบา พระบิดา” ความลับยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตตามที่พระเยซูตรัสคือมองเห็นและรู้ตนเองว่า เป็นบุตรของพระบิดาในสวรรค์3 มีหลายสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเราออกจากความสำคัญในความสัมพันธ์นี้
ในมัทธิวบทที่ 6 พระเยซูทรงนำเรื่องการทดลองสองแบบที่เราในฐานะผู้เชื่อต้องเผชิญ ซึ่งจะดึงและทำให้เราเขวไปจากความสำคัญและความพึงพอใจที่เรามีในความ สัมพันธ์กับพระเจ้าพระบิดา การทดลองแรกชัดเจนในบทที่ 6 คือชายที่เคร่งครัดศรัทธา ทำตามบัญญัติทุกข้อเพื่อให้มนุษย์เห็นและยกย่อง แทนที่จะทำในที่ลับที่พระบิดาเท่านั้นทราบ พระเยซูตรัสว่าถ้าเราแสวงหาคำสรรเสริญจากมนุษย์ เราก็ได้บำเหน็จไปแล้ว แต่ถ้าเราทำเพื่อถวายพระสิริแด่พระบิดา พระองค์ก็จะประทานบำเหน็จให้เราในที่เปิดเผย ตัวอย่างที่ยกมาคือการทำทาน การอธิษฐาน และอดอาหาร การทดลองคือเพื่อให้เป็นที่สังเกตุเห็น เป็นที่ยกย่องอย่างสูงว่าเป็นคนมีธรรมะ และผู้คนต่างก็ยกย่อง การทดลองแบบที่สองที่เราเผชิญในฐานะผู้เชื่อคือการทดลองให้เป็นเหมือนสิ่ง ที่โลกแสวงหา ส่ำสมทรัพย์สมบัติของโลกนี้ บ่อยครั้ง เรามองดูสิ่งของต่างๆของโลกและพูดกับตัวเอง “ถ้าฉันได้มี … ชีวิตฉันก็คงจะลงตัว” เราแสวงหาความมั่นคงและความพึงพอใจในสิ่งของชั่วคราว แทนสิ่งที่จะมีในความสัมพันธ์กับพระบิดาโดยทางพระเยซูคริสต์ การทดลองทั้งสองแบบนี้ดึงดูดความสนใจเรา และดึงเราออกห่างจากสิ่งที่สำคัญ – ความสัมพันธ์กับพระเจ้าพระบิดา
คำถามใหญ่จากคำเทศนาบนภูเขาคือคำถามว่า “ใจคุณอยู่ที่ไหน?” เมื่อได้อ่านและศึกษาคำเทศนาบนภูเขาในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เป็นสิ่งท้าทายให้ใจผมคิดถึงคำถามนี้อย่างจริงจัง และประเมินว่าใจของผมกำลังแสวงหาสิ่งที่เป็นของตัวเอง หรือความเที่ยงแท้ในความสัมพันธ์กับพระเจ้า ในหลายๆทาง เราอาจสวมใบหน้าหรือหน้ากากหลายแบบ เพื่อให้คนอื่นมองว่าเราเป็นคนที่อยู่ในทางของพระเจ้า แต่ในความเป็นจริง ลึกลงไปในใจ หรือในชีวิตส่วนตัว เราต่อสู้กับความกลัว การทดลอง และความปรารถนาอยากเป็นที่ยกย่องของมนุษย์แทนที่จะถวายเกียรติแด่พระเจ้า พระวจนะตอนนี้ พระเยซูทรงมุ่งสู่จิตใจด้วยคำถาม “ทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน?” พระองค์ตรัสในมัทธิว 6:21 ว่า “เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย” มีหลายสิ่งที่กำลังแย่งชิงหัวใจคุณ เพราะนี่คือศูนย์ควบคุมของชีวิต
พระวจนะสอนว่าจิตใจเป็นตัวควบคุมเหนือชีวิต ชีวิตของคนๆนั้นจะสะท้อนจิตใจของเขาออกมา หนังสือสุภาษิต 4:23 กล่าวว่า “จงรักษาใจของเจ้าด้วยความระวังระไวรอบด้านเพราะชีวิตเริ่มต้นออกมาจากใจ” เป็นภาพอธิบายให้เราเห็นจิตใจที่เหมือนบ่อ ที่ทุกเรื่องราวของชีวิตจะล้นไหลออกมา4
ดังนั้น เราต้องรักษาและเฝ้าระวังใจ เพื่อให้ติดตามแต่สิ่งที่เป็นของพระเจ้า และไม่ถูกดึงออกไปด้วยสิ่งของๆโลกนี้ พระวจนะตอนนี้ ผมมีคำถามสามข้อ ข้อแรก เราต้องถามตนเองเมื่อเริ่มศึกษาพระวจนะตอนนี้ – “ทรัพย์สมบัติเราอยู่ที่ไหน?” เมื่อถามคำถามนี้ เราจะได้คำตอบว่า “ใจของเราอยู่ที่ไหน?” เพราะทรัพย์สมบัติคุณอยู่ที่ไหน ใจของคุณก็อยู่ที่นั่นด้วย คำถามที่จะถามตัวเองข้อสองคือ – “เราจับจ้องไปที่สิ่งใด” สายตาเราจ้องไปที่ไหน? จ้องไปที่สิ่งที่เห็นได้หรือเห็นไม่ได้? คำถามสุดท้ายคือ – “คุณกำลังปรนนิบัติผู้ใด หรือสิ่งใด?” พระเยซูถูกล้อมไปด้วยคนที่ได้ชื่อว่าเคร่งศาสนา พวกฟาริสี และสะดูสี คนที่มองดูศรัทธาแต่ภายนอก จิตใจภายในกำลังปรนนิบัติเงินทองและปรนเปรอตนเองมากกว่าปรนนิบัติพระเจ้า พระเยซูยังถูกล้อมไปด้วยคนที่ไม่เคยได้ยินถ้อยคำที่แรงแบบนี้มาก่อน พระองค์ทรงขอให้เราสำนึกผิดกลับใจ เปลี่ยนความคิดจิตใจในเรื่องสิ่งต่างๆ มาดำเนินชีวิตในความเชื่อ และปรนนิบัติพระเจ้าองค์เที่ยงแท้เพียงพระองค์เดียว
ตกลงทรัพย์สมบัติคุณอยู่ที่ไหน?
19 “อย่าส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวในโลกที่อาจเป็นสนิมและที่แมลงกินเสีย ได้และที่ขโมยอาจขุดช่องลักเอาไปได้20 แต่จงส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ที่ไม่มีแมลงจะกินและไม่มีสนิมจะกัดและ ที่ไม่มีขโมยขุดช่องลักเอาไปได้21 เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหนใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย” (มัทธิว 6:19-21)
คงไม่ยากเกินไปที่จะหาตัวอย่างจากหญิงและชายที่สั่งสมทรัพย์สมบัติไว้ สำหรับตนเองในโลกนี้ ทำให้เห็นว่าใจของพวกเขาแล้วจริงๆอยู่ที่ไหน มีหลายตัวอย่างผุดขึ้นมา:
ตัวอย่างที่ 1 – เรื่องของอาคาน (โยชูวา 6:17-18, 7:1-26) ในข้อ 18 พระเจ้าสั่งให้ประชากรอิสราเอลไปโจมตีเมืองเยริโค และให้ห่างจากของที่ต้องทำลายถวาย และให้นำเงินและทองและเครื่องใช้ที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์และเหล็กเป็นของถวาย แด่พระเจ้า ให้นำเข้าไปไว้ในคลังของพระเจ้า เมื่อพวกเขาโจมตีเมืองเยริโคได้ มีชายคนหนึ่งไม่เชื่อฟังคำสั่งของพระเจ้า แอบเอาเสื้อคลุมงามตัวหนึ่งของเมืองบาบิโลนกับเงินสองร้อยเชเขลและทองคำแท่ง หนึ่งหนักห้าสิบเชเขลไปเก็บซ่อน เพราะความบาปของชายคนนี้ อิสราเอลจึงพ่ายแพ้สงครามที่เมืองอัย ชายคนนี้จึงถูกประหารเพราะความโลภในทรัพย์สินเงินทองในจิตใจของเขา แทนที่จะถวายเกียรติแด่พระเจ้า ทำตามที่พระองค์สั่ง
ตัวอย่างที่ 2 – เรื่องของเศรษฐีหนุ่ม (มัทธิว 19:16-22) ในเรื่องนี้มีเศรษฐีหนุ่มมาถามคำถามพระเยซู เขาถามว่าทำอย่างไรจึงจะได้ชีวิตนิรันดร์ พระเยซูทรงตอบโดยบอกว่าเขาต้องเชื่อฟังพระบัญญัติ หนุ่มนั้นก็ถามว่า “ข้อใดบ้าง?” พระเยซูทรงตอบว่า“คือ ข้อที่ว่า ‘อย่าฆ่าคน อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จจงให้เกียรติแก่บิดามารดาของตน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” เศรษฐีหนุ่มนั้นตอบว่าเขาได้ถือรักษาไว้ทุกประการ แล้วถามว่า “ข้าพเจ้ายังขาดอะไรอีกบ้าง?”ตรงนี้ที่พระเยซูทรงหย่อนระเบิดลงไปที่หนุ่มคนนี้ ตรัสว่า “จงไปขายบรรดาสิ่งของซึ่งท่านมีอยู่ แจกจ่ายให้คนอนาถา…แล้วจงตามเรามา…” ใจ ของหนุ่มคนนี้อยู่ที่ไหน? เราตอบได้จากปฏิกิริยาของเขา ใจของเขาถูกความมั่งคั่งและความร่ำรวยควบคุม หนุ่มคนนี้เป็นเศรษฐี ดูมีอนาคตไกล แต่ไม่พร้อมที่จะสละสิ่งที่มีเพื่อติดตามพระเยซู เขาพร้อมที่จะรักเพื่อนบ้านและทำตามพระบัญญัติที่มีต่อมนุษย์ แต่เมื่อไปถึงจุดที่ต้องรักพระบิดาและไม่มีพระเจ้าอื่นใด เขาไม่พร้อม ไม่อาจละจากความมั่งคั่งทางโลกที่ครอบครองอยู่เพื่อให้ได้ชีวิตนิรันดร์
เราเห็นตัวอย่างอื่นๆของคนที่ส่ำสมทรัพย์สมบัติทางโลก และปลายทางของคนเหล่านี้คือความตาย ใจของเขาหมกมุ่นอยู่กับสิ่งของๆโลก ยอมที่จะไม่เชื่อฟังพระเจ้าแลกกับความมั่งคั่งชั่วคราวที่จะเสื่อมสลายไป สิ่งที่เราส่ำสมไว้ในโลกเป็นเพียงของชั่วคราว ไม่มีทางอยู่ได้ชั่วนิรันดร์
ตกลงทรัพย์สมบัติคุณอยู่ที่ไหน?
มีหลายความคิดขึ้นมาในใจเมื่อนึกถึงสิ่งที่พระเยซูตรัสในสามข้อแรกของคำ ตอนนี้ คุณมีใจของโลกนี้ หรือใจของสวรรค์? คุณลงทุนอนาคตสำหรับนิรันดร์ที่ใกล้เข้ามา หรือคุณลงทุนกับสิ่งปัจจุบันที่นี่และเดี๋ยวนี้? คุณหลงไหลไปกับของชั่วคราว หรือของที่ถาวร? ชัดเจน ทั้งหมดนี้ถามในสิ่งเดียวกัน แต่ที่สำคัญ เราเข้าใจในความคิดนี้ชัดเจนหรือ? พระเยซูทรงยกตัวอย่างสามแบบด้านล่าง เพื่อแสดงว่าสิ่งที่เราเห็นว่าสำคัญกลับเป็นเพียงของชั่วคราว พระองค์ทรงใช้ตัวมอด สนิม และขโมย เรานึกออกจากตัวอย่างในชีวิต เช่น คนที่ขับรถคันใหม่ออกสู่ถนนอย่างภาคภูมิใจ พวกเขารักรถยนต์ เปิดหน้าต่างให้เสียงเพลงจากเครื่องเสียงชั้นดีกระหึ่มออกมา ชาวโลกจะได้รู้เสียทีว่าฉันเพิ่งซื้อรถคันใหม่! กว่าจะรู้ตัว ก็เสยเข้ากับฟุตปาทข้างทาง ตัวถังยุบและสีถลอก รถเงาวับคันใหม่ทำให้เจ้าของต้องอับอายขายขี้หน้าอยู่ข้างถนน
ตัวมอด: เรารู้ดีว่าเมื่อตัวมอดเข้าไปในเสื้อผ้า มันจะใชและกินเนื้อผ้าจนเป็นรู มอดเป็นแค่แมลงตัวเล็กๆเหมือนผีเสื้อ ดูไม่เป็นอันตราย แต่มันอาจทำลายเสื้อแบรนด์เนมราคาแพงสุดหรูของคุณได้
สนิม: ผมโตขึ้นในคานาดาที่ ต้องโรยเกลือบนถนนเวลาหิมะตกหนักหน้าหนาว เกลือสามารถทำลายรถคุณได้อย่างนึกไม่ถึง เราเคยมีรถกระบะยี่ห้อดอดจ์คันเก่าสีน้ำตาล ใต้ท้องรถมีรูพรุนเพราะถูกสนิมกัด ขนาดพื้นรถยังมีรู คุณอาจมีรถสวยที่สุดในโลก แต่ที่สุดแล้ว ถ้าต้องเจอทั้งหิมะ น้ำแข็ง และเกลือ ไม่ช้าก็จะเป็นสนิม สนิมเป็นตัวการทำลายพอๆกับตัวมอด ทำลายทรัพย์สินที่เราใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบากซื้อ
ขโมย: มีเงินเยอะและร่ำรวย จะมาพร้อมกลับความกลัวว่าจะมีใครมาเอาไป มนุษย์จึงทำทุกอย่างในอำนาจ ปกป้องสิ่งที่ตนเองมี ล้อมรั้วบ้านด้วยกำแพงสูง ขโมยปีนยาก มียาม กล้องวงจรปิด มีที่ลึกลับซ่อนตู้เซฟไว้เก็บเพชรพลอยและทรัพย์สินมีค่าอื่นๆ แล้วขโมยทำอย่างไร? งัดเข้ามา เจาะหาทรัพย์ที่เจ้าของอุตส่าห์แอบซ่อนเอาไว้ ทำทุกวิถีทางขโมยไปให้ได้
คุณคิดว่าสิ่งใดมีค่าสำหรับคุณ? เพราะอะไรที่คุณมองว่ามีค่าจะบอกได้ว่าใจคุณอยู่ที่ไหน อาจเป็นเงินทองและความมั่งคั่ง อาจเป็นอำนาจบารมี และต้องการให้คนเห็นว่าคุณคือสุดยอดผู้นำ อาจเป็นท่าทีมีธรรมะแต่เปลือกนอก ผู้คนยกย่องสรรเสริญ อาจเป็นความโด่งดังเป็นที่ยอมรับเพราะหน้าตา บุคลิกและเสื้อผ้าที่สวมใส่ อาจเป็นบ้านหรู มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน อาจเป็นครอบครัวที่ประสบความสำเร็จ เลี้ยงลูกได้ดี ตรงนี้แหละที่พระเยซูเรียกให้เราเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ จากสิ่งของชั่วคราวไปยังสิ่งที่เป็นนิรันดร์ จากสิ่งที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ไปเป็นสิ่งที่ยั่งยืนถาวร คุณคงไม่เคยเห็นรถบรรทุกศพที่มีรถพ่วงลากสมบัติตามไปด้วย ถ้าเห็นเราคงช็อค เพราะรู้ดีว่าทรัพย์สมบัติทางโลกที่ส่ำสมมา ไม่อาจไปกับเราได้ เป็นแค่ของชั่วคราว ตลอดคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูเรียกให้เราสำนึกผิด กลับใจ ให้เปลี่ยนความคิดและทัศนคติเสียใหม่ และให้เป็นเหมือนรายชื่อบุคคลที่อยู่ในพระธรรมฮีบรู 11 คนที่มีนิรันดร์กาลในจิตใจ และยึดพระสัญญาตามที่พระเจ้าให้ไว้
คนเหล่านี้ตายไปในความเชื่อ ยังไม่ได้รับตามพระสัญญา แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นเป็นสิ่งที่พวกเขามั่นใจ โอบรับเอาไว้ และยอมรับว่าเป็นเพียงคนแปลกถิ่นที่ท่องเที่ยวไปในโลก คนที่กล่าวคำเหล่านี้ประกาศว่าพวกเขาแสวงหาที่จะกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอน และถ้าพวกเขาคิดอยู่ในใจเสมอว่าบ้านเมืองที่จากมา วันหนึ่งข้างหน้าจะได้กลับไป พวกเขาปรารถนาจะไปอยู่ในที่ๆประเสริฐกว่าคือ “เมืองสวรรค์” พระเจ้าจึงไม่ทรงรู้สึกอับอายที่ได้เป็นพระเจ้าของพวกเขา และพระองค์ทรงจัดเตรียมบ้านรอคอยต้อนรับพวกเขากลับบ้าน (ฮีบรู 11:13-16)
เมื่อนำมาเทียบกัน พระเยซูตรัสในมัทธิว 6:20 “แต่จงส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ที่ไม่มีแมลงจะกิน และไม่มีสนิมจะกัด และที่ไม่มีขโมยขุดช่องลักเอาไปได้” พระ เยซูกำลังตรัสถึงการส่ำสมทรัพย์สมบัตินิรันดร์ที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย พระองค์หมายถึงทรัพย์สมบัติอะไร? หนังสือ 1เปโตร 1:3-6 กล่าวว่า :
3 สาธุการแด่พระเจ้าพระบิดาแห่งพระเยซูคริสตเจ้าของเราผู้ได้ทรงพระมหากรุณา แก่เราทรงโปรดให้เราบังเกิดใหม่เข้าสู่ความหวังใจอันมีชีวิตอยู่โดยการคืน พระชนม์ของพระเยซูคริสต์4 และเพื่อให้ได้รับมรดกซึ่งไม่รู้เปื่อยเน่าปราศจากมลทินและไม่ร่วงโรยซึ่ง ได้เตรียมไว้ในสวรรค์เพื่อท่านทั้งหลาย5 ซึ่งเป็นผู้ที่ฤทธิ์เดชของพระเจ้าได้ทรงคุ้มครองไว้ด้วยความเชื่อให้ถึงความ รอดซึ่งพร้อมแล้วที่จะปรากฏในวาระสุดท้าย 6 ในความรอดนั้นท่านทั้งหลายชื่นชมยินดีถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้จำเป็นที่ท่านจะ ต้องทนทุกข์ทรมานชั่วขณะหนึ่งในการถูกทดลองต่างๆ
มันมหัศจรรย์ที่รู้ว่าในฐานะผู้เชื่อ มีมรดกรอเราอยู่ และในฐานะบุตรของพระเจ้า เราจะได้รับชีวิตนิรันดร์! การได้อยู่กับพระคริสต์ เป็นบำเหน็จ คนที่ต่อสู้เพื่อให้ได้ทรัพย์สมบัติของโลก จะผิดหวังขนาดไหน เพราะทรัพย์สินเหล่านั้นจะเสื่อมสลายไป
12 บนรากนั้นถ้าผู้ใดจะก่อขึ้นด้วยทองคำเงินเพชรพลอยไม้หญ้าแห้งหรือฟาง13 การงานของแต่ละคนก็จะได้ปรากฏให้เห็นเพราะวันเวลาจะให้เห็นได้ชัดเจนเพราะ ว่าจะเห็นชัดได้ด้วยไฟไฟนั้นจะพิสูจน์ให้เห็นการงานของแต่ละคนว่าเป็นอย่าง ไร14 ถ้าการงานของผู้ใดที่ก่อขึ้นทนอยู่ได้ผู้นั้นก็จะได้ค่าตอบแทน15 ถ้าการงานของผู้ใดถูกเผาไหม้ไปผู้นั้นก็จะขาดค่าตอบแทนแต่ตัวเขาเองจะรอดแต่ เหมือนดังรอดจากไฟ (1โครินธ์ 3:12-15)
บั้นปลายชีวิตของผู้เชื่อ เราจะยืนต่อหน้าบัลลังก์พิพากษาของพระคริสต์ และรายงานสิ่งที่เราทำขณะมีชีวิตบนโลกนี้ ไม่ว่าเราวางสิ่งใดไว้บนรากฐานนั้น ไม่ว่าจะเป็นทองคำหรือฟาง จะต้องผ่านการพิสูจน์ในไฟว่าทนอยู่ได้หรือไม่ ผู้เชื่อที่สร้างความมั่งคั่งที่บนโลกนี้จะสูญเสียไป แต่จะได้รับความรอดเหมือนรอดออกมาจากไฟ แต่ผู้ที่ต่อสู้เพื่อส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์จะได้รับบำเหน็จ ทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือได้เข้าสู่นิรันดร์กาล รับการอภัย และเป็นอิสระจากพันธนาการของบาป เพราะพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์ ถูกฝังไว้ และฟื้นคืนพระชนม์
จึงมีคำถาม “แล้วเราจะส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ได้อย่างไร?” คำตอบคือดำเนินชีวิตอย่างที่พระเจ้าขอให้ทำ และทำตามในทุกสิ่งที่พระองค์ทำ ตัวอย่างเช่น – รักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง – ถ้าใครขาดแคลนเสื้อผ้าแล้วคุณมีเหลือใช้ แบ่งให้เขาบ้าง – เป็นผู้ให้ด้วยใจยินดี ถวายเกียรติพระเจ้าในชีวิตแต่งงาน ระวังความคิดที่ผิดศีลธรรม แบ่งปันข่าวประเสริฐกับผู้คนรอบข้าง หลายสิ่งเหล่านี้รวมลงมาได้เป็น – รักพระเจ้าของเจ้าด้วยสิ้นสุดจิตสิ้นสุดใจ สุดกำลัง และสุดความคิด และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง
ถ้อยคำสุดท้ายในข้อ 21 พระเยซูทรงกลับไปที่เรื่องของจิตใจ “เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย” หนึ่งในพระบัญญัติสิบประการที่กล่าวว่า “อย่ามีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา” (อพยพ 20:3) เมื่อเราปักใจอยู่บนของๆโลก และพ่ายแพ้ต่อการทดลองไปตามกระแสโลก เราก็กำลังทำผิดข้อกราบไหว้รูปเคารพ เพราะเราไม่ได้ปรนนิบัติพระเจ้าอีกต่อไป เราให้ความมั่งคั่งอยู่เหนือพระองค์ และปรนนิบัติใส่ใจกับความมั่งคั่งนั้น สิ่งนั้นคือพระเจ้าและชีวิตของเรา พระเยซูทรงท้าทายเราเหมือนกับที่ทรงท้าทายฝูงชนที่นั่งฟังในตอนนั้น ให้เราถามตัวเองว่าทรัพย์สมบัติเราอยู่ที่ไหน ถ้าทรัพย์สมบัติเราอยู่บนโลกและสิ่งของๆโลก ใจเราก็อยู่ที่นั่นด้วย ถ้าใจของเรามุ่งจับจ้องอยู่ที่พระบิดา และส่ำสมสมบัติไว้ในสวรรค์ ใจเราก็จะอยู่ที่นั่นด้วย
ทำให้นึกถึงภาพยนตร์เก่าเรื่อง “มัมมี่” นักแสดงที่เล่นเป็นเบนี่ ตอนจบของเรื่องเขาค้นพบห้องเก็บมหาสมบัติ เบนี่ครองสติไม่อยู่ ถูกความมั่งคั่งที่เห็นอยู่ต่อหน้าควบคุมสิ้น ผมแน่ใจว่าเบนี่มองเห็นภาพชีวิตที่สะดวกสบายหรูหรา และจะเป็นผู้มั่งคั่งที่สุดในโลก แต่เรื่องไม่ได้จบแค่นั้น มีบางอย่างเกิดขึ้นในวิหาร ห้องเก็บสมบัติมีทรายร่วงลงมาจนท่วม ประตูกำลังจะปิดไม่มีใครหนีรอดไปได้ เบนี่มีโอกาสที่จะหนี แต่อำนาจเงินทองและความร่ำรวยทำให้เขาติดกับ พยายามยัดสมบัติเหล่านั้นใส่กระเป๋า และลากถุงบรรจุทองคำหนักอึ้งออกไปด้วย ในที่สุดประตูก็ปิดลง และเบนี่ก็ติดอยู่หลังบานประตูนั้นพร้อมกับทรัพย์สมบัติมากมาย ไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่มีโอกาสได้ใช้เงินทองที่เขาลุ่มหลงอีกต่อไป อำนาจของเงินตราควบคุมเขาไว้ ทำให้จบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ ขออย่าให้เราเข้าสู่บั้นปลายชีวิต ไล่ล่าความมั่งคั่งและทรัพย์สินของโลกนี้ เพื่อมารู้ตัวอีกทีว่าไล่ตามผิดทาง และถูกสิ่งที่พยายามไล่ล่านั้นควบคุมเอาไว้
วิสัยทัศน์ของคุณเป็นอย่างไร?
“22 ตาเป็นประทีปของร่างกายเหตุฉะนั้นถ้าตาของท่านปกติทั้งตัวก็พลอยสว่างไปด้วย 23 แต่ถ้าตาของท่านผิดปกติทั้งตัวของท่านก็พลอยมืดไปด้วย เหตุฉะนั้นถ้าความสว่างซึ่งอยู่ในตัวท่านมืดไป ความมืดนั้นจะหนาทึบสักเพียงใดหนอ” (มัทธิว 6:22-23)
ตัวอย่างด้านล่างเกี่ยวข้องกับพระวจนะตอนนี้ ส่ำสมความมั่งคั่งบนโลกนี้ จะทำให้ภาพในความคิดของคุณไม่แจ่มชัด มองไม่เห็นความจริง ไม่เห็นพระประสงค์ของพระเจ้าอย่างถูกต้อง ความจริงถูกบิดเบือน ทำให้มองไม่เห็นพระเจ้าอย่างที่เราเคยเห็น และอย่างที่พระองค์ทรงเป็น
ตัวอย่างที่ 1 – เรื่องของอานาเนีย และสัปฟีรา (กิจการ 5:1-11) ในเรื่อง ชายคนนี้และภรรยาขายทรัพย์สมบัติที่มี นำเงินมามอบให้ มาวางไว้ที่เท้าของบรรดาอัครทูต เรื่องนี้เกิดขึ้นบ่อยในคริสตจักรยุคแรก:
34 เพราะว่าในพวกศิษย์ไม่มีผู้ใดขัดสนผู้ใดมีไร่นาบ้านเรือนก็ขายเสีย35 และนำเงินค่าของที่ขายได้นั้นมาวางไว้ที่เท้าของอัครทูตอัครทูตจึงแจกจ่าย ให้ทุกคนตามที่ต้องการ (กิจการ 4:34-35)
แต่มีสิ่งที่แตกต่างในเรื่องนี้ เมื่อพวกเขานำเงินมาวางให้อัครทูต อานาเนีย และสัปฟีรา ไม่ได้พูดความจริง พวกเขาบอกว่านำเงินที่ได้ “ทั้งหมด” จากการขายทรัพย์สินมาให้ แต่ที่จริงได้ยักยอกบางส่วนเก็บเอาไว้ เปโตรถามว่าทำไมพวกเขาจึงกล้าพูดโกหกต่อหน้าพระเจ้า และในนาทีนั้น อานาเนียก็ล้มลงตาย ไม่นานจากนั้นภรรยาที่พูดโกหกเรื่องการขายทรัพย์สินก็ตายลงด้วย อานาเนีย และสัปฟีราเคยเห็นมาก่อนว่าคนที่ถวายเช่นนี้เป็นที่ยอมรับและได้รับการ ยกย่อง จึงไปขายทรัพย์สินของตนบ้าง เพื่อจะได้มีคนเห็น เป็นที่ยอมรับ และได้รับคำชมเชยว่าเป็นผู้มีจิตวิญญาณสูง ทำเช่นนี้เขากำลังโกหกต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผลคือต้องจบชีวิตลง
ตัวอย่างที่ 2 – อุปมาเรื่องเศรษฐีโง่ (ลูกา 12:13-21) ในอุปมานี้พระเยซูทรงกล่าวถ้อยคำที่ลึกซึ้งที่เราต้องตั้งใจฟังให้ดี พระองค์ตรัสในข้อ 15 ว่า “..เพราะว่าชีวิตของคนมิได้อยู่ในการที่มีของฟุ่มเฟือย” อุปมา เรื่องเศรษฐีโง่พูดในเรื่องเดียวกัน เป็นเรื่องเศรษฐีคนหนึ่ง ที่ไร่นาของเขาเกิดผลบริบูรณ์มาก จึงตัดสินใจรื้อยุ้งฉางเก่าลง แล้วสร้างใหม่ให้ใหญ่โตกว่าเดิม พอเสร็จ กะจะเกษียน คิดว่ามีเงินที่ส่ำสมมาพอแล้ว ต่อไปนี้จะนั่งสบายๆใช้ชีวิตสนุกสนานให้คุ้ม เกิดอะไรขึ้นครับ? พระเจ้าเรียกเขาว่าคนโง่ ชีวิตของเขาจะถูกเรียกคืนไปในคืนนั้น พระเยซูทรงจบคำอุปมานี้ด้วยคำตรัสว่า “คนที่ส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวและมิได้มั่งมีจำเพาะพระเจ้าก็เป็นเช่นนั้นแหละ“พวก เราหลายคนคอยเวลาที่จะได้นั่งพักผ่อนสบายๆหลังเกษียน ใช้เงินทองที่ส่ำสมมาเพื่อจะมีชีวิตบั้นปลายที่เพลิดเพลินสะดวกสบาย เศรษฐีคนนี้ถูกความร่ำรวยของตนเองควบคุมไว้ คิดแต่เรื่องเพิ่มพูนให้มากขึ้น แต่กลับต้องตายลงในคืนนั้น และมีคนอื่นมาเอาทรัพย์ที่เขาสะสมไปผลาญเสีย เขาไม่อาจนำสิ่งใดติดตัวไปได้เลย
ตอนต่อไป เราจะมาพูดในเรื่องเดียวกันแต่ในแบบที่แตกต่าง ใช้ตัวอย่างเรื่องของสายตา เมื่อความร่ำรวยเป็นจุดรวมสายตาในชีวิต การมองเห็นของเราจะบิดเบือน เมื่อสิ่งที่เรามองเห็นแซงหน้าสิ่งที่เป็นนิรันดร์ที่มองไม่เห็น เราก็มีสายตาสั้นฝ่ายวิญญาณ สายตาเป็นช่องทางให้ความสว่างส่องเข้าไปในร่างกาย และให้ความสว่างจนเรามองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัวได้ ทำให้เราเห็นสีสัน ทัศนียภาพ และใบหน้าที่เรามองไป วิลเลี่ยม บาร์เคลย์ กล่าวไว้ว่า:
แนวคิดเบื้องหลังพระคัมภีร์ตอนนี้เป็นเหมือนเรื่องธรรมดาของเด็กๆ ดวงตาเปรียบเหมือนหน้าต่างที่เปิดรับแสงเข้าไปทั่วร่างกาย สีและสภาพของหน้าต่างเป็นตัวตัดสินว่าจะให้แสงจะเข้าไปได้แค่ไหน ถ้าหน้าต่างใสสะอาดและไม่บิดเบี้ยว แสงก็จะสาดเข้าไปในห้องได้เต็มที่ และจุดทั่วทุกมุมให้สว่างไสว แต่ถ้าหน้าต่างขุ่นมัว บิดเบี้ยว สกปรก หรือมีสีบังให้ไม่เห็นชัดเจน แสงก็จะถูกกั้น และห้องก็ไม่อาจสว่างได้ … ดังนั้นพระเยซูจึงตรัสว่าความสว่างที่ส่องเข้าไปในจิตใจและจิตวิญญาณของ มนุษย์ จำต้องพึ่งสถานะภาพฝ่ายวิญญาณของดวงตาซึ่งเป็นช่องทางให้แสงผ่าน เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของทั้งร่างกาย5
1เปโตร 1:6-9 กล่าวว่า:
6 ในความรอดนั้นท่านทั้งหลายชื่นชมยินดี ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้ จำเป็นที่ท่านจะต้องทนทุกข์ทรมานชั่วขณะหนึ่งในการถูกทดลองต่างๆ 7 เพื่อการลองดูความเชื่อของท่าน อันประเสริฐยิ่งกว่าทองคำ ซึ่งแม้เสียไปได้ก็ยังถูกลองด้วยไฟ จะได้เป็นเหตุให้เกิดความสรรเสริญ เกิดศักดิ์ศรีและเกียรติ ในเวลาที่พระเยซูคริสต์จะเสด็จมาปรากฏ พระองค์ผู้ที่ท่านทั้งหลายยังไม่ได้เห็น แต่ท่านยังรักพระองค์อยู่แม้ว่าขณะนี้ท่านไม่เห็นพระองค์ แต่ท่านยังเชื่อและชื่นชม ด้วยความปีติยินดีเป็นล้นพ้นเหลือที่จะกล่าวได้ 9 แล้ววิญญาณจิตของท่านทั้งหลายจึงได้รับความรอดเป็นผลแห่งความเชื่อ (1เปโตร 1:6-9)
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสว่างคือชีวิตที่ดำเนินไปโดยความเชื่อและในพระ สัญญานิรันดร์ของพระเจ้า เราอาจมองสิ่งต่างๆเหล่านี้ด้วยตาเปล่าไม่ได้ แต่เราเชื่อด้วยความเชื่อในความจริงว่าวันหนึ่งข้างหน้าเราจะเป็นเหมือนพระ คริสต์ – เป็นจุดสิ้นสุดของความเชื่อ ความรอดฝ่ายวิญญาณ เมื่อสายตาเราจับจ้องอยู่บนของๆโลกนี้ ของชั่วคราว สายตาเราจะพร่ามัวและเห็นได้ไม่ชัดเจน ผมยังจำได้ดีเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมหลุดเข้าไปในตาสองวัน ทั้งเจ็บและน้ำตาไหลตลอดเวลา ลืมตาแทบไม่ได้ และอ่อนไหวต่อแสง ทำให้ไม่สามารถมองสิ่งต่างๆตามความเป็นจริงได้ เช่นเดียวกับทรัพย์สมบัติทางโลก เป็นตัวทำให้เรามองความเป็นจริงผิดเพี้ยน เห็นไม่ชัดเจน ลองมาดูตัวอย่างในฮีบรู 11:
17 เพราะอับราฮัมมีความเชื่อ ฉะนั้นเมื่อท่านถูกลองใจ ท่านจึงได้ถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา และท่านซึ่งเป็นผู้ได้รับพระสัญญา ก็ได้พร้อมแล้วที่จะถวายบุตรคนเดียวของท่าน 18 คือบุตรที่มีพระดำรัสไว้ว่า เขาจะสืบเชื้อสายของเจ้าทางอิสอัค (ฮีบรู 11:17-18)
24 เพราะความเชื่อ เมื่อโมเสสโตแล้วท่านไม่ยอมให้ใครเรียกท่านว่า เป็นบุตรของธิดากษัตริย์ฟาโรห์ 25 ท่านเลือกการร่วมทุกข์กับชนชาติของพระเจ้าแทนการเริงสำราญในความชั่ว 26 ท่านถือว่าการอดทนต่อความอัปยศเพื่อพระคริสต์ ประเสริฐกว่าสมบัติของประเทศอียิปต์ เพราะท่านหวังบำเหน็จที่จะได้รับนั้น (ฮีบรู 11:24-26)
นี่เป็นสองตัวอย่างสำคัญของผู้ที่ได้ชื่อว่ามีวิสัยทัศน์แบบนิรันดร์กาล : พวกเขาเห็นชัดเจน เห็นถึงนิรันดร์กาลและเห็นบำเหน็จแทนที่จะเห็นแก่สิ่งของชั่วคราวที่ผ่านมา แล้วผ่านไป เพราะความเชื่อนี้ พระเจ้าจึงทรงใช้เขาได้อย่างเกิดผล
คำถามคือ “วิสัยทัศน์คุณเป็นอย่างไร?” เจมส์ บอยส์ กล่าวว่า :
คุณมองเห็นเรื่องฝ่ายวิญญาณชัดขนาดไหน? หรือวิสัยทัศน์และพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับชีวิตคุณมัวไปเพราะต้อกระจก ฝ่ายวิญญาณ หรือสายตาคุณสั้น และหมดเวลาไปกับเรื่องวุ่นวายใกล้ตัว? ผมมั่นใจว่าสิ่งนี้เป็นจริงสำหรับคริสเตียนหลายคน โดยเฉพาะคนที่ตกอยู่ภายใต้ความมั่งคั่งของโลกสมัยใหม่6
คุณเคยเอาแว่นตาของคนอื่นมาใส่หรือเปล่า? แล้วเห็นภาพต่างไปจากที่เคย จำได้ว่าตอนเรียนชั้นเตรียมอุดม เราขับรถไปตามถนนในออนตาริโอเหนือในตอนกลางคืน แล้วก็ปิดไฟหน้ารถ มันมืดมากมองอะไรไม่เห็นเพราะเราชินกับแสงไฟ พอไม่มีแสง ต้องใช้เวลากว่าสายตาจะปรับให้ชินกับความมืด แน่นอนเราเริ่มตกใจกลัว รีบเปิดไฟเผื่อเกิดพลาดพลั้ง เราสามารถโยงเรื่องนี้เข้ากับอุปมาเรื่องตาที่พระเยซูสอน ถ้าตาทางความคิดและจิตใจเราจับจ้องอยู่กับทรัพย์สมบัติทางโลก วิสัยทัศน์ของเราจะพร่ามัวและผิดเพี้ยน ไม่อาจแยกแยะพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับชีวิตเราได้อย่างถูกต้อง หรือเราอาจมองพระเจ้าได้ไม่ชัดเหมือนเคย ถ้าตาคุณไม่ดี ร่างกายคุณก็จะมืดมิดไปด้วย อะไรจะเกิดขึ้นได้ในความมืด? คุณก็สะดุดล้ม หรือเดินคลำทางหาแสงที่พอจะช่วยให้เห็นทาง เห็นข้าวของเพื่อจะไม่เดินไปชนหรือสะดุดล้ม เมื่อตาเราจับจ้องไปที่สิ่งของๆโลกนี้ สายตาเราก็แย่ ตัวเราก็มีแต่ความมืด เห็นความเป็นจริงได้ไม่ชัดเจน ถ้าตาในใจและในความคิดจับจ้องอยู่ที่พระบิดา เราก็ยืนอย่างถูกต้องต่อพระองค์ และเห็นพระองค์อย่างชัดเจน เห็นว่าพระองค์ทรงขอให้เราทำสิ่งใด “เหตุฉะนั้นถ้าตาของท่านปกติ ทั้งตัวก็พลอยสว่างไปด้วย” (มัทธิว 6:22 ข) ขอถามอีกครั้ง “วิสัยทัศน์คุณเป็นอย่างไร? สายตาคุณจับจ้องอยู่ที่ไหน?”
คุณกำลังปรนนิบัติผู้ใด?
ตอนนี้เราเข้ามาถึงหัวใจสำคัญที่มีอำนาจมากในพระวจนะตอนนี้ พระคำข้อนี้ เป็นเหมือนจุดสูงสุดของคำเทศนาบนภูเขา เป็นคำถามที่สำคัญที่สุด “คุณกำลังปรนนิบัติผู้ใด?” คนชอบคิดว่าเขาสามารถเหยียบเรือสองแคมได้ คือได้สิ่งดีที่สุดจากทั้งสองฝั่ง – ทั้งบนโลกนี้ปรนเปรอตนเองด้วยความมั่งคั่งและชีวิตสะดวกสบาย และต่อมาตรงสุดถนนสายอนาคต ซึ่งก็คือสวรรค์ พระวจนะตอนนี้ พระเยซูตรัสว่า “ไม่มีผู้ใดเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนายได้ เพราะว่าจะชังนายข้างหนึ่ง และจะรักนายอีกข้างหนึ่ง หรือจะนับถือนายฝ่ายหนึ่ง และจะดูหมิ่นนายอีกฝ่ายหนึ่ง ท่านจะปฏิบัติพระเจ้าและจะปฏิบัติเงินทองพร้อมกันไม่ได้” (มัทธิว 6:24) พระเยซูบอกเราตอนนี้ว่าเราไม่อาจรับใช้เจ้านายสองคนได้ เราไม่อาจรับใช้เงินทองและพระเจ้าได้ เราไม่อาจรับใช้ชื่อเสียงและพระเจ้าได้ เราไม่อาจปรนเปรอตนเองและปรนนิบัติพระเจ้าได้ เราไม่อาจปรนนิบัติครอบครัวและพระเจ้าได้ เรามีนายได้เพียงผู้เดียว อีกครั้ง พระเยซูท้าทายเราให้กลับไปพิจารณาคำเทศนาบนภูเขา ท้าทายเราให้สำนึกผิดกลับใจ เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับทรัพย์สมบัติทางโลก หรือสิ่งอื่นๆที่เราเคยปรนนิบัติ และมาปรนนิบัติพระองค์เพียงผู้เดียว คุณไม่มีทางทำได้แม้พยายามแค่ไหนก็ตาม คุณจะเสียสิ่งหนึ่งไป และในแทบทุกกรณี ที่เสียไปคือพระเจ้า ดร. ดี มาร์ติน ลอยด์-โจนส์ เล่าเรื่องนี้ไว้ :
ชาวไร่คนหนึ่ง … วันหนึ่งกลับมาบอกภรรยาด้วยความดีใจว่าวัวตัวที่ดีที่สุดของเขาออกลูกมาสอง ตัว สีแดงตัวหนึ่ง และอีกตัวสีขาว เขาพูดว่า “คุณรู้มั้ย พระเจ้าทรงนำให้ผมถวายลูกวัวตัวหนึ่งให้พระองค์ เราจะเลี้ยงทั้งคู่ให้โตไปด้วยกัน และเมื่อถึงเวลาขาย เราจะเก็บเงินค่าวัวตัวหนึ่งไว้ใช้ และอีกตัวนำไปใช้เพื่องานของพระเจ้า” ภรรยาจึงถามว่าตัวไหนที่จะถวายให้พระเจ้า ชาวไร่ตอบว่ายังไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจ “เราจะเลี้ยงวัวทั้งคู่ให้เหมือนกัน” เขาพูด “และเมื่อได้เวลาขาย เราจะขายทั้งคู่ออกไปอย่างที่พูดไว้” หลายเดือนหลังจากนั้น ชาวไร่คนนั้นเข้าไปในครัวด้วยท่าทางเศร้าสร้อย ภรรยาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาตอบว่า “ผมมีข่าวร้ายมาบอก วัวของพระเจ้าตายแล้ว” “แต่” เสียงภรรยาท้วงขึ้น “คุณบอกยังไม่ได้ตัดสินใจว่าตัวไหนเป็นของพระเจ้าไม่ใช่หรือ?” เขาตอบว่า “อ๋อ ผมคิดเสมอว่าต้องเป็นตัวสีขาว แล้วตัวสีขาวมันก็ตายแล้ว”7
เจมส์ บอยส์ กล่าวว่า “รู้สึกว่าวัวของพระเจ้าต้องตายทุกที – เว้นแต่เราชัดเจนว่าเราจะปรนนิบัติผู้ใด และรู้จักตนเอง หรือรู้จักสิ่งที่ตนเองครอบครองดี”8
ผมอยากจะยกตัวอย่างของบางคนที่มีมุมมองถูกต้องถึงความหมายของสิ่งนี้ หลายคนคงเคยได้ยินเรื่องนี้ เป็นหนึ่งในพระวจนะตอนที่ผมโปรด และเป็นตอนที่ท้าทายผมอย่างมากทุกครั้งที่อ่าน
ตัวอย่างที่ 1 – เปาโล (ฟีลิปปี 3:7-8)
7 แต่ว่าสิ่งใดที่เคยเป็นคุณประโยชน์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าถือว่าสิ่งนั้นไร้ประโยชน์แล้ว เพื่อเห็นแก่พระคริสต์ 8 ที่จริงข้าพเจ้าถือว่าสิ่งสารพัดไร้ประโยชน์ เพราะเห็นแก่ความประเสริฐแห่งความรู้ถึงพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า เพราะเหตุพระองค์ ข้าพเจ้าจึงได้ยอมสละสิ่งสารพัด และถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนหยากเยื่อเพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์
อัครทูตเปาโลในแง่ของศาสนาเป็นผู้ที่เรียกได้ว่ามีครบถ้วน เข้าสุหนัตเมื่ออายุแปดวัน อยู่ในเผ่าเบนยามิน เป็นฮีบรูของฮีบรูแท้ ในเรื่องธรรมบัญญัติท่านเคยเป็นฟาริสี ในด้านความกระตือรือร้นท่านเองได้ข่มเหงคริสตจักร ในเรื่องความชอบธรรมตามบทบัญญัติ ท่านไม่มีข้อตำหนิ เปาโลจึงพร้อมครบถ้วน แต่ท่านสละทั้งหมดไป เพราะมองว่าเป็นเหมือนหยากเยื่อ คือเป็น “ขยะ” เพื่อท่านจะได้รู้จักพระคริสต์ และฤทธิอำนาจในการคืนพระชนม์ของพระองค์ ท่านกำลังรับใช้เจ้านายผู้เดียว และเจ้านายนั้นคือพระเยซูคริสต์ และพระองค์เพียงผู้เดียว สิ่งต่างๆที่เป็นของโลก และสิ่งที่โลกหยิบยื่นให้ ไม่อาจดึงดูดท่านได้ต่อไป เพราะพระบิดาทรงเปลี่ยนจิตใจท่าน ทำให้ท่านเป็นคนใหม่ ในชีวิตของท่าน เปาโลได้เปลี่ยนความคิด – ท่านสำนึกผิด และจวบจนวันสุดท้ายของชีวิตท่านติดตามพระคริสต์ ท่านเห็นความสำคัญของการส่ำสมทรัพย์ไว้บนสวรรค์ ท่านวางทุกสิ่งที่ปรนเปรอเนื้อหนังลงเพื่อจะสามารถดำเนินชีวิตโดยความเชื่อ ในสิ่งที่มองไม่เห็น และรอรับบำเหน็จเมื่อจากโลกนี้ไป – ความรอดฝ่ายวิญญาณ
แล้วเราล่ะ? พระเจ้าทรงขอสิ่งใดจากเรา? พระองค์ทรงขอให้เราทำอย่างเดียวกัน – เราต้องไม่รับใช้เจ้านายสองคน แต่รับใช้พระเยซูคริสต์ พระองค์ผู้เดียวเท่านั้น ด้านล่างเป็นพระวจนะบางตอนที่ย้ำถึงหัวใจของเรื่องนี้ เราต้องคำนวนราคา เพราะไม่พระองค์ก็ตัวเราเองที่จะติดตามความต้องการส่วนตัวไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม
ตัวอย่างที่ 2 – รับกางเขนและแบกตามเรามา (มาระโก 8:34-38, ลูกา 14:25-33)
เมื่อพระเยซูทรงเรียกให้ผู้คนมาติดตามพระองค์ไป รวมถึงสาวกของพระองค์ด้วย พระองค์บอกพวกเขาว่า “34 พระองค์จึงทรงร้องเรียกประชาชนกับเหล่าสาวกให้เข้ามา แล้วตรัสแก่เขาว่า “ถ้าผู้ใดจะใคร่ตามเรามา ให้ผู้นั้นเอาชนะตัวเอง และรับกางเขนของตนแบก และตามเรามา 35 เพราะว่าผู้ใดใคร่จะเอาชีวิตรอด ผู้นั้นจะเสียชีวิต แต่ผู้ใดจะเสียชีวิตเพราะเห็นแก่เราและข่าวประเสริฐ ผู้นั้นจะได้ชีวิตรอด 36 เพราะถ้าผู้ใดจะได้สิ่งของสิ้นทั้งโลก แต่ต้องเสียชีวิตของตน ผู้นั้นจะได้ประโยชน์อะไร 37 เพราะว่าผู้นั้นจะนำอะไรไปแลกเอาชีวิตของตนกลับคืนมา 38 ด้วยว่าถ้าผู้ใดมีความอายเพราะเราและถ้อยคำของเรา ในชั่วชีวิตนี้ซึ่งประกอบด้วยการชั่วคิดคดทรยศ บุตรมนุษย์ก็จะมีความอายเพราะผู้นั้น ในเวลาเมื่อพระองค์จะเสด็จมาด้วยพระสิริแห่งพระบิดา และด้วยเหล่าทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์” (มาระโก 8:34-38)
“25 คนเป็นอันมากได้ไปกับพระองค์ พระองค์จึงทรงเหลียวหลังตรัสกับเขาว่า 26 “ถ้าผู้ใดมาหาเราและไม่ชังบิดามารดา บุตรภรรยา และพี่น้องชายหญิง แม้ทั้งชีวิตของตนเองด้วย ผู้นั้นจะเป็นสาวกของเราไม่ได้ 27 ผู้ใดมิได้แบกกางเขนของตนตามเรามา ผู้นั้นจะเป็นสาวกของเราไม่ได้ 28 ด้วยว่าในพวกท่านมีผู้ใดเมื่อปรารถนาจะสร้างตึก จะไม่นั่งลงคิดราคาดูเสียก่อนว่า จะมีพอสร้างให้สำเร็จได้หรือไม่ 29 เกรงว่าเมื่อลงรากแล้ว และกระทำให้สำเร็จไม่ได้ คนทั้งปวงที่เห็นจะเยาะเย้ยเขา 30 ว่า ‘คนนี้ตั้งต้นก่อ แต่ทำให้สำเร็จไม่ได้’ 31 หรือมีกษัตริย์องค์ใดเมื่อจะยกกองทัพไปทำสงครามกับกษัตริย์อื่น จะมิได้นั่งลงคิดดูก่อนหรือว่า ที่ตนมีพลทหารหมื่นหนึ่ง จะสู้กับกองทัพที่ยกมารบสองหมื่นนั้นได้หรือไม่ 32 ถ้าสู้ไม่ได้ เมื่อยังอยู่ห่างกัน ก็จะใช้พวกทูตไปขอเป็นไมตรีกัน 33 ก็เช่นนั้นแหละ ทุกคนในพวกท่านที่มิได้สละสิ่งสารพัดที่ตนมีอยู่ จะเป็นสาวกของเราไม่ได้” (ลูกา 14:25-33)
พระเจ้าทรงเรียกเราให้มีชีวิตที่รับใช้พระองค์อย่างเต็มกำลังในฐานะที่ พระองค์ทรงเป็นเจ้านาย อย่างที่กล่าวไปในตอนต้น มีนัยสำคัญมากมายเมื่อตระหนักได้ว่าพระเจ้าทรงเป็นพระบิดาของเรา และเราเป็นบุตรของพระองค์ พระเจ้าจะทรงคอยดูแลเราและจัดเตรียมในสิ่งที่จำเป็นเพียงพอตามที่พระองค์ เห็นสมควร แต่การทดลองให้เรายึดติดกับสิ่งของทางโลกถ่วงเราไว้ด้วยลูกตุ้มอันใหญ่ ลวงเราให้ไปวางใจในความร่ำรวย แทนที่จะวางใจในพระบิดา ในพระวจนะตอนต่างๆที่นำมาอ้างอิงด้านบน เราเห็นถึงการทรงเรียกอย่างล้ำเลิศให้ไปรับใช้พระบิดาในฐานะเป็นบุตร และในฐานะเป็นสาวกของพระองค์ มีถ้อยคำที่ฟังดูรุนแรงในบางตอน ถ้าคุณไม่ชังบิดามารดา (รักบิดามารดาน้อยกว่ารักพระเจ้า ข ผู้แปล) ฯลฯ คุณก็จะเป็นสาวกของพระองค์ไม่ได้ เป็นการทรงเรียกที่เข้มข้น ให้เราสละตนเองอย่างสิ้นเชิง และมาวางใจหมดสิ้นในพระบิดา ติดตามพระองค์ไป เราถูกเรียกร้องให้ปฏิเสธตนเอง แปลว่าตนเองไม่มีสิทธิอะไร เราถูกเรียกให้มารับกางเขนของเรา แปลว่าเราต้องเดินไปบนเส้นทางเดียวกับที่พระเยซูเคยไป ยอมวางชีวิตของเราลงเพื่อพระองค์และข่าวประเสริฐแห่งพระกิตติคุณ และเราถูกเรียกให้ตามพระองค์ไป ให้เลียนแบบพระเยซูคริสต์ในทุกสิ่งที่พระองค์ทำ ทำตามตัวอย่างและคำสอนของพระองค์9 พระเยซูต้องการทั้งใจของเรา ปรารถนาให้เรามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับพระบิดาเหมือนกับพระองค์ เราไม่อาจรับใช้พระเจ้าและความร่ำรวยของโลกนี้ มันเป็นไปไม่ได้ เพราะเราจะเกลียดชังฝ่ายหนึ่ง รักและติดตามอีกฝ่ายไป ไม่ว่าคุณจะรับใช้ฝ่ายไหน ฝ่ายนั้นก็คือเจ้านายของคุณ ถ้าเป็นความร่ำรวย ความร่ำรวยนั้นก็เป็นนายของคุณ และมีอำนาจควบคุมอยู่เหนือคุณ ถ้าเป็นพระบิดา พระองค์ก็ทรงเป็นจอมเจ้านายของคุณ พระองค์จะทรงควบคุมอยู่เหนือคุณ ตกลงคุณกำลังปรนนิบัติผู้ใด?
บทสรุปและการนำไปใช้
(1) ในบทสรุปนี้ ผมต้องการให้คุณตระหนักว่า พระเจ้าไม่ได้กล่าวโทษเราที่เป็นคนมั่งคั่งร่ำรวย คำถามคือ “คุณกำลังปรนนิบัติสิ่งเหล่านั้นและทำบาปแห่งการกราบไหว้รูปเคารพโดยให้สิ่ง เหล่านั้นเป็นพระของคุณหรือ? เงินทองไม่ใช่สิ่งเลวร้าย แต่การรักเงินทองต่างหากที่เป็นรากเหง้าของความชั่ว “ด้วยว่าการรักเงินทองนั้นเป็นมูลรากแห่งความชั่วทั้งมวล และเพราะความโลภนี่แหละ จึงทำให้บางคนห่างไกลจากความเชื่อ และตรอมตรมด้วยความทุกข์” (1ทิโมธี 6:10)
17 สำหรับคนเหล่านั้นที่มั่งมีฝ่ายโลก จงกำชับเขาอย่าให้มีมานะทิฐิ หรือให้เขามุ่งหวังในทรัพย์ที่ไม่เที่ยง แต่จงหวังในพระเจ้าผู้ทรงประทานทุกสิ่ง เพื่อความสะดวกสบายของเรา 18 จงกำชับให้เขากระทำดี ให้กระทำดีมากๆ ให้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และไม่เห็นแก่ตัว 19 อย่างนี้จึงจะเป็นการวางรากฐานอันดีไว้สำหรับตนเองในภายหน้า เพื่อว่าเขาจะได้รับเอาชีวิต ซึ่งเป็นชีวิตอันแท้จริง (1ทิโมธี 6:17-19)
ทำให้นึกถึงเรื่องของเดมาส “จงพยายามมาพบข้าพเจ้าโดยเร็ว เพราะว่าเดมาส ได้หลงรักโลกปัจจุบันนี้เสียแล้ว และได้ทิ้งข้าพเจ้าไปยังเมืองเธสะโลนิกา เครสเซนส์ได้ไปยังแคว้นกาลาเทีย ทิตัสได้ไปยังเมืองดาลมาเทีย” (1ทิโมธี 4:9-10)
(2) การล่อลวงให้ส่ำสมทรัพย์สมบัติเป็นการล่อลวงของแท้ที่เราทุกคนต้องเผชิญตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ นานมานี้ผมได้ไปที่ชิคาโก ตลอดเวลาสุดสัปดาห์ที่นั่น ผมก็คิด “ถ้ามีเงินสักหน่อย ผมจะทำนี่ได้” หรือ “ผมคงซื้อบ้านริมทะเลสาบที่มิชิแกนได้” หรือ “ซื้อรถสุดเท่คันนั้นได้” เราไปที่ถนนรัช มองไปที่โชว์รูมรถเบนท์ลี่ย์ที่ตกแต่งไว้ครบครัน รวมถึงรถยี่ห้ออื่นๆ รถสปอร์ตสีสันโฉบเฉี่ยว ทั้งเหลืองทั้งแดง เฟอร์รารี่ แอสตันมาร์ติน ไปจนถึงพอร์ช 911 ผมก็คิดว่ามันคงจะสุดยอดถ้าได้ขับรถคันใดคันหนึ่งกลับบ้าน คนที่เห็นจะมองผมยังไง? การทดลองนี้จริงยิ่งกว่าจริง และไม่ใช่แค่เรื่องรถยนต์หรือบ้าน มันรวมไปถึงเสื้อผ้า เครื่องเล่นเกมส์ อุปกรณ์ไฟฟ้า อุปกรณ์สื่อสารต่างๆ คอมพิวเตอร์ เครื่องเพชร ครอบครัว ชื่อเสียง อำนาจบารมี และความหลอกลวงอื่นๆ การทดลองนี้จริง เราจำเป็นต้องสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าเพื่อต่อสู้เอาชนะ ศัตรูของเราไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าดึงดูดให้เราไปหลงไหลได้ปลื้มกับความ เพลิดเพลินชั่วคราวและของๆโลกเหล่านั้นที่กันเราออกจากความสัมพันธ์ใกล้ชิด กับพระบิดา
(3) ทรัพย์สมบัติคุณอยู่ที่ไหน? ในแต่ละสัปดาห์ผมจะถามลูกศิษย์ ผมไม่ทราบว่าใจของคุณอยู่ไหน หรือใจของคุณติดตามใคร หรืออยากไปปรนนิบัติสิ่งใด มีแค่สองตัวเลือกเท่านั้น – ตนเอง หรือพระเจ้า – ผมรู้ว่าถ้าคุณเลือกตนเองโดยเร่งส่ำสมความมั่งคั่ง ชื่อเสียง หรือไม่ว่าคุณจะได้เป็นใคร มันจะมาและจะจากไป เพราะมันชั่วคราว แต่ถ้าคุณเลือกรับใช้พระเจ้าด้วยสิ้นสุดจิตใจ สุดความคิด และสุดกำลัง คุณจะไม่มีวันผิดหวัง มีมรดกคอยอยู่เมื่อคุณได้ไปอยู่กับพระเจ้า ผมขอให้ทุกคนสำนึกผิดกลับใจจากสิ่งของชั่วคราว เปลี่ยนความคิดจิตใจและอุปนิสัย เรียกร้องให้มีการกลับใจในทุกๆวัน เพราะเป็นสงครามต่อเนื่องที่เราต้องเผชิญในแต่ละวัน เราเองเห็นถึงฤทธิอำนาจของข่าวประเสริฐ และกลับใจ และเป็นสิ่งที่ต้องทำทุกๆวัน เราต้องเห็นถึงพระคุณของข่าวประเสริฐในชีวิตทุกๆวัน และมันส่งผลต่อชีวิตแต่ละวันของเรา เราต้องดำเนินชีวิตโดยพระคุณ โดยทางความเชื่อ และสิ่งที่กำลังจะมา
ขอจบท้ายด้วยเรื่องที่เลือกมา เป็นเรื่องมิชชันนารีสตรีที่มีแรงบันดาลใจกับผมอย่างมหาศาล ดาร์ลีน เด็บเบลอร์ โรส ผู้สูญเสียทุกสิ่ง แต่กลับได้คืนมากกว่า
“คุณนายยุสตรามาหาที่ค่ายกักกัน มาขอพบเพื่อพูดคุยกับดิฉัน (ดาร์ลีน เด็บเบลอร์ โรส) สักครู่ … “ดิฉันมาเพื่อแจ้งว่าสามีของคุณที่อยู่ในพารีพารี ป่วยหนัก …” มองหน้าเธอ นัยตาเธอเต็มด้วยน้ำตา ฉันจับไหล่เธอ ร้องถาม “โอ คุณนายยุสตรา คุณกำลังบอกว่าเขาจากไปแล้วหรือ?” เธอตอบว่า “ค่ะ ประมานสามเดือนที่แล้ว เขาตายที่ค่ายทหารในพารีพารี” ฉันตกตะลึง – รัสเซลตายแล้ว ตายไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว เป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่าพระเจ้าทอดทิ้งฉันไป พระองค์ทรงลืมฉันไปแล้ว โลกทั้งใบของฉันถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา ฉันเดินออกมาจากคุณนายยุสตรา ในความทุกข์อย่างแสนสาหัส ฉันเงยหน้าขึ้น พระเจ้าของฉันทรงอยู่ที่นั่น ฉันร้องทูล ‘พระเจ้า โอ้พระเจ้า’ ในทันทีพระองค์ทรงตอบ “ลูกเอ๋ย เราไม่ได้บอกเจ้าหรือ ว่าเมื่อเจ้าเดินผ่านน้ำ เราจะอยู่ด้วยกับเจ้า และในน้ำที่ท่วมนั้น มันจะไม่ท่วมเจ้า?’”10
นี่คือสตรีที่สูญเสียทุกสิ่ง รวมถึงสามีของเธอ เธออยู่ในค่ายกักกันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่เธอได้พบว่าพระเจ้าทรงสัตย์ซื่อตลอดเวลาเหล่านั้น พบว่าการมอบชีวิตให้พระเยซูคริสต์มีคุณค่ามากมาย มากกว่าสิ่งอื่นใดที่เธอมีบนโลกนี้ และในช่วงเวลาที่ยากลำบากและทุกข์ใจขณะอยู่บนโลกใบนี้ พระเจ้าทรงใช้สตรีท่านนี้ให้เกิดผลมากมายกับรรดานักโทษด้วยกันที่ในค่าย กักกัน รวมถึงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูที่ควบคุมเธออยู่ และอย่างที่จิม เอเลียตเขียน “เขาไม่ใช่คนเขลาที่ยอมสละในสิ่งที่รักษาเอาไว้ไม่ได้ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่จะไม่มีวันสูญเสียไป”
ทรัพย์สมบัติคุณอยู่ที่ไหน? วิสัยทัศน์คุณเป็นอย่างไร? และคุณกำลังปรนนิบัติผู้ใด? ผมอธิษฐานขอให้คุณปรนนิบัติพระบิดาของเราองค์เดียวเท่านั้นนะครับ
(แปล อรอวล ระงับภัย คริสตจักรแห่งความสุข)
1 192 ลิขสิทธิ 2003 โดย Bible Chapel, 418 E. Main Street, Richardson, TX 75081. ดัดแปลงจากต้นฉบับของบทเรียนที่ 29 ในบทเรียนต่อเนื่องของพระกิตติคุณมัทธิว จัดเตรียมโดย เลนนี่ คอร์เรล 7 กันยายน 2003Copyright 2003
2 193 นอกเหนือจากที่บ่งไว้ พระวจนะที่นำมาใช้ในภาษาอังกฤษมาจากฉบับ Holy Bible, New King James Version. Copyright 1990 โดย Thomas Nelson, Inc. (New York, New York: American Bible Society).
3 194 ดี มาร์ติน ลอยด์-โจนส์ จากหนังสือ Studies in the Sermon on the Mount (Grand Rapids, Michigan: Eerdmans Publishers, 1971), vol. 2, หน้า 78.
4 195 จากหนังสือของ Tedd Tripp, Shepherding a Child’s Heart (Wapwallopen, Pennsylvania: Shepherd Press, 1995), หน้า 3.
5 196 จากหนังสือของ William Barclay, The Gospel of Matthew (Philadelphia, Pennsylvania: The Westminster Press, 1958), vol. 4, หน้า 43.
6 197จากหนังสือของ James Montgomery Boice, The Sermon on the Mount, Matthew 5-7 (Grand Rapids, Michigan: Baker Books, 1972), หน้า 216-17.
7 198 จาก Lloyd-Jones, หน้า 95-96.
9 200 จาก William MacDonald, True Discipleship (Kansas City, Kansas: Walterick Publishers, 1975), หน้า 6-7.
10 201 จากเรื่องราวของ Darlene Deibler Rose, Evidence Not Seen (New York, New York: Harper and Row, 1990) หน้า 109
Related Topics: Rewards
20. มัทธิว บทเรียนที่ 20 “คนโรคเรื้อน คนต่างชาติ และหญิงชรา” (มัทธิว 8:1-17)
Related Mediaคำนำ1
1 เมื่อพระองค์เสด็จลงมาจากภูเขาแล้วคนเป็นอันมากได้ติดตามพระองค์ไป 2 ขณะนั้นมีคนโรคเรื้อนมากราบไหว้พระองค์แล้วทูลว่า “พระองค์เจ้าข้าเพียงแต่พระองค์จะโปรดก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์หายโรค ได้”3 พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ถูกต้องเขาแล้วตรัสว่า “เราพอใจแล้วจงหายเถิด” ในทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็หาย 4 ฝ่ายพระเยซูตรัสสั่งเขาว่า “อย่าบอกเล่าให้ผู้ใดฟังเลยแต่จงไปสำแดงตัวแก่ปุโรหิตและถวายเครื่องบูชาตาม ซึ่งโมเสสได้สั่งไว้เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลายว่าเจ้าหายโรคแล้ว”2
5 เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุมมีนายร้อยคนหนึ่งมาอ้อน วอนพระองค์ 6 ว่า “พระองค์เจ้าข้าบ่าวของข้าพระองค์เป็นง่อยอยู่ที่บ้านทนทุกข์เวทนามาก” 7 พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เราจะไปรักษาเขาให้หาย”8 นายร้อยผู้นั้นทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้าข้าพระองค์เป็นคนไม่สมควรที่จะรับเสด็จพระองค์เข้าใต้ชายคา ของข้าพระองค์ขอพระองค์ตรัสเท่านั้นบ่าวของข้าพระองค์ก็จะหายโรค 9 ข้าพระองค์รู้ดีเพราะเหตุว่าข้าพระองค์อยู่ใต้วินัยทหารแต่ก็ยังมีทหารอยู่ ใต้บังคับบัญชาของข้าพระองค์ข้าพระองค์จะบอกแก่คนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไปบอกแก่คนนั้นว่า ‘มา’ เขาก็มาบอกทาสของข้าพระองค์ว่า ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”10 ครั้นพระเยซูทรงได้ยินดังนั้นก็ประหลาดพระทัยนักตรัสกับบรรดาคนที่ตามพระ องค์ว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่าเราไม่เคยพบศรัทธาที่ไหนมากเท่านี้แม้ใน อิสราเอล 11 เราบอกท่านทั้งหลายว่าคนเป็นอันมากจะมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจะมาร่วม สำรับกับอับราฮัมและอิสอัคและยาโคบในแผ่นดินสวรรค์12 แต่ชาวแผ่นดินนั้นจะต้องถูกขับไล่ไสส่งออกไปในที่มืดที่นั่นจะมีเสียง ร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน” 13 แล้วพระเยซูจึงตรัสกับนายร้อยว่า”จงกลับบ้านเถิดท่านมีศรัทธาแล้วจงได้ผลตาม ศรัทธานั้น” ในทันใดนั้นเองบ่าวของเขาก็หายเป็นปกติ3
14 ครั้นพระเยซูเสด็จเข้าไปในเรือนของเปโตรก็ทรงเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยจับ ไข้อยู่ 15 พอพระองค์ทรงจับมือนางความไข้ก็หายนางจึงลุกขึ้นปรนนิบัติพระองค์ 16 พอค่ำลงเขาพาคนผีเข้าสิงเป็นอันมากมาหาพระองค์พระองค์ก็ทรงขับผีออกด้วยพระ ดำรัสและบรรดาคนเจ็บป่วยทั้งหลายนั้นพระองค์ก็ได้ทรงรักษาให้หาย17 ทั้งนี้เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะโดยอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะที่ว่าท่านได้แบก ความเจ็บไข้ของเราทั้งหลายและหอบโรคของเราไป”4 (มัทธิว 8:1-17)5
ถ้อยคำแรกของมัทธิวบทที่ 8 เชื่อมต่อด้วยการทำอัศจรรย์หลังจากที่พระเยซูเสร็จจากการเทศนาบนภูเขา :
เมื่อพระองค์เสด็จลงมาจากภูเขาแล้วคนเป็นอันมากได้ติดตามพระองค์ไป (มัทธิว 8:1)
มัทธิวคงต้องการให้ผู้อ่านเห็นการเชื่อมโยงระหว่างคำเทศนาบนภูเขาในบทที่ 5-7 และการอัศจรรย์ที่ตามมาในบทที่ 8 ให้เริ่มต้นด้วยการทบทวนว่าเราเรียนอะไรมาบ้างจนถึงบทนี้
ในบทที่ 1 และ 2 มัทธิวบันทึกเรื่องต้นกำเนิดของพระเยซู เรื่องราวการถือกำเนิดมาของพระเยซูถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้อ่านตระหนักได้ ว่าพระเยซูคือพระเมสซิยาห์ตามพระสัญญา สืบเชื้อสายมาทางอับราฮัม (1:1) และทางดาวิด (1:5-6) ดังนั้นพระองค์ทรงถือกำเนิดมาในเชื้อสายของพระเมสซิยาห์ สี่ครั้งในสองบทนี้ มัทธิวกล่าวว่าเหตุการณ์นี้เป็นไปตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิม6เรา จึงได้เห็นว่าในพงษ์พันธ์ของพระเยซู มีคนต่างชาติเกี่ยวข้องด้วย (1:3, 5) และพวกโหราจารย์ (2:1-12) ที่เดินทางมาเพื่อนมัสการ “กษัตริย์ของชาวยิว” และยังได้เห็นความวุ่นวายใจในท่ามกลางชาวยิวในเยรูซาเล็ม (2:3) และการอาฆาตมาดร้ายอย่างรุนแรงของเฮโรด
ในบทที่ 3 เป็นเรื่องของยอห์นผู้ให้บัพติศมา การมาของยอห์นทำให้คำพยากรณ์ในอิสยาห์ 40:3 (มัทธิว 3:3) เกิดขึ้นเป็นจริง ยอห์นประกาศว่าแผ่นดินของพระเจ้ามาใกล้แล้ว และเรียกร้องให้ผู้คนสำนึกผิดกลับใจจากบาป รอรับการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า ในขณะเดียวกัน ท่านกล่าวตำหนิพวกฟาริสีและสะดูสีที่มาเฝ้าดูด้วยความหน้าซื่อใจคด พวกเขาถูกท้าทายให้ “พิสูจน์การกลับใจของเจ้าด้วยผลที่เกิดขึ้น” (3:8) พระเมสซิยาห์กำลังเสด็จมาใกล้แล้ว ขณะที่ยอห์นให้บัพติศมาด้วยน้ำ พระเมสซิยาห์จะให้ “บัพติศมา” ด้วยไฟ (3:11-12) พระเยซูเสด็จไปหายอห์นเพื่อรับบัพติศมา หลังจากที่ยอห์นรีรอไม่แน่ใจ ท่านก็ยอมให้บัพติศมาพระเยซู ในทันใดนั้น พระบิดา พระวิญญาณของพระเจ้าลงมาสถิต ยืนยันว่าพระเยซูทรงเป็นพระบุตรที่รักยิ่งของพระเจ้า เป็นพระเมสซิยาห์ (3:13-17)
ในบทที่ 4 พระเยซูทรงมีชัยชนะเหนือการผจญของมารในถิ่นทุรกันดาร (4:1-11) หลังจากที่ยอห์นถูกจับ พระเยซูเสด็จออกจานาซาเร็ธ ย้ายไปคาร์เปอรนาอุม ซึ่งเป็นไปตามคำพยากรณ์ของอิสยาห์ 9:1 (4:15-16) และที่นี่พระเยซูทรงเรียกสาวกอย่างน้อยสี่คน – เปโตร อันดรูว์ ยากอบ และยอห์น (4:18-20) และพระองค์ทรงเริ่มเทศนาสั่งสอน และรักษาโรค ทำให้ดึงดูดฝูงชนมากมาย:
23 พระเยซูได้เสด็จไปทั่วแคว้นกาลิลีทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของเขาทรงประกาศข่าว ประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าและทรงรักษาโรคภัยไข้เจ็บของชาวเมืองให้หาย 24 กิตติศัพท์ของพระองค์ก็เลื่องลือไปทั่วประเทศซีเรียเขาจึงพาคนป่วยเป็นโรค ต่างๆคนที่ทนทุกข์เวทนาคนผีเข้าคนเป็นลมบ้าหมูและคนเป็นอัมพาตมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงรักษาเขาให้หาย 25 และมีคนหมู่ใหญ่มาจากแคว้นกาลิลีและแคว้นทศบุรีและกรุงเยรูซาเล็มและแคว้นยู เดียและแม่น้ำจอร์แดนฟากตะวันออกติดตามพระองค์ไป (มัทธิว 4:23-25)
และนำสู่การเทศนาบนภูเขา (มัทธิว 5-7) สาระสำคัญในคำสอนของพระเยซู (ข่าวประเสริฐแห่งพระกิตติคุณ) จึงเริ่มต้น หัวใจสำคัญคือพระองค์ทรงแสดงให้เห็นชัดเจนเรื่องความสัมพันธ์ของสิ่งที่ พระองค์ประกาศ และการเชื่อมโยงเข้ากับธรรมบัญญัติในพระคัมภีร์เดิม ในด้านหนึ่ง พระเยซูทรงแก้ไขการตีความธรรมบัญญัติอย่างผิดๆ และนำมาใช้ในยุคนั้น – ผู้นำศาสนาชาวยิวยังสนับสนุนให้นำข้อผิดพลาดนั้นมาใช้ด้วย พวกเขาเน้นแต่การเชื่อฟังภายนอก พระเยซูทรงเน้นเข้าไปในจิตใจ พวกเขาสอนว่าฆ่าคนเป็นสิ่งผิด พระเยซูทรงสอนว่าแค่คิดว่าเพื่อนบ้านของคุณไร้ค่า หรือไม่ยอมคืนดีในความสัมพันธ์ที่แตกหัก ก็ผิด (5:21-26) พวกเขาสอนว่าการล่วงประเวณีเป็นบาป พระเยซูสอนว่าแค่มองให้เกิดใจกำหนัดก็บาปแล้ว (5:27-30)
ศาสนายูดายได้เปลี่ยนบทบัญญัติในพระคัมภีร์เดิมไปเป็นระบอบการพากเพียรทำ พระเยซูสอนว่าไม่มีใครรับความรอดได้โดยดำเนินชีวิตให้ได้ตามธรรมบัญญัติ แม้แต่ผู้สอนธรรมบัญญัติและฟาริสี ที่ดูเหมือนเคร่งครัดศรัทธาที่สุดแล้วในศาสนายิว:
“เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่าถ้าความชอบ ธรรมของท่านไม่ยิ่งกว่าความชอบธรรมของพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีท่านจะไม่มี วันได้เข้าสู่แผ่นดินสวรรค์” (มัทธิว 5:20)
ถ้อยคำที่น่าตระหนกนี้สื่อไปยังคนฟังที่นั่งรายล้อม และหลายคนที่นึกเอาว่าตนเองยังไงก็ได้ไปสวรรค์ (ทำให้สงสัยว่า) จะได้ไปจริงหรือ? และที่น่าตระหนกกว่า พระเยซูทรงระบุด้วยว่าใครได้ไป ไม่ได้ไป – ผู้ที่รู้สึกบกพร่องฝ่ายวิญญาณ, ผู้ที่โศกเศร้า, ผู้ที่มีใจอ่อนโยน, ผู้ที่มีใจกรุณา และผู้ที่ถูกข่มเหง (5:1-16) ศาสนาเที่ยงแท้ไม่ใช่แค่เรื่องของการทำดี แต่เป็นเรื่องของความเชื่อ ไม่ใช่เป็นสิ่งที่เห็นจากภายนอก แต่เป็นเรื่องของจิตใจภายใน ศาสนาเที่ยงแท้ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ผู้นำศาสนาอยากจะให้เหมือนให้ทาน หรืออยากจะกักเก็บเอาไว้เองก็ได้ แต่ทุกสิ่งคือองค์พระเยซูคริสต์ ดังนั้นพระองค์จึงทรงเตือนผู้คนถึง “ทางกว้าง” ที่นำไปสู่ความพินาศ (7:13-14) และผู้เผยพระวจนะหรือคนสอนศาสนาเทียมเท็จ (7:15-23)
ในบทสรุปคำเทศนาของพระเยซู พระองค์ทรงเน้นและย้ำว่าความเชื่อแท้ไม่ใช่เป็นแค่ถ้อยคำสวยหรู แต่เป็นการกระทำที่แสดงออกถึงความเชื่อนั้น (7:24-27) ไม่ใช่แค่คนที่ได้ยินว่าได้รับความรอด แต่เป็นคนที่จริงจังกับข่าวประเสริฐ การกระทำเป็นตัวบ่งถึงสิ่งที่พูด คำพูดพิสูจน์ได้ด้วยการลงมือทำ7 คำลงท้ายของบทที่ 7 ทำให้ฝูงชนที่ฟังอยู่สัมผัสได้ถึงสิทธิอำนาจของพระเยซู ซึ่งต่างจากผู้นำศาสนาของพวกเขา:
28 ครั้นพระเยซูตรัสคำเหล่านี้เสร็จแล้วประชาชนทั้งปวงก็อัศจรรย์ใจด้วยคำสั่ง สอนของพระองค์ 29 เพราะว่าพระองค์ได้ทรงสั่งสอนเขาด้วยสิทธิอำนาจหาเหมือนพวกธรรมาจารย์ของเขา ไม่ (มัทธิว 7:28-29)
ผมเชื่อว่าข้อพระคำที่ต่อจากนั้นในมัทธิวบทที่ 8 เป็นสิ่งที่สนับสนุนสิทธิอำนาจของพระเยซู พระคำของพระองค์รับรองด้วยสิ่งที่พระองค์กระทำ พระเยซูตรัสสอนด้วยสิทธิอำนาจในคำเทศนาบนภูเขา และจากนั้นทรงกระทำอัศจรรย์รักษาโรค และช่วยผู้คน บ่อยครั้งเพียงคำตรัส ถ้าพระเยซูทรงเป็นพระเมสซิยาห์ตามที่ทรงเทศนาบนภูเขา พระองค์ก็ทรงรับรองสิ่งที่ทรงประกาศด้วยการกระทำในบทที่ 8
ทรงรักษาคนโรคเรื้อน8
1 เมื่อพระองค์เสด็จลงมาจากภูเขาแล้วคนเป็นอันมากได้ติดตามพระองค์ไป 2 ขณะนั้นมีคนโรคเรื้อนมากราบไหว้พระองค์แล้วทูลว่า”พระองค์เจ้าข้าเพียงแต่ พระองค์จะโปรดก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์หายโรคได้” 3 พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ถูกต้องเขาแล้วตรัสว่า “เราพอใจแล้วจงหายเถิด” ในทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็หาย 4 ฝ่ายพระเยซูตรัสสั่งเขาว่า “อย่าบอกเล่าให้ผู้ใดฟังเลยแต่จงไปสำแดงตัวแก่ปุโรหิตและถวายเครื่องบูชาตาม ซึ่งโมเสสได้สั่งไว้เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลายว่าเจ้าหายโรคแล้ว” (มัทธิว 8:1-4)
ข้อ 1 บอกกับผู้อ่านว่ามีอะไรเกิดขึ้นหลังจากคำเทศนาบนภูเขาจบลง พระเยซูเสด็จลงมาจากภูเขา และเพราะคำสอนของพระองค์ คนเป็นอันมากจึงติดตามมา พวกเขาคงได้เห็นเป็นพยานถึงอัศจรรย์ที่ทรงทำหลังเสร็จจากการเทศนา และเสด็จลงมาจากภูเขา
การอัศจรรย์รักษาโรคครั้งแรกที่มัทธิวบันทึก เป็นเรื่องของชายที่ป่วยน่าสงสารและหมดหนทางรักษา มัทธิวบอกว่าชายคนนั้นเป็นโรคเรื้อน (ข้อ 2) ลูกาบันทึกว่าเขาเป็นโรคเรื้อน “เต็มทั้งตัว”9 นักวิชาการพระคัมภีร์บอกเราว่า “โรคเรื้อน” ในสมัยนั้น ต่างจาก “โรคเรื้อน” ในสมัยของเรา ในความเห็นของผม มันแย่ยิ่งกว่า ขอเล่ารายละเอียดถึงความสยดสยองในอาการของโรค10 โรค เรื้อนถูกมองว่าเป็นคำสาป มีเรียมเป็นโรคเรื้อนเพราะถูกลงโทษที่กบฎและต่อต้านโมเสส (กันดารวิถี 12:9-15) เช่นเดียวกับเกหะซี คนรับใช้ของเอลีชา เป็นโรคเรื้อนเพราะความโลภ (2พงศ์กษัตริย์ 5:20-27) คำสาปแช่งที่ดาวิดลงโทษพงษ์พันธ์ของโยอาบรวมเรื่องโรคเรื้อนไว้ด้วย (2ซามูเอล 3:29) กษัตริย์อุสซีอาห์ เป็นโรคเรื้อนเพราะไปเผาเครื่องหอมบูชาที่ในพระวิหาร (2พงศาวดาร 26:16-21) โรคเรื้อนจึงเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดของที่สุด ไม่มีทางรักษา มีแต่นอนรอความตาย ถ้าเทียบกับสมัยนี้ อาจเป็นมะเร็งขั้นรุนแรง เพียงแต่อาการของโรคเรื้อนนั้นมองเห็นได้ และมันน่าเกลียดน่ากลัว
โรคเรื้อนจึงบ่งเป็นนัยครอบคลุมถึงคนใกล้ตายที่ยังหายใจ ก่อนประกาศว่าผู้ใดเป็นโรคเรื้อน ต้องผ่านการทดสอบเสียก่อน (เลวีนิติ 13) ทันทีที่ปุโรหิตประกาศ คนที่เป็นโรคเรื้อนจะถูกตัดขาดจากสังคม ห้ามข้องเกี่ยวและติดต่อกับผู้ใด พวกเขาต้องประกาศตนด้วยการคร่ำครวญ เหมือนกับศพ (ที่ถ้าใครไปแตะถูกก็จะเป็นมลทิน) คนโรคเรื้อนต้องฉีกเสื้อผ้าของตน ไม่คลุมศีรษะ เอามือปิดปากบน และถ้ามีใครเข้าไปใกล้ พวกเขาต้องรีบตะโกนว่า “มลทิน มลทิน” ต้องไปอาศัยอยู่ที่นอกค่าย (เลวีนิติ 13:45-46) โดยทั่วไป คนโรคเรื้อนไม่อาจเข้าไปในพระวิหาร หรือแม้แต่เข้าไปในเขตเมืองเยรูซาเล็ม คนโรคเรื้อนจึงเป็นเหมือนคนตายที่ยังมีลมหายใจ ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้
ผมอดยิ้มไม่ได้เมื่ออ่านเรื่องที่มัทธิวบันทึกเรื่องรักษาคนเป็นโรค เรื้อน ดูเหมือนขณะที่พระเยซูประทับอยู่ในเขตเมืองหนึ่งในกาลิลี ชายโรคเรื้อนคนนี้กล้ามาก ฝ่าฝูงชนเพื่อจะเข้าไปหาพระองค์ เขาต้องการรับการรักษา นี่ไม่ใช่ธรรมดา เขาควรต้องอยู่ห่างออกไป ผมแทบมองเห็นภาพฝูงชนแตกฮือ เมื่อคนโรคเรื้อนนี้เข้าไปหาพระเยซู ใครจะไปกล้าจับตัวให้หยุด? ผู้คนคงถอยกรูด เฝ้าดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
คนโรคเรื้อนนั้นก้มลงกราบไหว้พระเยซู ร้องทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า เพียงแต่พระองค์จะโปรดก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์หายโรคได้” (8:2) เขาพูดถูกครับ ถูกที่เรียกว่าพระเยซูคือ “องค์พระผู้เป็นเจ้า” และถูกที่พระองค์สามารถรักษาให้เขากลับมาสะอาดได้ เขาพูดถูกที่ว่าพระองค์จะทรงโปรดหรือไม่ก็สุดแท้แต่พระองค์ อย่างที่หลายคนสังเกตุ ชายโรคเรื้อนคนนี้มองเห็นถึงสิทธิอำนาจในพระเยซู พระองค์ไม่จำเป็นต้องอธิษฐานเผื่อเขา พระองค์ทรงรักษาเขาได้
เราแทบไม่แปลกใจที่พระองค์ทรงตอบว่า “เราพอใจแล้วจงหายเถิด” (ข้อ 2) คุณคงแทบได้ยินเสียงกลั้นหายใจและถอนหายใจของคนที่เฝ้าดูอยู่เมื่อพระเยซู ยื่นพระหัตถ์ออกไปแตะตัวเขา มัทธิวบันทึกไว้ชัดเจน พระเยซูทรงตั้งใจยื่นพระหัตถ์ออกไปแตะตัวชายคนนี้ คนที่ไม่เคยถูกสัมผัสจากมนุษย์มานานแสนนาน ประหลาดใจหรือไม่ ทั้งๆที่พระองค์ทรงรักษาเขาด้วยคำตรัสเท่านั้นก็พอ แต่ทรงเลือกที่จะใช้ทั้งคำตรัสและการสัมผัสตัว!
พระเยซูทรงสั่งห้ามชายที่หายจากโรคเรื้อน ไม่ให้เล่าให้ใครฟังเรื่องการรักษา แต่ให้ไปหาปุโรหิต ในหนังสือเลวีนิติในพระคัมภีร์เดิมมีบท (14) มีข้อกำหนดและขั้นตอนต่างๆก่อนที่ปุโรหิตจะประกาศว่าคนโรคเรื้อนนี้หายสะอาด แล้ว ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา “บัญญัตินี้” เหมือนนอนหลับไหล ไม่เคยถูกแตะต้อง ไม่เคยนำมาใช้ แต่วันนี้ปุโรหิตประจำการมีโอกาสได้นำมาใช้ มีโอกาสได้เห็นคนโรคเรื้อนรับการรักษาให้หาย และผู้ที่รักษามีนามว่าพระเยซู ชายที่เคยเป็นโรคเรื้อนต้องไปหาปุโรหิต เพื่อให้ตรวจสอบและยืนยันว่าเขาหายจากโรคและสะอาดดี เท่ากับปุโรหิตต้องเป็นผู้รับรองการอัศจรรย์นี้ และคิดหนักมากว่าหมายถึงอะไร
รักษาบ่าวของนายร้อย (มัทธิว 8:5-13)
5 เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุมมีนายร้อยคนหนึ่งมาอ้อน วอนพระองค์ 6 ว่า “พระองค์เจ้าข้าบ่าวของข้าพระองค์เป็นง่อยอยู่ที่บ้านทนทุกข์เวทนามาก” 7 พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เราจะไปรักษาเขาให้หาย” 8 นายร้อยผู้นั้นทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้าข้าพระองค์เป็นคนไม่สมควรที่จะรับเสด็จพระองค์เข้าใต้ชายคา ของข้าพระองค์ขอพระองค์ตรัสเท่านั้นบ่าวของข้าพระองค์ก็จะหายโรค 9 ข้าพระองค์รู้ดีเพราะเหตุว่าข้าพระองค์อยู่ใต้วินัยทหารแต่ก็ยังมีทหารอยู่ ใต้บังคับบัญชาของข้าพระองค์ข้าพระองค์จะบอกแก่คนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไปบอกแก่คนนั้นว่า ‘มา’ เขาก็มาบอกทาสของข้าพระองค์ว่า ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”10 ครั้นพระเยซูทรงได้ยินดังนั้นก็ประหลาดพระทัยนักตรัสกับบรรดาคนที่ตามพระ องค์ว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่าเราไม่เคยพบศรัทธาที่ไหนมากเท่านี้แม้ใน อิสราเอล11 เราบอกท่านทั้งหลายว่าคนเป็นอันมากจะมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจะมาร่วม สำรับกับอับราฮัมและอิสอัคและยาโคบในแผ่นดินสวรรค์12 แต่ชาวแผ่นดินนั้นจะต้องถูกขับไล่ไสส่งออกไปในที่มืดที่นั่นจะมีเสียง ร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”13 แล้วพระเยซูจึงตรัสกับนายร้อยว่า “จงกลับบ้านเถิดท่านมีศรัทธาแล้วจงได้ผลตามศรัทธานั้น” ในทันใดนั้นเองบ่าวของเขาก็หายเป็นปกติ (มัทธิว 8:5-13)11
การรักษานี้ให้รายละเอียดไว้ค่อนข้างมาก มากกว่ารักษาชายโรคเรื้อน (เก้าข้อ เทียบกับสาม) จึงต้องมีความสำคัญ ให้ดูว่าคนที่สำคัญ (นอกจากพระเยซู) คือนายร้อย เขาเป็นทหาร มีผู้ใต้บังคับบัญชา 100 คน มาอยู่ในอิสราเอลเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง ในพระคัมภีร์ใหม่พูดถึงพวกนายร้อยไว้ค่อนข้างดี12 ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ นายร้อยคนนี้เป็นคนต่างชาติ13 ผมคิดว่ามีเหตุผลพอพูดได้ว่าบ่าวของนายร้อยคนนี้ (เด็กหนุ่ม) เป็นยิว เพราะใครจะทำหน้าที่เป็นบ่าวรับใช้ให้กับคนต่างชาติในอิสราเอลได้? และผมไม่ประหลาดใจ ถ้าบ่าวคนนี้เป็นผู้ทำให้นายร้อยมานับถือศาสนายูดาย นอกจากนี้ คงมีการเอ่ยถึงพระเยซูบ่อยจนนายร้อยต้องไปตามหา หน้าที่ของนายร้อยคือรักษาความสงบให้กับดินแดนที่เข้าไปยึดครอง ใครก็ตามที่ดูเหมือนก่อเรื่องวุ่นวายจะถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด ลูกาบอกเราว่าทาสคนนี้ผู้เป็นนาย “รักมาก” (ลูกา 7:2) เห็นได้จากการที่เขาพยายามหาทางช่วยรักษาให้หาย เพื่อไม่ต้องทนทุกข์เวทนาอีกต่อไป (มัทธิว 8:6)
สังเกตุให้ดีจะเห็นว่านายร้อยคนนี้ไม่ได้ขอสิ่งใดให้ตนเอง เขารู้สึกสะเทือนใจเพราะอาการทุกข์ทรมานของบ่าว และคนต่างชาติคนนี้เชื่อว่าพระเยซูเสด็จมาเพื่ออวยพรประชากรของพระองค์ ชาวยิว เนื่องจากเขาไม่ได้ขอให้ตัวเอง แต่ขอให้พระเยซูรักษาบ่าว (ชาวยิว) ของเขา ดูเขามั่นใจว่าพระเยซูจะทำตามที่เขาร้องขอ แล้วเราก็เห็นว่าพระเยซูทรงเต็มพระทัยช่วย นายร้อยยังพูดไม่ทันจบ เมื่อพระเยซูตรัสว่า “เราจะไปรักษาเขาให้หาย”(8:7)
ทำให้นายร้อยตั้งตัวแทบไม่ทัน เขารู้ดีถึงข้อกฎหมายและบทบัญญัติที่กั้นขวางระหว่างชาวยิวและคนต่างชาติ เราคงจำเรื่องเปโตรไปที่บ้านของนายร้อยโครเนลิอัส (กิจการ 10) เพื่อเข้าใจความหนาของกำแพงที่กั้นขวาง นายร้อยคนนี้คงอยากให้พระเยซูไปรักษาบ่าวของเขา แต่จะให้พระองค์มัวหมองเพราะไปที่บ้านเขาได้อย่างไร? (เขาคงไม่รู้ว่าพระเยซูเพิ่งจะถูกตัวชายโรคเรื้อนมา) นี่ไม่ใช่เป็นเพราะเขาขาดความเชื่อ แต่เป็นเพราะเขาถ่อมตัว ยอมรับสถานะว่าเป็นเพียงคนต่างชาติ
ซึ่งแตกต่างจากคำร้องขอของข้าราชการคนหนึ่งในยอห์น 4:46-50 ในกรณีนั้น เขาอ้อนวอนให้พระเยซูไปที่บ้านเพื่อรักษาบุตรของเขาที่ป่วยใกล้ตาย แต่นายร้อยกลับขอไม่ให้พระองค์เสด็จไปที่บ้าน มีเหตุผลสองประการครับ ประการแรก เขาไม่สมควร14ที่จะให้พระเยซูเสด็จเข้าไปในบ้านของเขา (มัทธิว 8:8) ทำไมเขาจะทำให้พระองค์ต้องมัวหมองเพราะไปที่บ้านของเขา? ประการที่สอง ซึ่งดีกว่า – พระเยซูไม่จำเป็นต้องไปที่บ้านของเขา เพราะนายร้อยคนนี้ตระหนักดีถึงฤทธิอำนาจของพระองค์ ฤทธิอำนาจของพระเยซูนั้นยิ่งใหญ่ จนไม่จำเป็นต้องเสด็จไปที่บ้าน แค่พระองค์ตรัสสั่ง บ่าวของเขาก็จะได้รับการรักษาให้หาย
ตัวนายร้อยเองก็เป็นผู้มีอำนาจตามขอบเขต เมื่อเขาสั่งผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาให้ทำบางสิ่ง พวกเขาก็จะทำ แต่อำนาจของพระเยซูยิ่งใหญ่กว่ามาก ทำไมพระองค์ต้องมัวหมองด้วยการไปที่บ้านของเขา ในเมื่อพระองค์ทำการรักษาจากที่ๆพระองค์ประทับอยู่ได้?
นายร้อยคนนี้ได้มากกว่าที่ทูลขอ และนี่เป็นผลมาจากความเชื่อ ไม่ใช่เป็นเพราะมีอำนาจจากสายงานในกองทัพ อย่าลืมว่าชายคนนี้ไม่ได้ขออะไรให้ตัวเอง แต่ให้กับบ่าว (ชาวยิว?) ของเขา แต่กลับได้รับพระพรดีที่สุดสองประการซึ่งเกินความคาดหวัง
ประการแรก นายร้อยคนนี้ได้รับคำยกย่องอย่างสูง สูงเกินกว่าผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นชาวยิวหรือชาวต่างชาติ และถูกบันทึกไว้ในหนังสือพระกิตติคุณด้วย “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่าเราไม่เคยพบศรัทธาที่ไหนมากเท่านี้แม้ในอิสราเอล” (ข้อ 10) ความเชื่อของคนต่างชาติคนนี้แซงหน้าคนยิวในอิสราเอลไป และได้รับคำชมเชยจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ประการที่สอง ชายผู้นี้ได้รับพระสัญญาของพระเยซูให้เข้ามีส่วนร่วม และมีสามัคคีธรรมเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด นายร้อยคนนี้คิดว่าตนเองนั้นไม่สมควร (ไม่มีคุณสมบัติพอ) ที่จะให้พระเยซูเสด็จเข้าไปในชายคาบ้าน แต่ดูสิ่งที่พระเยซูสัญญากับเขาเพราะความเชื่อที่เขามี:
11 “เราบอกท่านทั้งหลายว่าคนเป็นอันมากจะมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจะมา ร่วมสำรับกับอับราฮัมและอิสอัคและยาโคบในแผ่นดินสวรรค์12 แต่ชาวแผ่นดินนั้นจะต้องถูกขับไล่ไสส่งออกไปในที่มืดที่นั่นจะมีเสียง ร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”(มัทธิว 8:11-12)
เหนือสิ่งอื่นใด อาหารที่โต๊ะเฉลิมฉลองตามธรรมบัญญัติของชาวยิวจะแยกพวกเขาออกจากคนต่างชาติ อย่างกรณีของเปโตร ทั้งในกิจการ 10 และในกาลาเทีย 2 นายร้อยคนนี้นึกภาพพระเยซูเข้าไปในบ้านเขาไม่ออก ไม่ต้องพูดถึงร่วมนั่งโต๊ะเสวย แต่พระเยซูทรงบอกเขาว่า ในแผ่นดินของพระองค์ เขาจะได้นั่งโต๊ะร่วมรับประทานอาหารกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ พระองค์ยังบอกด้วยว่าจะมีคนต่างชาติเป็นอันมากนั่งอยู่ด้วย ในขณะที่ชาวยิวจำนวนมากจะไม่ได้รับโอกาสนั้น
เมื่อพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์ที่บนกางเขน และทรงคืนพระชนม์ เสด็จกลับสู่พระบิดา และเมื่อมีการเขียนจดหมายฝากในพระคัมภีร์ใหม่ ทำให้เราเข้าใจว่าเหตุการณ์นี้ว่าเป็นไปได้อย่างไร แรกสุด นายร้อยคนนี้ได้ทำในสิ่งที่เป็นพรต่อเชื้อสายของอับราฮัม :
1 พระเจ้าตรัสแก่อับรามว่า “เจ้าจงออกจากเมืองจากญาติพี่น้องจากบ้านบิดาของเจ้าไปยังดินแดนที่เราจะบอก ให้เจ้ารู้ 2 เราจะให้เจ้าเป็นชนชาติใหญ่เราจะอวยพรแก่เจ้าจะให้เจ้ามีชื่อเสียงใหญ่โต เลื่องลือไปแล้วเจ้าจะช่วยให้ผู้อื่นได้รับพร3 เราจะอำนวยพรแก่คนที่อวยพรเจ้าเราจะสาปคนที่แช่งเจ้าบรรดาเผ่าพันธุ์ทั่วโลก จะได้พรเพราะเจ้า” (ปฐมกาล 12:1-3)
แปลกใจหรือไม่? เห็นพระสัญญาที่พระเจ้าจะอวยพรเขา?
ที่สำคัญที่สุด ในบริบทของมัทธิวตอนนี้ ชาติพันธ์ของคนใดคนหนึ่งไม่ได้เป็นตัวกำหนดชีวิตนิรันดร์ของเขา แต่เป็นความเชื่อ ยอห์นผู้ให้บัพติศมาบ่งไว้ชัดเจนว่าชาวยิวหลายคนจะไม่ได้เข้าแผ่นดินสวรรค์ แต่จะต้องเจอกับการพิพากษานิรันดร์แทน:
7 ครั้นยอห์นเห็นพวกฟาริสีและพวกสะดูสีพากันมาเป็นอันมากเพื่อจะรับบัพติศมา ท่านจึงกล่าวแก่เขาว่า “เจ้าชาติงูร้ายใครได้เตือนเจ้าให้หนีจากพระอาชญาซึ่งจะมาถึงนั้น 8 เหตุฉะนั้นจงพิสูจน์การกลับใจของเจ้าด้วยผลที่เกิดขึ้น 9 อย่านึกเหมาเอาในใจว่าตัวมีอับราฮัมเป็นบิดาเพราะเราบอกเจ้าทั้งหลายว่าพระ เจ้าทรงฤทธิ์อาจจะให้บุตรเกิดขึ้นแก่อับราฮัมจากก้อนหินเหล่านี้ได้ 10 บัดนี้ขวานวางไว้ที่โคนต้นไม้แล้วและทุกต้นที่ไม่เกิดผลดีจะต้องตัดแล้วโยน ทิ้งในกองไฟ (มัทธิว 3:7-10)
ประเด็นคือไม่ใช่เป็นเรื่องของเชื้อชาติที่เขาเกิดมา และไม่ใช่เรื่องการเพียรทำเพื่อให้ได้มา แต่เป็นความเชื่อในพระเยซูคริสต์ผู้เป็นพระเมสซิยาห์ตามพระสัญญา นี่คือสิ่งที่ทำให้บางคนได้เป็นเชื้อสายแท้จริงของอับราฮัม:
13 เพราะว่าพระสัญญาที่ประทานแก่อับราฮัมและผู้สืบเชื้อสายของท่านที่ว่า จะได้ทั้งพิภพเป็นมรดกนั้นไม่ได้มีมาโดยพระบัญญัติ แต่มีมาโดยความชอบธรรมที่เกิดจากความเชื่อ 14 ถ้าเขาเหล่านั้นที่ถือตามธรรมบัญญัติจะเป็นทายาท ความเชื่อก็ไม่มีประโยชน์อะไร และพระสัญญาก็เป็นอันไร้ประโยชน์ 15 เพราะธรรมบัญญัติเป็นเหตุให้มีการลงพระอาชญา แต่ที่ใดไม่มีธรรมบัญญัติ ที่นั้นก็ไม่มีการละเมิดธรรมบัญญัติ 16 ด้วยเหตุนี้เอง การที่ได้รับมรดกนั้นจึงขึ้นอยู่กับความเชื่อ เพื่อจะได้เป็นตามพระคุณ เพื่อพระสัญญานั้นจะเป็นที่ไว้วางใจแก่ผู้สืบเชื้อสายของท่านทุกคน มิใช่แก่ผู้สืบเชื้อสายที่ถือธรรมบัญญัติพวกเดียว แต่แก่บรรดาคนที่มีความเชื่อเช่นเดียวกับอับราฮัมผู้เป็นบิดาของพวกเรา 17 ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เราได้ให้เจ้าเป็นบิดาของมวลประชาชาติ ต่อพระพักตร์พระองค์ที่ท่านเชื่อ คือพระเจ้าผู้ทรงให้คนที่ตายแล้วฟื้นชีวิตขึ้นมา และทรงเรียกสิ่งของที่ยังมิได้มี ให้มีขึ้น (โรม 4:13-17)
นายร้อย แสวงหาความเมตตาให้แก่บ่าวของตน มาหาพระเยซูบนพื้นฐานของความเชื่อ และด้วยความเชื่อนี้ ไม่เพียงแต่รักษาบ่าวให้หาย แต่ช่วยให้ตัวเขาเองได้รับความรอด คนที่อ่านเรื่องคำเทศนานี้ส่วนมากคือคนต่างชาติ พระวจนะตอนนี้ (ที่ต่อมาได้รับการเปิดเผยในพระคัมภีร์ใหม่) บอกเราว่าคนต่างชาติ (และคนยิว) สามารถ – รับ – และจำเป็นต้อง – ได้รับความรอดอย่างไร นี่เป็นถ้อยคำหวานหอมที่สุดที่เราเคยได้ยิน และเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างที่สุดที่พระผู้ช่วยให้รอดของเราประทานให้
สตรีชรา (แม่ยายของเปโตร) มัทธิว 8:14-17
14 ครั้นพระเยซูเสด็จเข้าไปในเรือนของเปโตร ก็ทรงเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยจับไข้อยู่ 15 พอพระองค์ทรงจับมือนาง ความไข้ก็หาย นางจึงลุกขึ้นปรนนิบัติพระองค์ 16 พอค่ำลง เขาพาคนผีเข้าสิงเป็นอันมากมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงขับผีออกด้วยพระดำรัส และบรรดาคนเจ็บป่วยทั้งหลายนั้น พระองค์ก็ได้ทรงรักษาให้หาย 17 ทั้งนี้เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะโดยอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะที่ว่า ท่านได้แบกความเจ็บไข้ของเราทั้งหลาย และหอบโรคของเราไป (มัทธิว 8:14-17)
แม่ยายของเปโตรมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับการอัศจรรย์ทั้งสองก่อนหน้า? ทำไมถึงมาบอกเราว่าเธอได้รับการรักษาให้หายแล้ว? ในเรื่องนี้ เธอได้รับการรักษาโดยไม่มีคำตรัสสักคำ ไม่มีแม้แต่ถามไถ่ถึงอาการ ตามที่บันทึกไว้ในมาระโกและลูกา มีคนทูลอ้อนวอนขอให้พระองค์ช่วยรักษา15 และแน่นอน นี่เป็นอาการเจ็บป่วยอีกแบบ ไม่ใช่เป็นแค่ “ปวดศีรษะ” แต่บันทึกว่านางนอนป่วยจับไข้อยู่16
การรักษาแม่ยายของเปโตรเพิ่มเติมให้เห็นถึงฤทธิอำนาจในการรักษาของพระ เยซู แบบในทันที ครั้งนี้พระองค์ทรงรักษาขณะที่สัมผัสมือนาง และที่ทำให้การรักษานี้อัศจรรย์ยิ่งขึ้น คือในทันใดนางก็หายจากอาการป่วย ลุกขึ้นและปรนนิบัติพระองค์และคนอื่นๆ (พระเยซู พวกสาวก และคนอื่นๆที่อยู่ในบ้าน)17
แต่ผมค่อนข้างจะคิดไปว่าการรักษาแม่ยายของเปโตรมีสาเหตุสำคัญบางอย่าง และเป็นสิ่งที่มัทธิวเน้นในตอนนี้ การอัศจรรย์ที่พระเยซูกระทำน่าจะแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วแบบปากต่อปาก เพราะพอตอนค่ำ มีผู้คนมากมายมาหาพระองค์ที่บ้านของเปโตร และพระเยซูทรง “ปรนนิบัติ” พวกเขาด้วยการรักษาทุกคนให้หาย (มัทธิว 8:16) มีการขับผีออกด้วย “พระดำรัส” อีกด้วย ( 8:16)
แล้วมัทธิวก็นำเข้าสู่คำพยากรณ์ที่เกิดขึ้นเป็นจริงอีกครั้ง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นไปตามคำพยากรณ์จากในพระคัมภีร์เดิม:
16 พอค่ำลง เขาพาคนผีเข้าสิงเป็นอันมากมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงขับผีออกด้วยพระดำรัส และบรรดาคนเจ็บป่วยทั้งหลายนั้น พระองค์ก็ได้ทรงรักษาให้หาย 17 ทั้งนี้เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะโดยอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะที่ว่า ท่านได้แบกความเจ็บไข้ของเราทั้งหลาย และหอบโรคของเราไป (มัทธิว 8:16-17)
เป็นถ้อยคำที่นำมาจากอิสยาห์ 53:4 และเป็นส่วนหนึ่งของคำพยากรณ์ใหญ่ ขออนุญาตนำส่วนใหญ่ของคำพยากรณ์นี้มาให้ดู:
4 แน่ทีเดียวท่านได้แบกความเจ็บไข้ของเราทั้งหลาย
และหอบความเจ็บปวดของเราไป
กระนั้นเราทั้งหลายก็ยังถือว่าท่านถูกตี
คือพระเจ้าทรงโบยตีและข่มใจ
5 แต่ท่านถูกบาดเจ็บเพราะความทรยศของเราทั้งหลาย
ท่านฟกช้ำเพราะความบาปผิดของเรา
การตีสอนอันทำให้เราทั้งหลายสมบูรณ์นั้นตกแก่ท่าน
ที่ท่านต้องฟกช้ำนั้นก็ให้เราหายดี
6 เราทุกคนได้เจิ่นไปเหมือนแกะ
เราทุกคนต่างได้หันไปตามทางของตนเอง
และพระเจ้าทรงวางลงบนท่าน ซึ่งความบาปผิดของเราทุกคน (อิสยาห์ 53:4-6)
อิสยาห์เชื่อมโยงความเจ็บไข้เข้ากับความบาป ซึ่งก็สมควร ท่านพยากรณ์ว่าเมื่อพระเมสซิยาห์เสด็จมา พระองค์จะทรงหอบความเจ็บปวดของเราไป รวมถึงความบาปผิดด้วย ยังแปลกใจอยู่หรือไม่ เมื่อพระเยซูเสด็จมาบนโลก ประกาศว่าพระองค์คือพระเมสซิยาห์ พระองค์ควรต้องรักษาผู้คนจากอาการเจ็บป่วยทั้งหลาย? พระเยซูทรงแสดงให้เห็นชัดว่าที่ทรงยกโทษบาปนั้นเชื่อมโยงอย่างแน่นแฟ้นกับ ที่พระองค์ทรงรักษาโรค
2 ดูเถิด เขาหามคนง่อยคนหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมาหาพระองค์ เมื่อพระเยซูทรงเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย จึงตรัสกับคนง่อยว่า “ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิด บาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว” 3 เมื่อได้ยินตรัสดังนั้น พวกธรรมาจารย์บางคนคิดในใจว่า “คนนี้พูดหมิ่นประมาทพระเจ้า” 4 ฝ่ายพระเยซูทรงทราบความคิดของเขา จึงตรัสว่า “เหตุไฉนท่านทั้งหลายคิดชั่วอยู่ในใจเล่า 5 ที่จะว่า ‘เจ้าได้รับอภัยเรื่องบาปของเจ้าแล้ว’ และจะว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ นั้นข้างไหนจะง่ายกว่ากัน 6 แต่เพื่อท่านทั้งหลายจะได้รู้ว่า บุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้” พระองค์จึงตรัสสั่งคนง่อยว่า “จงลุกขึ้นยกที่นอนกลับไปบ้านเถิด” 7 เขาจึงลุกขึ้นไปบ้าน (มัทธิว 9:2-7)
บทสรุป
แต่ละอัศจรรย์มีความมหัศจรรย์อยู่ภายนอกและภายในนั้น เราควรใส่ใจ ดูเหมือนมัทธิวละเรื่องลำดับเวลาเพื่อให้เรื่องราวสอดคล้องกันไปมากกว่า18 ผมเชื่อว่ากุญแจที่จะเข้าใจพระวจนะตอนนี้คือ เรื่องราวต่างๆสอดคล้องและต่อเนื่องจากคำเทศนาบนภูเขา ในคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูตรัสถึงความสัมพันธ์ของพระองค์กับธรรมบัญญัติ ธรรมบัญญัติไม่อาจช่วยมนุษย์ให้รอดได้ ได้แต่สาปแช่ง (มัทธิว 5:20) พระองค์ไม่ได้มาล้มเลิกธรรมบัญญัติ แต่ทรงมาทำให้สำเร็จครบถ้วน (5:17-19) พระเยซูทรงมีสิทธิอำนาจยิ่งใหญ่ มีอำนาจแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากการตีความ และการนำธรรมบัญญัติมาใช้ ผู้คนต่างตระหนักดี (มัทธิว 7:28-29) มัทธิว 8:1-17 แสดงให้เห็นถึงแนวทางหลักๆที่สอดคล้องกับคำสอนในคำเทศนาบนภูเขาของพระองค์
โดยเฉพาะ พระวจนะตอนนี้เน้นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพระเยซูและธรรมบัญญัติ ธรรมบัญญัติไม่ช่วยให้ใครรอดได้ และไม่ช่วยรักษาใครให้หายโรค ธรรมบัญญัติอาจชี้ให้เห็นถึงความเจ็บป่วยและสุขภาพ แต่ไม่อาจทำให้สุขภาพดีขึ้น มีแต่จะพูดถึงความวิบัติที่จะได้รับ (ประกาศว่าคุณเป็นมลทิน) หรือเป็นผู้ป่วย ในอีกด้าน พระเยซูรักษาผู้ป่วยได้ เช่นเดียวกับยกโทษบาปให้ได้ นี่เป็นสิทธิอำนาจของพระองค์ในฐานะบุตรของพระเจ้า และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระเมสซิยาห์ แต่พระองค์ก็ไม่ได้มาเพื่อล้มเลิกธรรมบัญญัติ แต่กลับมาทำให้สำเร็จครบถ้วน
มัทธิวบันทึกเรื่องชายโรคเรื้อนเป็นเรื่องแรก คนที่อาการของโรคทำให้ถูกตัดขาดจากสังคม และไม่อาจเข้าถึงพระเจ้าได้ พูดง่ายๆคือเขาถูกกักให้อยู่ “ภายนอกค่าย” แล้วธรรมบัญญัติทำอะไรให้เขาได้บ้าง? มีแต่ประนามและสาปแช่ง แต่โดยฤทธิอำนาจของพระเจ้า เขาได้รับการรักษาให้หาย และประกาศว่าเขาสะอาดและหายดี นี่คือสิ่งที่ธรรมบัญญัติทำให้ไม่ได้ พระเยซูทรงรักษาชายโรคเรื้อนให้หายได้ และนี่คือสิ่งที่พระองค์ทรงทำ
เช่นเดียวกับบาปของเรา ธรรมบัญญัติชี้ให้เห็นและแสดงให้เห็นความบาปของเรา แต่ไม่อาจกำจัดบาปนั้นได้ ธรรมบัญญัติประกาศว่าอะไรคือความชอบธรรม แต่ไม่เคยหาหนทางให้เราเป็นคนชอบธรรมได้ ธรรมบัญญัติประกาศว่าเราทุกคนเป็นคนบาป แต่ไม่อาจช่วยให้รอดพ้นจากบทลงโทษได้ (โรม 3:9-20) พระเยซูคริสต์เท่านั้น สามารถขจัดความโสมมออกไปจากจิตวิญญาณเรา และประกาศว่าเราสะอาดหายดีแล้ว
พระเยซูทรงส่งชายโรคเรื้อนที่หายดีไปหาปุโรหิต เพื่อเป็นไปตามที่ธรรมบัญญัติกำหนด (เลวีนิติ 14) เพื่อให้ปุโรหิตรู้เห็นเป็นพยาน และตระหนักว่าคนโรคเรื้อนนั้นได้รับการชำระให้สะอาดแล้ว นั่นคือสิ่งที่พระองค์ทำ ให้พวกเขาต้องคิดหนักว่าพระเยซูคือผู้ใด เพราะนี่เป็นการอัศจรรย์ ตามที่มัทธิวบ่งไว้ในข้อ 17 พระเยซูไม่ได้มาเพื่อล้มเลิกธรรมบัญญัติ แต่มาทำให้ครบถ้วนในฐานะพระเมสซิยาห์ พระองค์เองสามารถรักษาชายโรคเรื้อนนี้ให้หายสะอาดได้ พระองค์เองสามารถยกโทษคนบาปจากความผิดบาปได้ และมอบชีวิตนิรันดร์ให้ผู้ที่ได้รับการอภัยได้
เรื่องนายร้อยก็เป็นเรื่องที่มัทธิวให้ความสำคัญที่สุด การเป็นคนต่างชาติ นายร้อยคนนี้ไม่บังอาจทำให้พระเยซูมัวหมองโดยไปที่บ้านของเขา และเขายังตระหนักดีถึงฤทธิอำนาจของพระองค์ พระเยซูไม่จำเป็นที่ต้องเสด็จไปที่บ้านของเขาเพื่อช่วยรักษาบ่าว พระองค์สามารถรักษาได้จากที่ๆพระองค์ประทับอยู่ และเขาร้องขอไม่ให้พระองค์เสด็จไป พระเยซูทรงปิติกับความเชื่อของนายร้อยคนนี้ ถ้าเขาคิดว่าเขาไม่มีส่วนในพระพรที่พระเจ้ามอบให้คนอิสราเอล เขามองเห็นถึงกำแพงที่ขวางกั้นอยู่หรือ? เป็นกำแพงที่สร้างมาจากธรรมบัญญัติ พระเยซูตรัสกับเขาว่าเขาจะได้นั่งร่วมโต๊ะเสวยกับบรรดาอัครปิตุลาของแผ่นดิน สวรรค์ ในขณะที่พวกยิวหลายคนจะถูกโยนออกไป ธรรมบัญญัติไม่สามารถเสนอทางออกที่กั้นอยู่ระหว่างคนยิวและคนต่างชาติ แต่พระเยซูทรงรื้อกำแพงที่กั้นนี้ออกไป เพื่อให้เป็นไปตามพระสัญญาในธรรมบัญญัติและคำของผู้เผยพระวจนะ ธรรมบัญญัติแยกชาวยิวออกจากชาวต่างชาติ พระเยซูคริสต์ทรงนำทั้งสองมาไว้ด้วยกันเพื่อให้เป็นคนๆใหม่
11 เหตุฉะนั้นท่านจงระลึกว่า เมื่อก่อนท่านเคยเป็นคนต่างชาติตามเนื้อหนัง และพวกที่รับพิธีเข้าสุหนัตซึ่งกระทำแก่เนื้อหนังด้วยมือ เคยเรียกท่านว่า เป็นพวกที่มิได้เข้าสุหนัต 12 จงระลึกว่า ครั้งนั้นท่านทั้งหลายเป็นคนอยู่นอกพระคริสต์ ขาดจากการเป็นพลเมืองอิสราเอล และไม่มีส่วนในบรรดาพันธสัญญาซึ่งทรงสัญญาไว้นั้น ไม่มีที่หวัง และอยู่ในโลกปราศจากพระเจ้า 13 แต่บัดนี้ในพระเยซูคริสต์ ท่านทั้งหลายซึ่งเมื่อก่อนอยู่ไกล ได้เข้ามาใกล้โดยพระโลหิตของพระคริสต์ 14 เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นสันติสุขของเรา เป็นผู้ทรงกระทำให้ทั้งสองฝ่ายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และทรงรื้อกำแพงที่กั้นระหว่างสองฝ่ายลง 15 คือการเป็นปฏิปักษ์กัน โดยในเนื้อหนังของพระองค์ ได้ทรงให้ธรรมบัญญัติอันประกอบด้วยบทบัญญัติและกฎหมายต่างๆนั้นเป็นโมฆะ เพื่อจะกระทำให้ทั้งสองฝ่ายเป็นคนใหม่คนเดียวในพระองค์ เช่นนั้นแหละ จึงทรงกระทำให้เกิดสันติสุข 16 และเพื่อจะทรงกระทำให้ทั้งสองพวกคืนดีกับพระเจ้า เป็นกายเดียวโดยกางเขน ซึ่งเป็นการทำให้การเป็นปฏิปักษ์ต่อกันหมดสิ้นไป 17 และพระองค์ได้เสด็จมาประกาศสันติสุขแก่ท่านที่อยู่ไกล และประกาศสันติสุขแก่คนที่อยู่ใกล้ 18 เพราะว่าพระองค์ทรงทำให้เราทั้งสองพวกมีโอกาสเข้าเฝ้าพระบิดาโดยพระวิญญาณ องค์เดียวกัน 19 เหตุฉะนั้นท่านจึงไม่ใช่คนต่างด้าวต่างแดนอีกต่อไป แต่ว่าเป็นพลเมืองเดียวกันกับธรรมิกชน และเป็นครอบครัวของพระเจ้า 20 ท่านได้ถูกประดิษฐานขึ้น บนรากแห่งพวกอัครทูตและพวกผู้เผยพระวจนะ พระเยซูคริสต์ทรงเป็นศิลามุมเอก 21 ในพระองค์นั้นทุกส่วนของโครงร่างต่อกันสนิท และเจริญขึ้นเป็นวิหารอันบริสุทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า 22 และในพระองค์นั้น ท่านก็กำลังจะถูกก่อขึ้นให้เป็นที่สถิตของพระเจ้าในฝ่ายพระวิญญาณด้วย (เอเฟซัส 2:11-22)
พระเยซูคริสต์ทรงรื้อกำแพงที่กั้นระหว่างพระเจ้าและมนุษย์ และมนุษย์กับมนุษย์ด้วยกันออกไป ทั้งยิวและคนต่างชาติสามารถเข้าถึงพระพรของพระเจ้าได้ (รวมถึงมีสามัคคีธรรมซึ่งกันและกันได้) ด้วยความเชื่อในพระเยซูคริสต์ว่าเป็นพระเมสซิยาห์ตามพระสัญญา คนยิวและคนต่างชาติสามารถเป็นหนึ่งเดียวกันในพระคริสต์ มีเพียงพระเยซูเท่านั้นที่ทำสิ่งมหัศจรรย์นี้ได้ ธรรมบัญญัติไม่เคยทำ ธรรมบัญญัติมีไว้เพื่อเปิดเผยความบาป และชี้เราไปที่พระเยซูคริสต์ พระองค์คือผู้ที่ต้องเสด็จมา ต้องสำแดงพระองค์ว่าเป็นบุตรของพระเจ้า เป็นพระเมสซิยาห์ตามพระสัญญา พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ที่บนกางเขนเพราะความบาปของเรา ทรงถูกฝังไว้ และคืนพระชนม์ขึ้นจากความตาย พระองค์ทรงประทับอยู่เบื้องขวาพระบิดา ทรงเป็นทั้งพระผู้ช่วยให้รอด และเป็นผู้พิพากษา คุณจะให้พระองค์เป็นผู้ใดสำหรับคุณ?
ใครล่ะจะกล้าปฏิเสธความรอดที่พระองค์มอบให้? คงมีเพียงคนที่อยากไปสวรรค์ด้วยการทำดีของตัวเอง คนที่เกลียดชังและดูหมิ่นพระคุณ พระเยซูทรงเป็นพระผู้ช่วยที่มหัศจรรย์ของเรา พระองค์ปรารถนาจะช่วย เพียงแต่ต้องการให้เราวางใจในพระองค์เพื่อความรอดนี้ เป็นความจริงที่พระเจ้าเท่านั้นสามารถหันจิตใจเราให้ไปหาพระองค์ได้ แต่ก็เป็นความจริงว่าพระเจ้าไม่เคยหันพระพักตร์หนีจากผู้ที่สำนึกผิดกลับใจ และมาหาพระองค์ด้วยความเชื่อ ทูลขอความเมตตาและความรอด:
“สารพัดที่พระบิดาทรงประทานแก่เรา จะมาสู่เรา และผู้ที่มาหาเรา เราก็จะไม่ทิ้งเขาเลย” (ยอห์น 6:37)
ในฐานะคริสตจักร เราอุทิศตนเพื่อการอธิษฐาน แสวงหาพระสิริของพระเจ้าในความรอดของมนุษย์ พระวจนะตอนนี้เป็นตอนที่หนุนใจมากสำหรับคนที่มีใจปรารถนาอยากอธิษฐาน พระเยซูทรงพร้อมแล้ว พร้อมที่จะได้รับพระเกียรติในความรอดที่ทรงมอบให้มนุษย์ทุกคน ทุกเชื้อชาติ ทรงพร้อมที่จะรับฟังและตอบคำอธิษฐานในฐานะที่เราเป็นบุตรของพระเจ้า แล้วทำไมเราไม่ทูลขอ?
พระองค์อยู่ไกลไปหรือ? เราคิดว่าระยะทางเป็นอุปสรรคไม่ให้พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานหรือตอบตามที่เรา ร้องขอหรือ? ให้เก็บเรื่องความเชื่อของนายร้อยไว้ในใจ คนที่พระเยซูทรงช่วยรักษาบ่าวของเขาได้จากที่ไกล เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้เดียวที่มีสิทธิและมีฤทธิอำนาจช่วยได้ อย่าให้เราหยุดยั้งในการอธิษฐาน จำไว้ว่าพระผู้ช่วยให้รอดของเรามีพระประสงค์จะช่วย และมีฤทธิอำนาจประทานให้ตามที่เราทูลขอ และจงถวายพระสิริทั้งสิ้นแด่พระองค์
จัดเตรียมโดย: Robert L (Bob) Deffinbaugh
pastor/teacher and elder at Community Bible Chapel in Richardson, Texas, USA
แปล: อรอวล ระงับภัย คริสตจักรแห่งความสุข
ลิขสิทธิของ 2016 Bible.org
1 202 ลิขสิทธิ 2003 โดย Bible Chapel, 418 E. Main Street, Richardson, TX 75081. ดัดแปลงจากต้นฉบับของบทเรียนที่ 29 ในบทเรียนต่อเนื่องของพระกิตติคุณมัทธิว จัดเตรียมโดย ศบ โรเบิร์ต แอล เดฟฟินบาว พฤษภาคม 16, 2004
2 203 ดูมาระโก 1:40-45 ลูกา 5:12-14
3 204 ดูลูกา 7:1-10 See
4 205 ดูมาระโก 1:29-34 ลูกา 4:38-42
5 206 นอกจากที่กล่าวไปแล้ว พระวจนะที่นำมาอ้างอิงทั้งหมดมาจาก NET Bible (The NEW ENGLISH TRANSLATION) เป็น ฉบับแปลใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่นำฉบับเก่าในภาษาอังกฤษมาเรียบเรียงใหม่ ใช้ผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการพระคัมภีร์มากกว่า ยี่สิบคน รวบรวมข้อมูล ทั้งจากภาษาฮีบรูโดยตรง ภาษาอาราเมข และภาษากรีก โครงการแปลนี้เริ่มมาจากที่เราต้องการนำ พระคัมภีร์ เผยแพร่ผ่านสื่ออีเลคโทรนิค เพื่อรองรับการใช้งานทางอินเตอร์เน็ท และซีดี (compact disk) ที่ใดก็ตามในโลก ที่ต่อเข้าอินเตอร์เน็ทได้ ก็สามารถเรียกดู และพริ้นทข้อมูลไว้เพื่อใช้ศึกษาเป็นการส่วนตัวได้โดยไม่คิดมูลค่า นอกจากนี้ ผู้ใดก็ตาม ที่ต้องการนำข้อมูลเกี่ยวกับพระคัมภีร์ไปเผยแพร่ต่อโดยไม่คิดเงิน สามารถทำได้จากเว็บไซด์ : www.netbible.org.
6 207 ดูมัทธิว 1:22-23, 2:15, 2:17-18, 2:23
7 208 ไม่ใช่การพากเพียรทำหรือการงานของเราที่ช่วยให้รอดได้ แต่เป็นการแสดงว่าความเชื่อของเรานั้นแท้จริงและเป็นจริง (ยากอบ 2:14-26)
8 209 มัทธิวบอกเราว่าเมื่อพระเยซูทรงส่งสาวกทั้ง 12 ไป พวกเขาต้องไป “รักษาคนโรคเรื้อนให้หายสะอาด” (10:8) เมื่อยอห์นผู้ให้บัพติศมาสงสัยเกี่ยวกับพระเยซู พระองค์ทรงบอกสาวกของยอห์นให้เตือนท่านว่า ในท่ามกลางหลายสิ่ง พระองค์ทรงรักษาคนโรคเรื้อนให้หายสะอาด (มัทธิว 11:5) ในมัทธิว 26:6 พระเยซูทรงรับประทานอาหารในบ้านของ “ซีโมนคนโรคเรื้อน”
9 210 พระคัมภีร์ฉบับแปลของ NET Bible อ่านว่า “เต็มไปด้วยโรคเรื้อน”
10 211 ถ้าต้องการรายละเอียดมากกว่านี้ หาดูจากหนังสือของ William Hendriksen, The Gospel of Matthew (Grand Rapids, Michigan: Baker Book House, 1973), p. 388.
11 212 เราอาจเห็นว่าบันทึกของมัทธิวเรื่องของนายร้อยอาจคลาดเคลื่อนจากที่ลูกา บันทึกไว้ใน ลูกา 7:1-10 ผมเชื่อว่ามีคำอธิบายในความคลาดเคลื่อนนั้น แต่สิ่งนี้ไม่มีผลต่อเนื้อหาของข่าวประเสริฐแห่งพระกิตติคุณ
12 213 ดู มัทธิว 8:5, 8, 13; 27:54;มาระโก 15:39, 44; ลูกา 7:6; 23:47; กิจการ 10:1, 22; 22:25; 24:23; 27:1, 6, 11, 31, 43.
13 214 เฟรดริก บรูเนอร์คิดว่าเขาน่าจะเป็นคนซีเรีย จากหนังสือ Fredrick Dale Bruner, The Christbook: A Historical/Theological Commentary (Waco, Texas, Word Books, 1987), vol. 1, p. 302.
14 215 ผมว่าน่าสนใจที่ในฉบับแปล NASB สื่อว่านายร้อยนี้เป็นคนสงบเสงี่ยม พูดน้อย เพราะเป็นต่างชาติ และพระเยซูเป็นชาวยิว อาจไม่ใช่เพราะเห็นตนเองไม่มีค่า ถึงแม้เป็นความจริง
15 216 เป็นไปได้ว่าแม่ยายเปโตรอาจไม่ค่อยชอบใจพระเยซู เพราะเปโตรละจากอาชีพประมงและครอบครัวติดตามพระองค์ไป เธออาจรู้สึกว่าลูกสาวของเธอ (และครอบครัว) เหมือนถูกทิ้ง เพราะไปติดตามพระเยซู
16 217 ดูหมายเหตุด้านล่างในฉบับแปล NASB ของมัทธิว 8:14
17 218 มัทธิวกล่าวว่านางจึงลุกขึ้นปรนนิบัติ “พระองค์” (8:15) ในมาระโก 1:31 บันทึกว่านางจึงปรนนิบัติ “พระองค์กับพวกของพระองค์” ไม่น่ามีอะไรที่ขัดแย้ง เนื่องจากพระเยซูเป็นผู้ที่รักษานางให้หาย จึงต้องเน้นความสำคัญไปที่พระองค์ นางลุกขึ้นมาปรนนิบัติพวกของพระองค์ เพราะ “พระองค์”
18 219 จะเห็นว่าพระกิตติคุณเล่มอื่นๆอาจเรียงลำดับเรื่องต่างกัน
Related Topics: Spiritual Life
21. มัทธิว บทเรียนที่ 21 “ทำไมพระเยซูไม่ปรับไปตามที่มนุษย์คาดหวัง หรือ ทำไมพระเยซูเลี้ยงฉลองในขณะที่คนอื่นๆอดอาหาร (มัทธิว 9:1-17)
Related Mediaคำนำ1
ผู้นำศาสนาชาวยิวเริ่มร้อนรุ่ม พระเยซูดูจะเป็นภัยคุกคาม พวกเขารู้ดี ที่จริงพระเยซูทรงเป็นภัยคุกคามมาตั้งแต่ต้น จำปฏิกิริยาของชาวเยรูซาเล็มได้หรือไม่ (เมืองที่ผู้นำศาสนาชาวยิวหลายคนอาศัย) ต่อข่าวเรื่องการประสูติของ “กษัตริย์ชาวยิว”:
1พระเยซูได้ทรงบังเกิดที่บ้าน เบธเลเฮมแคว้นยูเดียในรัชกาลของกษัตริย์เฮโรดภายหลังมีพวก นักปราชญ์จากทิศตะวันออกมายังกรุงเยรูซาเล็มถามว่า 2“พระกุมารผู้ที่ทรงบังเกิดมาเป็นกษัตริย์ของชนชาติยิวนั้น อยู่ที่ไหน? เราได้เห็นดาวของท่านทางทิศตะวันออกและเราจึงมาเพื่อจะ นมัสการท่าน” 3เมื่อกษัตริย์เฮโรดทรงได้ยินดังนั้นแล้วก็วุ่นวายพระทัยทั้ง ชาวกรุงเยรูซาเล็มก็พลอยวุ่นวายใจไปด้วย (มัทธิว 2:1-3)2
ต่อมาในพระกิตติคุณยอห์น เราพบสาเหตุที่ทำไมชาวเยรูซาเล็มถึงวุ่นวายใจนัก พวกเขาพูดออกมาเอง:
47 ฉะนั้นพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสีก็เรียกประชุมสมาชิ กสภาแล้วพูดกันว่า “เราจะทำอย่างไรกันดีเพราะว่าชายคนนี้ทำหมายสำคัญมากมาย? 48ถ้าเราปล่อยให้เขาทำอย่างนี้ต่อไป ทุกคนก็จะเชื่อถือเขาแล้วพวกโรมันก็จะมาทำลายทั้งพระวิหารและชาติของเรา”(ยอห์น 11:47-48)
ผู้นำศาสนาชาวยิวต่างกินดีอยู่ดี มีตำแหน่ง บารมี และมีอำนาจ ซึ่งแปลว่าสามารถใช้อำนาจที่มีหาผลประโยชน์ให้ตนเองได้ ตัวอย่างเช่นรับแลกเงิน ผูกขาดการขายสัตว์ที่ใช้ในพิธีถวายบูชาในพระวิหาร น่าจะเป็นสิทธิขาดของมหาปุโรหิต3พวกเขาต้องเสียผล ประโยชน์มหาศาลถ้าพระเมสซิยาห์เสด็จมา อะไรๆที่เคยได้ก็จะไม่เหมือนเดิม จึงหวาดกลัวพระเยซูตั้งแต่ในรางหญ้าไปจนถึงเมื่อเทศนาที่บนภูเขาในมัทธิว 5-7
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาไม่ได้ช่วยให้พวกเขาจิตใจสงบลง แต่กลับประกาศว่าพระเยซูคือพระเมสซิยาห์ตามพระสัญญา:
29 วันรุ่งขึ้นยอห์นเห็นพระเยซูกำลังเสด็จมาหาท่านท่านจึงกล่าว ว่า“จงดูพระเมษโปดกของพระเจ้าผู้ทรงรับบาปของโลกไป 30 พระองค์นี้แหละที่ข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘ภายหลังข้าพเจ้าจะมีผู้หนึ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้าเสด็จ มา เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า’ 31ข้าพเจ้าเองไม่รู้จักพระองค์แต่เพื่อให้พระองค์เป็นที่ ประจักษ์แก่อิสราเอลข้าพเจ้าจึงให้บัพติศมาด้วยน้ำ” 32และยอห์นกล่าวเป็นพยานว่า “ข้าพเจ้าเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาจากสวรรค์เหมือนดังนกพิราบ และสถิตกับพระองค์ 33ข้าพเจ้าเองไม่รู้จักพระองค์แต่พระองค์ผู้ทรงใช้ข้าพเจ้า มาให้บัพติศมาด้วยน้ำได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เมื่อเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาสถิตอยู่กับคนใดคนนั้นแหละจะ เป็นคนให้บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์’ 34และข้าพเจ้าก็เห็นแล้วและเป็นพยานว่าพระองค์นี้แหละเป็น พระบุตรของพระเจ้า” (ยอห์น 1:29-34)
ผู้คนทั้งใกล้และไกลต่างก็มาฟังคำเทศนาของยอห์นและรับบัพติศมาจากท่าน พวกปุโรหิตและเลวีต่างก็ตระหนักถึงอิทธิพลของยอห์น และส่งคนออกไปคอยเฝ้าดู:
19 นี่เป็นคำพยานของยอห์นคือเมื่อพวกยิวส่งพวกปุโรหิตและพวก เลวีจากกรุงเยรูซาเล็มไปถามท่านว่า “ท่านคือใคร?” 20ท่านก็ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ คือยอมรับว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่พระคริสต์” 21พวกเขาจึงถามว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านเป็นใคร?ท่านเป็นเอลียาห์หรือ?” ยอห์นตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่เอลียาห์” “ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะคนนั้นหรือ?” และยอห์นตอบว่า “ไม่ใช่” 22พวกเขาจึงถามว่า “แล้วท่านเป็นใคร? ขอให้ตอบมาจะได้ไปบอกคนที่ใช้เรามาท่านจะตอบเรื่องตัวท่าน ว่าอย่างไร?” 23ท่านตอบว่า“เราเป็นเสียงของคนที่ร้องประกาศในถิ่นทุรกันดาร ว่า‘จงทำมรรคาขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้ตรงไป’ตามที่อิสยาห์ ผู้เผยพระวจนะกล่าวไว้ (ยอห์น 1:19-23)
ยอห์นไม่เคยอยู่ในระบบศาสนาเหมือนผู้เป็นบิดา (ลูกา 1:5-25) ท่านอาศัยในถิ่นทุรกันดาร ไม่ได้อยู่ในเยรูซาเล็ม ผู้คนต้องไปหาท่านเพื่อฟังคำเทศนา และเมื่อพวกฟาริสี และสะดูสีมาหายอห์นเพื่อรับบัพติศมา ท่านปฏิเสธด้วยถ้อยคำที่รุนแรง:
7เมื่อยอห์นเห็นพวกฟาริสี และพวกสะดูสีมากันเป็นจำนวนมากเพื่อจะรับบัพติศมาท่านจึง กล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า “พวกชาติงูร้ายใครเตือนพวกท่านให้หนีจากพระพิโรธที่จะมานั้น 8เพราะฉะนั้นจงเกิดผลให้สมกับการกลับใจ 9อย่าทึกทักว่าตัวเองมีอับราฮัมเป็นบรรพบุรุษเพราะข้าพเจ้า บอกพวกท่านว่าพระเจ้าทรงสามารถให้บุตรแก่อับราฮัมจากก้อนหิน เหล่านี้ได้ 10บัดนี้ขวานวางไว้ที่โคนต้นไม้แล้วและทุกต้นที่ไม่เกิดผล ดีจะต้องถูกตัดแล้วโยนทิ้งในกองไฟ 11ข้าพเจ้าให้ท่านรับบัพติศมาด้วยน้ำแสดงว่ากลับใจใหม่ก็ จริงแต่พระองค์ผู้จะมาภายหลังข้าพเจ้าทรงยิ่งใหญ่กว่าข้า พเจ้าซึ่งข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะถือฉลองพระบาทของ พระองค์พระองค์จะทรงให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณ บริสุทธิ์และด้วยไฟ 12พระองค์ทรงถือพลั่วอยู่ในพระหัตถ์แล้วและจะทรงชำระลานข้าว ของพระองค์ให้ทั่วพระองค์จะทรงรวบรวมเมล็ดข้าวของพระองค์ไว้ ในยุ้งฉางแต่พระองค์จะทรงเผาแกลบด้วยไฟที่ไม่มีวันดับ” (มัทธิว 3:7-12)
เมื่อยอห์นจากไป พระเยซูทรงเข้ามาสานงานต่อจากท่าน:
ตั้งแต่นั้นมาพระเยซูทรงตั้งต้นประกาศว่า“จงกลับใจใหม่เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว” (มัทธิว 4:17 เทียบกับ 3:2)
เช่นเดียวกับยอห์น พระเยซูไม่ทรงยอมปรับไปตามระบอบศาสนาของยุคนั้น ในคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูทรงเห็นด้วยกับยอห์นว่าพวกผู้นำศาสนาในยุคนั้นจะไม่มีส่วนในแผ่นดิน สวรรค์ (ถ้าไม่ยอมสำนึกผิดกลับใจจริง และมาเชื่อในพระเยซูคริสต์)
“เพราะเราบอกพวกท่านว่าถ้าความ ชอบธรรมของท่านไม่มากกว่าความชอบธรรมของพวกธรรมาจารย์และ พวกฟาริสีพวกท่านจะไม่มีวันได้เข้าสู่แผ่นดินสวรรค์” (มัทธิว 5:20)
จากตรงนี้พระเยซูทรงเข้าไปแก้ไขคำสอนที่ผิดๆของผู้นำศาสนายิว ในข้อต่อไปของมัทธิว พระเยซูทรงเริ่มทำให้การตีความธรรมบัญญัติในพระคัมภีร์เดิมชัดเจนถูกต้อง:
21“ท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าว ไว้กับคนในสมัยก่อนว่า ‘ห้ามฆ่าคน ถ้าใครฆ่าคน คนนั้นจะต้องถูกพิพากษา’ 22 แต่เราบอกพวกท่านว่าใครโกรธพี่น้องของตนคนนั้นจะต้องถูกพิ พากษาถ้าใครพูดกับพี่น้องอย่างเหยียดหยามคนนั้นจะต้องถูกนำ ไปยังศาลสูงให้พิพากษาและถ้าใครพูดว่า‘อ้ายโฉด’ คนนั้นจะมีโทษถึงไฟนรก” (มัทธิว 5:21-22)
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่พระเยซูทรงแก้ไขความผิดพลาดนั้นด้วยถ้อยคำว่า “ท่านทั้งหลายได้ยิน …. แต่เราบอกพวกท่านว่า ….” ข้อผิดพลาดที่พระองค์แสดงให้เห็นเป็นคำสอนที่มาจากพวกผู้นำศาสนาชาวยิว
แต่พระเยซูกลับดูเป็นภัยคุกคามกว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา – สิทธิอำนาจที่ทรงสำแดง ทรงรับรองด้วยการอัศจรรย์ของพระองค์ :
40พระองค์เสด็จข้ามแม่น้ำจอร์แดน อีกและไปถึงตำบลที่ยอห์นเคยให้บัพติศมาแล้วพระองค์ทรงพัก อยู่ที่นั่น 41คนจำนวนมากพากันมาหาพระองค์กล่าวว่า “ถึงยอห์นไม่ได้ทำหมายสำคัญอะไรเลยแต่ทุกสิ่งที่ยอห์น กล่าวถึงท่านผู้นี้เป็นความจริง” 42และมีคนที่นั่นหลายคนวางใจในพระองค์ (ยอห์น 10:40-42)
พระเยซูทรงรับรองคำสอนของพระองค์ด้วยการอัศจรรย์ครั้งแล้วครั้งเล่า มัทธิวบ่งชัดว่าพระเยซูทรงสนับสนุนคำสอนของพระองค์ด้วยการทำอัศจรรย์หลาย ครั้งและหลายแบบ ทำให้มีผู้คนมากมายติดตามพระองค์ไป:
23พระเยซูได้เสด็จไปทั่วแคว้น กาลิลีทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของพวกเขาทรงประกาศข่าวประเสริฐ เรื่องแผ่นดินของพระเจ้าและทรงรักษาบรรดาโรคภัยไข้เจ็บของ ชาวเมืองให้หาย 24กิตติศัพท์ของพระองค์ก็เลื่องลือไปทั่วประเทศซีเรียพวกเขา จึงพาคนทั้งหลายที่เจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆพวกที่เจ็บปวดทรมานพ วกที่ถูกผีเข้าพวกที่เป็นลมบ้าหมูและเป็นอัมพาตมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงรักษาเขาให้หาย 25และมีมหาชนติดตามพระองค์ซึ่งมาจากแคว้นกาลิลีแคว้นทศบุรี กรุงเยรูซาเล็มแคว้นยูเดียและแม่น้ำจอร์แดนฟากตะวันออก (มัทธิว 4:23-25)
16 พอค่ำลง พวกเขาพาคนจำนวนมากที่มีผีสิงมาหาพระองค์พระองค์ก็ทรง ขับผีออกด้วยพระดำรัส และบรรดาคนเจ็บป่วยนั้นพระองค์ก็ทรงรักษาให้หาย 17 ทั้งนี้เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะที่ตรัสผ่านอิสยาห์ ผู้เผยพระวจนะที่ว่า“ท่านแบกความเจ็บไข้ของเราและหอบโรคของ เราไป”(มัทธิว 8:16-17)
มัทธิวไม่ได้ปูฉากหลังให้เห็นเหมือนลูกา ให้มาดูพระวจนะตามที่ลูกาบันทึกเพื่อใช้ประกอบการเรียน:
17ต่อมาวันหนึ่ง ขณะที่พระองค์ทรงสั่งสอนอยู่มีพวกฟาริสีและพวกอาจารย์สอน ธรรมบัญญัติมานั่งอยู่ด้วยเป็นคนที่มาจากทั่วทุกหมู่บ้านใน แคว้นกาลิลีแคว้นยูเดียและกรุงเยรูซาเล็มฤทธิ์เดชของ องค์พระผู้เป็นเจ้าก็อยู่กับพระองค์เพื่อที่จะรักษาโรคได้ 18และนี่แน่ะมีบางคนหามคนง่อยซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมาพวกเขา พยายามหาทางหามคนง่อยเข้ามาวางตรงหน้าพระองค์ (ลูกา 5:17-18)
ดูเหมือนมีการพูดคุยกันมากมายในท่ามกลางผู้นำศาสนาชาวยิว – ในห้องลับ – พวกเขากำลังสงสัยว่าพระเยซูจะเป็นภัยคุกคามที่ร้ายแรงต่อการเป็นผู้นำของพวก เขา จำเป็นต้องออกไปตรวจสอบ ดังนั้นพวกครูสอนธรรมบัญญัติและฟาริสีจากทั่วทุกสารทิศ จึงมาอยู่ในท่ามกลางผู้คน พวกนี้ไม่ได้มาอย่างเปิดใจ หรือพยายามเสาะหาว่าพระเยซูเป็นพระเมสซิยาห์จริงหรือ ผมว่าพวกเขาคงไม่เคยถามตัวเอง “เรื่องนี้เป็นจริงหรือ? พระเยซูเป็นพระเมสซิยาห์จริงหรือ?” พวกเขามัวแต่กลัวว่า “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราปล่อยไปโดยไม่ทำอะไร แล้วเกิดผู้คนไปเลือกตามพระเยซู แล้วเลิกตามพวกเราล่ะ? พวกเขาต้องไปตรวจสอบคนๆนี้ และหาทางจัดการกับความเสียหายก่อนที่จะสายไป
ผู้คนมากมายไปรวมตัวกันที่บ้านในคาเปอร์นาอุม ไปฟังคำสอนของพระเยซู (มาระโก 2:1-2) ฤทธิอำนาจของพระองค์ก็ทรงสำแดงที่นั่นด้วย ทรงทำการอัศจรรย์รักษาโรค (ลูกา 5:17) ที่นั่นจึงแน่นขนัดจนคนเข้าไปอีกไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงชายสี่คนที่หามคนง่อยมาบนแคร่ หลายคนอยากมาฟังคำสอน อยากเก็บไว้ทุกถ้อยคำ บางคนหวังว่าจะได้รับการรักษาโรค แล้วก็มีครูสอนธรรมบัญญัติและพวกฟาริสี นั่งกอดอกฟังอยู่ด้วย มาตรวจสอบหน้าใหม่ในวงการที่ไม่ได้ผ่านตราประทับรับรองจากพวกเขา (และที่จริงเป็นฝ่ายตรงข้ามอีกต่างหาก)
พระเยซูและคนง่อย : คนบาปที่ได้รับการอภัย (มัทธิว 9:1-8)
1พระเยซูเสด็จลงเรือข้ามฟากไปยัง เมืองของพระองค์ 2นี่แน่ะเขาทั้งหลายหามคนง่อยคนหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนที่นอน มาหาพระองค์เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขาจึง ตรัสกับคนง่อยว่า“ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิดบาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว” 3เมื่อได้ยินดังนั้นพวกธรรมาจารย์บางคนคิดในใจว่า“คนนี้ หมิ่นประมาทพระเจ้า” 4พระเยซูทรงทราบความคิด4 ของพวกเขาจึงตรัสว่า“ทำไมพวกท่านจึงคิดการชั่วอยู่ในใจ? 5 การที่พูดว่า ‘บาปต่างๆ ของท่านได้รับอภัยแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ แบบไหนจะง่ายกว่ากัน? 6ทั้งนี้เพื่อให้ท่านรู้ว่าบุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลกที่จะ อภัยบาปได้” พระองค์จึงตรัสสั่งคนง่อยว่า “จงลุกขึ้นยกที่นอนกลับไปบ้านของท่าน” 7เขาจึงลุกขึ้นไปบ้าน 8เมื่อฝูงชนเห็นดังนั้นพวกเขาก็เกรงกลัวแล้วพากันสรรเสริญ พระเจ้าผู้ประทานสิทธิอำนาจเช่นนั้นแก่มนุษย์ (มัทธิว 9:1-8)
น่าสนใจที่มัทธิวตัดตอนที่น่าสนใจที่สุดออกไป แต่มาระโกและลูกากลับบันทึกไว้ :
3 มีคนสี่คนหามคนง่อยคนหนึ่งมาเฝ้าพระองค์ 4แต่เมื่อพวกเขาไม่สามารถเข้าไปถึงตัวของพระองค์เพราะมีคน มากพวกเขาจึงเจาะดาดฟ้าตรงที่พระองค์ประทับนั้นและเมื่อทำ เป็นช่องแล้วพวกเขาก็หย่อนแคร่ที่คนง่อยนอนอยู่ลงไป 5เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขาพระองค์จึง ตรัสกับคนง่อยว่า“ลูกเอ๋ยบาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว” 6แต่มีพวกธรรมาจารย์บางคนนั่งอยู่ที่นั่นและคิดในใจว่า 7“ทำไมคนนี้พูดอย่างนี้ หมิ่นประมาทพระเจ้านี่ใครจะอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าองค์ เดียว” 8พระเยซูทรงทราบในพระทัยทันทีว่าพวกเขาสนทนากันในหมู่ พวกเขาอย่างนั้น จึงตรัสว่า “ทำไมพวกท่านถึงคิดในใจอย่างนี้ 9การที่พูดกับคนง่อยว่า‘บาปต่างๆ ของท่านได้รับการอภัยแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้นยกแคร่เดินไปเถิด’ แบบไหนจะง่ายกว่ากัน 10ทั้งนี้เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าบุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลก ที่จะอภัยบาปได้” พระองค์จึงตรัสสั่งคนง่อยว่า 11“เราสั่งท่านว่า จงลุกขึ้นยกแคร่แล้วกลับบ้านของท่าน” 12คนง่อยก็ลุกขึ้นแล้วยกแคร่ของตนทันทีเดินออกไปต่อหน้าคน ทั้งหลายทุกคนก็ประหลาดใจและสรรเสริญพระเจ้ากล่าวว่า “เราไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้เลย”(มาระโก 2:3-12) ดูลูกา 5:18-26 ด้วย
คนง่อยคนนี้ไม่ได้มาหาพระเยซูเหมือนคนอื่นๆ เขาถูกหย่อนลงมาจากหลังคา ผมคิดว่ามัทธิวน่าจะบันทึกเหตุการณ์ที่น่าสนใจนี้ไว้ แต่ท่านไม่ได้ทำ มัทธิวไม่ได้เล่าเรื่องที่มนุษย์มักสนใจ ท่านประกาศข่าวประเสริฐแห่งพระกิตติคุณ อะไรสำคัญกว่ากัน รู้เรื่องคนง่อยถูกหย่อนมาจากหลังคา หรือรู้ว่าพระเยซูทรงมีอำนาจยกบาปได้? มัทธิวไม่มีเวลาเล่าเรื่อง แม้จะเป็นเรื่องน่าสนใจก็ตาม เป้าหมายของท่านคือนำเสนอพระกิตติคุณ ข่าวประเสริฐที่พระเมสซิยาห์เสด็จมาเพื่อช่วยคนบาป
ผมอยากให้คุณสังเกตุบางอย่างที่พิเศษเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ การตอบสนองของพระเยซูทำให้เห็นถึงความเชื่อของคนอื่นๆด้วย พระเยซูทรงสังเกตุเห็น “ความเชื่อของพวกเขา”:
2นี่แน่ะเขาทั้งหลายหามคนง่อยคนหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมาหาพระองค์เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขาจึงตรัสกับคนง่อยว่า“ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิดบาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว” (มัทธิว 9:2)
ผมไม่อยากมองข้ามความจริงว่า “ของพวกเขา” อาจหมายถึงความเชื่อของชายห้าคน ไม่ใช่แค่สี่ ไม่ได้แนะนำว่าชายง่อยได้รับความรอดเพราะความเชื่อส่วนตัวของเขา แต่อยากให้เรามาดูว่ามัทธิวกำลังบอกอะไร – ความเชื่อของชายทั้งสี่มีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการรักษาชายง่อย แม้แต่ได้รับการอภัยบาป พระเยซูทรงตอบสนองต่อความเชื่อของคนอื่นๆเมื่อทรงรักษาชายง่อย และอภัยบาปของเขา เป็นคำหนุนใจสำหรับพวกเราที่ควรอธิษฐานให้บ่อยขึ้น และด้วยใจร้อนรนเพื่อผู้อื่น ความเชื่อของผู้ชายกลุ่มนี้ สำแดงออกโดยยื่นมือเข้าไปจัดการและช่วยเหลือเพื่อนที่เป็นง่อย ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับพระพรแห่งการรักษา แต่ยังได้รับการอภัยบาปอีกด้วย คำอธิษฐานของเราเพื่อผู้หลงหายนั้นมีความหมายมาก ผมมองไม่เห็นว่าจะเข้าใจเป็นอื่นไปได้อย่างไร
แต่ทำไมพระเยซูถึงไปไกลเกินกว่าสิ่งที่ผู้ชายกลุ่มนี้ร้องขอ? ผมขอให้เหตุผลสามประการ
ประการแรก เมื่อนำพระวจนะตอนนี้ไปพิจารณาผ่านสิ่งที่ อ เปาโลเขียนถึงชาวเอเฟซัส:
20ขอให้พระเกียรติมีแด่พระองค์ผู้ทรงสามารถทำทุกสิ่งได้มากยิ่งกว่าที่เราทูลขอหรือคิดโดยฤทธานุภาพที่ทำกิจอยู่ภายในเรา 21ขอให้พระเกียรติจงมีแด่พระองค์ในคริสตจักรและในพระเยซูคริสต์ตลอดทุกชั่วอายุคนเป็นนิตย์อาเมน (เอเฟซัส 3:20-21)
พระเจ้าทรงนำพระสิริมาสู่พระองค์โดยขยายขอบเขตแห่งพระพรต่อคำทูลขอและ ความคาดหวังของเรา คงไม่ต้องสงสัยว่าพระเจ้าทรงนำพระสิริมาสู่พระองค์โดยทำอัศจรรย์รักษาชาย ง่อย เพราะมีบันทึกอยู่ในพระวจนะตอนนี้ :
8เมื่อฝูงชนเห็นดังนั้นพวกเขาก็เกรงกลัว แล้วพากันสรรเสริญพระเจ้าผู้ประทานสิทธิอำนาจเช่นนั้นแก่มนุษย์ (มัทธิว 9:8)
ประการที่สอง ผมเชื่อว่าพระเจ้าทรงอภัยบาปให้ชายคนนี้เพราะทำให้เขามีใจกล้ามาเข้าเฝ้าต่อพระพักตร์พระเจ้า ผมอ้างจากคำตรัสของพระเยซู “ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิดบาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว” (มัทธิว 9:2) เราพบถ้อยคำนี้สามแห่งในพระกิตติคุณมัทธิว ในตอนนี้และตามมาในบทเดียวกัน :
20นี่แน่ะมีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นโรค ตกโลหิตได้สิบสองปีแล้วแอบมาข้างหลังแตะต้องชายฉลองพระองค์ 21เพราะนางคิดในใจว่า “ถ้าฉันได้แตะต้องฉลองพระองค์เท่านั้นฉันก็จะหายโรค” 22พระเยซูทรงเหลียวหลังทอดพระเนตรเห็นเข้าจึงตรัสว่า“ลูกหญิง เอ๋ยจงชื่นใจเถิด ที่หายโรคนั้นก็เพราะลูกเชื่อ” นับตั้งแต่เวลานั้นผู้หญิงนั้นก็หายป่วยเป็นปกติ (มัทธิว 9:20-22)
หญิงคนนี้เชื่อว่าเธอจะได้รับการรักษาให้หาย ถ้าเพียงแต่ได้แตะต้องชายฉลองพระองค์ของพระเยซู มีหลายคนได้รับการรักษาโดยแตะชายฉลองของพระองค์ แต่พวกเขาทูลขอก่อน (มัทธิว 9:35-36) ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้กลัวไม่กล้าขอ เธอจึง “แอบ” แตะและได้รับการรักษา พระเยซูไม่ต้องการให้เป็นแค่นั้น พระองค์จึงทรงเรียกเธอ ตอนนี้เธอตกใจจริงๆ เรากล้าดียังไงที่แอบขโมยรับการรักษาแล้วตอนนี้คงต้องไปยืนอยู่ต่อหน้าพระ เยซู โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าคนจำนวนมากด้วย? เธอมีความเชื่อจึงได้รับการรักษา แต่ความกลัวทำให้ไม่กล้าเข้าไปไกล้บุตรของพระเจ้า พระเยซูจึงตรัสว่า “จงชื่นใจเถิด ที่หายโรคนั้นก็เพราะลูกเชื่อ”
คำว่า “จงชื่นใจเถิด” ปรากฎครั้งสุดท้ายในมัทธิวบทที่ 14:
26เมื่อสาวกเห็นพระองค์ทรงดำเนิน มาบนทะเลเขาทั้งหลายก็แตกตื่นพูดกันว่าต้องเป็นผีและร้อง ด้วยความกลัว 27พระเยซูตรัสกับพวกเขาทันทีว่า “ทำใจดีดีเถิด นี่เราเอง อย่ากลัวเลย”(มัทธิว 14:26-27)
พวกสาวกอยู่ในเรือเมื่อพระเยซูเสด็จมาหา ดำเนินมาบนน้ำ พวกเขาไม่รู้ว่านั่นเป็นใคร จึงกลัวกันแทบตาย โทษพวกเขาได้มั้ย? และพระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “ทำใจดีดีเถิด นี่เราเอง อย่ากลัวเลย” (มัทธิว 14:27ข) เมื่อได้ยิน พวกเขาก็ไม่ได้กลัวผู้ที่ดำเนินมาบนน้ำอีกต่อไป แต่กลับเชิญพระองค์ขึ้นเรือ
ผมเชื่อว่าชายง่อยคนนี้คงกลัวจริงๆ เหมือนหญิงที่โลหิตตก และเหมือนพวกสาวกที่คิดว่าเห็นผี พวกเขากลัวที่จะอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า ชายคนนี้คงมีความกล้าระดับหนึ่ง พอที่เชื่อว่าเขาจะได้รับการรักษาให้หาย เขามีความเชื่อในพระเยซู และถ้าเขาคิดว่าพระองค์ทรงเป็นพระเมสซิยาห์ ก็เป็นการดีที่สมควรกลัวต่อเบื้องพระพักตร์ เพราะอะไร เพราะละอายต่อความบาป จนไม่กล้าเข้าใกล้พระเมสซิยาห์?
พระเยซูทรงทราบความคิดของพวกธรรมาจารย์ ซึ่งเราจะได้เห็นต่อไป (ข้อ 4) พระองค์ยังทรงทราบถึงจิตใจของชายทั่งสี่ที่หามแคร่มา (ทรง “เห็น” ความเชื่อของพวกเขา ข้อ 2) แล้วทำไม พระองค์จะไม่ทรงรับรู้ความคิดและความกลัวของชายง่อย? ถ้าชายง่อยคนนี้มีความเชื่อว่าพระเยซูทรงรักษาเขาได้ เขาก็ต้องรู้ว่าพระองค์เป็นผู้ใด แล้วคนอย่างเขา คนบาปที่ไม่สมควร จะเข้าไปใกล้บุตรของพระเจ้าและหวังจะได้รับการรักษาได้อย่างไร? เป็นคำถามที่ดีมากๆ เมื่อทรงทราบ พระเยซูทรงขจัดความกลัวออกไปจากเขา ให้กำลังใจ ตรัสบอกเขาว่าบาปของเขาได้รับการอภัยแล้ว ถ้อยคำของพระองค์ปลอบใจและให้ความมั่นใจว่าจะทรงเติมความต้องการฝ่ายวิญญาณ ให้เขา และถ้อยคำต่อจากนั้นเป็นการเติมเต็มความต้องการฝ่ายกาย
ประการที่สาม พระเยซูให้อภัยบาปชายคนนี้เพราะทรงทราบว่าพวกพวกธรรมาจารย์จะแปลความหมายออก พระเยซูกำลังประกาศว่าพระองค์คือพระเจ้า และประกาศต่อหน้าผู้คนอย่างชัดเจนว่าทรงอภัยความบาปให้ชายง่อยคนนี้ได้ พวกธรรมาจารย์ไม่พลาดประเด็นนี้แน่ พวกเขาคิดในแง่ของศาสนศาสตร์ทันที และให้เหตุผลถูกต้องด้วย “…ใครจะอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าเท่านั้น?” (ลูกา5:21) บางทีอาจนึกได้ว่าเป็นพระวจนะจากหนังสืออิสยาห์:
25“เรา เราเองคือผู้นั้นผู้ลบล้างการทรยศของเจ้าด้วยเห็นแก่เราเอง
และเราจะไม่จดจำบาปของเจ้า” (อิสยาห์ 43:25)
สังเกตุดูมัทธิวไม่ได้บันทึกคำว่า “ใครจะอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าเท่านั้น?”เพราะคงไม่มีความจำเป็น ในอีกมุม เราพบถ้อยคำนี้อยู่ในทั้งมาระโกและลูกา ส่วนมัทธิวกลับบันทึกคำกล่าวหาว่า “คนนี้หมิ่นประมาทพระเจ้า” (มัทธิว 9:3) พระเยซูถูกกล่าวหาว่าหมิ่นประมาทพระเจ้า เพราะทรงอ้างว่าพระองค์คือพระเจ้า
33 พวกยิวทูลตอบพระองค์ว่า“เราจะขว้างท่านไม่ใช่เพราะการดีใดๆ แต่เพราะการพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าเพราะท่านเป็นเพียงมนุษย์แต่ ตั้งตัวเป็นพระเจ้า” (ยอห์น 10:33) ดู ยอห์น 5:18; 19:17 ด้วย
สังเกตุดูพวกธรรมาจารย์ไม่ได้พูดคำกล่าวหาออกมา หรือท้าทายพระเยซูต่อหน้าฝูงชน ทำไม? ผมคิดว่าเพราะพระเยซูไม่เปิดโอกาสให้ ทรงไม่ทันให้พวกเขาตั้งตัวโดยตีแผ่ความคิดของพวกเขาก่อนที่จะกล้าประท้วง และนี่คืออีกบทพิสูจน์ว่าพระองค์คือบุตรของพระเจ้า
ตรรกะของพวกธรรมาจารย์นั้นไม่มีตำหนิ พวกเขาพูดไปตามที่วินิจฉัย แต่พวกเขาจะกล้าไปตามหลักฐานที่เกิดขึ้นจนที่สุดหรือ? แรก พระเยซูทรงประกาศอย่างตรงๆว่าทรงมีอำนาจยกบาปได้ โดยการยกโทษบาปให้ชายที่เป็นง่อย และทรงตีแผ่ความคิดภายในของพวกธรรมาจารย์ ที่ต่อต้านคำประกาศนี้ด้วยข้อหาดูหมิ่นพระเจ้า จากนั้นพระองค์ทรงทดสอบให้เห็นถึงสิทธิอำนาจของพระองค์ “…ที่พูดกับคนง่อยว่า ‘บาปต่างๆ ของท่านได้รับการอภัยแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้นยกแคร่เดินไปเถิด’ แบบไหนจะง่ายกว่ากัน?
ถ้าเป็นสมัยนี้เราคงใช้คำว่า “หุบปากไปเลย” แปลว่าถ้าพิสูจน์คำพูดไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด ตรงนี้พระเยซูไม่ได้พูดเกี่ยวกับความสามารถเอ่ยคำพูดบางคำออกมา พระองค์กำลังถามว่า “ใครจะสามารถพูดถ้อยคำนี้และแสดงให้เห็นว่าคำพูดของเขาสำเร็จลงตามที่พูด?” ในแง่นั้น มันง่ายกว่าหรือไม่ที่จะพูดว่า “บาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว แทนที่จะพูดว่า “จงลุกขึ้นเดินไปเถิด” คุณไม่อาจเห็นผลทันทีเรื่องการอภัยบาป เพราะเป็นเรื่องจิตใจภายใน จะเห็นผลได้ต้องใช้เวลา5 ดังนั้นจึงง่ายกว่าที่จะพูดเช่นนั้น เพราะไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตา แต่ถ้าพระเยซูตรัสว่า “จงลุกขึ้นเดินไปเถิด” พระองค์ต้องรับรองสิ่งที่ตรัสด้วยการรักษาชายคนนี้ในทันที หรือกลายเป็นว่าคำตรัสของพระองค์นั้นว่างเปล่า
พระเยซูทรงพิสูจน์ตนเองในสิ่งที่พระองค์ตรัส แต่ใช้วิธีที่แยบยล ทรงเชื่อมโยงการอัศจรรย์รักษาโรค เข้ากับสิทธิอำนาจในการยกบาป ตรรกะนี้ทำให้พวกธรรมจารย์คิดออกว่า ไม่มีใครยกบาปได้เว้นแต่พระเจ้า ทำให้พวกเขาสรุปได้ว่าพระเยซูคือพระเจ้านั่นเอง ถ้าพระองค์อภัยบาปได้ และตอนนี้พระองค์ทรงเชื่อมโยงอีกตรรกะเข้าไป – ถ้าพระองค์ทรงรักษาชายง่อยนี้ได้ (ซึ่งมองดูยากกว่า) ที่แน่ๆคือทรงอภัยบาปให้ได้ (ซึ่งดูง่ายกว่า) ถ้าพระเยซูทรงรักษาชายง่อยได้ พระองค์ก็ต้องเป็นพระเจ้า
พระเยซูจึงหันไปหาชายง่อยและตรัสกับเขาว่า “จงลุกขึ้น ยกที่นอนกลับไปบ้านของท่าน” (ข้อ 7) ชายง่อยจึงลุกขึ้นและกลับบ้านไปตามคำสั่งของพระเยซู สรุปได้เพียงอย่างเดียว – พระเยซูต้องเป็นพระเจ้า แต่ดูเหมือนคนไม่เข้าใจ พวกธรรมาจารย์เงียบกริบ ฝูงชนประทับใจมาก แต่พวกเขามองไม่ออกว่าพระเยซูคือพระเจ้า:
เมื่อฝูงชนเห็นดังนั้น พวกเขาก็เกรงกลัว แล้วพากันสรรเสริญพระเจ้า ผู้ประทานสิทธิอำนาจเช่นนั้น แก่มนุษย์ (มัทธิว 9:8)
ฝูงชนมองว่านี่เป็นการงานของพระเจ้า และดูจะรับรู้แค่ว่าพระเยซูเป็น “คนของพระเจ้า” ไม่ได้ตระหนักว่าพระองค์เองคือพระเจ้า พวกเขาสรรเสริญพระเจ้า (แต่ไม่ใช่พระเยซูในฐานะพระเจ้า) ที่ได้ประทานสิทธิอำนาจนั้นให้ “แก่มนุษย์” พระเยซูจึงเป็นแค่มนุษย์ในสายตาพวกเขา ซึ่งอาจได้รับอำนาจบางอย่างจากพระเจ้า ผมคิดว่าน่าจะหมายความว่าพวกเขาเห็นพระเยซูเป็นผู้เผยพระวจนะ เหมือนกับชายที่เกิดมาตาบอด (จนกระทั่งพระเยซูบอกเขาอีกแบบ) :
17 พวกเขา จึงพูดกับคนตาบอดอีกว่า “เจ้าคิดอย่างไรเรื่องคนนั้น ในเมื่อเขาทำให้ตาของเจ้าหายบอด?” ชายคนนั้นตอบว่า “ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ” … 30ชาย คนนั้นตอบว่า “เออ ประหลาดจริงๆ นะที่พวกท่านไม่รู้ว่าคนนั้นมาจากไหน แต่เขาก็ทำให้ตาของข้าพเจ้าหายบอดได้ 31เรารู้ว่าพระเจ้าไม่ทรงฟังคนบาป แต่ทรงฟังคนที่ยำเกรงพระองค์และทำตามพระทัยของพระองค์ 32ตั้งแต่สมัยไหนๆ ก็ไม่เคยมีใครได้ยินว่ามีคนสามารถทำให้ตาของคนที่บอดแต่ กำเนิดมองเห็นได้ 33ถ้าคนนั้นไม่ได้มาจากพระเจ้า เขาจะไม่สามารถทำได้” (ยอห์น 9:17; 30-33)
เราไม่ควรชี้นิ้วด่วนสรุปเอาในตอนนี้ ผมไม่เชื่อว่าพวกสาวกมองเห็นนัยในการอัศจรรย์รักษาโรค เพราะเปโตรเองกว่าจะ “ยอมรับว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์” ก็เข้ามัทธิวบทที่ 16 แล้ว
ผมอยากพูดอีกเรื่องเกี่ยวกับชายง่อยก่อนจะไปเรื่องถัดไป พระเยซูไม่ได้ทรงใช้ชายง่อยนี้ แต่ทรงเป็นห่วงเขา ถึงพระองค์จะใช้สถานการณ์นี้เพื่อชี้ให้เห็นว่าพระองค์ไม่เพียงแต่มีฤทธิ อำนาจในการรักษา แต่สามารถช่วยมนุษย์ให้รอดจากบาปได้ด้วยการอภัยให้ แต่พระเยซูไม่ได้ “ใช้” ชายง่อยคนนี้ในแบบที่พวกผู้นำศาสนาคิด ลองเปรียบเทียบกับพระวจนะตอนนี้ในพระกิตติคุณมัทธิว กับมาระโก:
1แล้วพระองค์เสด็จเข้าไปใน ธรรมศาลาอีก และมีคนที่มือข้างหนึ่งลีบอยู่ที่นั่น 2คนเหล่านั้นคอยเฝ้าดูว่า พระองค์จะรักษาโรคให้คนนั้นในวันสะบาโตหรือไม่ เพื่อจะหาเหตุฟ้องพระองค์ 3พระองค์ตรัสกับคนมือลีบว่า “มาข้างหน้าเถอะ” 4แล้ว พระองค์ตรัสกับคนทั้งหลายว่า “ในวันสะบาโตควรจะทำการดีหรือทำการร้าย ควรจะช่วยชีวิตหรือทำลายชีวิต?” คนทั้งหลายก็นิ่งอยู่ 5พระองค์ ทอดพระเนตรดูรอบๆ ด้วยพระพิโรธและเสียพระทัย ที่จิตใจของพวกเขากระด้าง แล้วพระองค์ตรัสกับชายคนนั้นว่า “จงเหยียดมือออกเถิด” เขาก็เหยียดออก และมือของเขาก็หายเป็นปกติ 6พวกฟาริสีจึงออกไปและปรึกษากับพรรคพวกของเฮโรดทันทีว่าทำ อย่างไรพวกเขาถึงจะฆ่าพระองค์ได้ (มาระโก 3:16)
พวกธรรมาจารย์และฟาริสีไม่ได้เป็นห่วงผู้คน พวกเขาขาดความเมตตาสงสาร (ซึ่งเป็นประเด็นของพระเยซูในมัทธิว 9:13) ดูความใจดำของพวกเขาที่มีต่อคนที่กำลังทนทุกข์:
10ขณะที่พระเยซูทรงสั่งสอนอยู่ ที่ธรรมศาลาแห่งหนึ่งในวันสะบาโต 11 มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผีเข้าสิงซึ่งทำให้นางเป็นโรคมา สิบแปดปีแล้วอยู่ที่นั่นด้วย หลังของนางก็โกง ยืดตัวขึ้นไม่ได้เลย 12เมื่อ พระเยซูทอดพระเนตรเห็นจึงทรงเรียกและตรัสกับนางว่า “หญิงเอ๋ย เธอได้รับการปลดปล่อยให้พ้นจากโรคของเธอแล้ว” 13เมื่อพระองค์วางพระหัตถ์บนตัวนาง ทันใดนั้นนางก็ยืดตัวตรงได้และสรรเสริญพระเจ้า 14แต่ นายธรรมศาลาไม่พอใจ เพราะพระเยซูทรงรักษาโรคในวันสะบาโต จึงพูดกับฝูงชนว่า “มีถึงหกวันสำหรับทำงาน จงมาและรับการรักษาโรคภายในหกวันนั้น อย่าทำในวันสะบาโต” 15แต่ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบเขาว่า “โอ พวกหน้าซื่อใจคด พวกท่านทุกคนก็ปล่อยวัวปล่อยลาออกจากคอกของมันพาไปกินน้ำ ในวันสะบาโตไม่ใช่หรือ? 16ผู้หญิงคนนี้เป็นบุตรสาวของอับราฮัมซึ่งถูกซาตานผูกมัด ไว้ ถึงสิบแปดปีแล้ว ไม่ควรหรือที่จะให้นางหลุดพ้นจากเครื่องจำจองนี้ใน วันสะบาโต?” 17เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้ว พวกที่เป็นศัตรูกับพระองค์ก็ได้รับความอับอาย แต่ฝูงชนทั้งหมดชื่นชมยินดีกับคุณความดีทุกประการที่ พระองค์ทรงทำ (ลูกา 13:10-17)
พระเยซูทรงมีพระทัยเมตตาสงสารชายง่อย พระองค์ไม่เพียงแต่รักษาอาการของโรค แต่ทรงอภัยบาปให้ด้วย ขณะที่พระเยซูทรงใช้สถานการณ์นี้เพื่อชี้ให้เห็นว่าพระองค์มีสิทธิอำนาจยก บาปได้ พระองค์ไม่ได้ทำโดยใช้ชายคนนี้ ทั้งหมดนี้เป็นสถานการณ์แบบ วิน-วิน
พระเยซูและมัทธิว – คนบาปที่ถูกเรียกมาเป็นสาวก (มัทธิว 9:9-13)
9เมื่อ พระเยซูเสด็จเลยตำบลนั้นไป ก็ทอดพระเนตรเห็นคนหนึ่งชื่อมัทธิวนั่งอยู่ที่ด่านภาษี จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” เขาก็ลุกขึ้นตามพระองค์ไป 10เมื่อพระองค์ประทับและเสวยอาหาร อยู่ในบ้าน มีคนเก็บภาษีและคนบาปอื่นๆ หลายคน เข้ามาร่วมรับประทานอาหารกับพระเยซู และกับบรรดาสาวกของพระองค์ 11เมื่อ พวกฟาริสีเห็นแล้ว ก็กล่าวกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมอาจารย์ของพวกท่านจึงรับประทานอาหารด้วยกันกับพวก คนเก็บภาษี และพวกคนบาป?” 12เมื่อพระเยซูทรงได้ยินแล้วก็ตรัสว่า “คนแข็งแรงไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต้องการ 13ท่านจงไปเรียนความหมายของคัมภีร์ข้อนี้ ที่ว่า ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา’ ด้วยว่าเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป” (มัทธิว 9:9-13)
ถึงจะไม่ควร แต่อดคิดไม่ได้ว่าอะไรตรงนี้ที่ขาดหายไป พระเยซูทรงผ่านบูธเก็บภาษีของมัทธิวไปกี่หน? และกี่หนที่มัทธิวได้ยินคำสอนของพระองค์ เห็นพระองค์ทำอัศจรรย์รักษาคนป่วย? มัทธิวเคยคิดอยากติดตามพระเยซูมาสักพักหรือเปล่า? ไม่มีบันทึกไว้ แต่มีบันทึกว่าเขาเป็นคนเก็บภาษี เป็นอาชีพที่ถูกมองว่าต่ำที่สุดแล้วในยุคนั้น
17 “ถ้า เขาไม่ฟังคนเหล่านั้น จงไปแจ้งต่อคริสตจักร ถ้าเขายังไม่ฟังคริสตจักรอีก ก็ให้ถือว่าเขาเป็นเหมือนคนต่างชาติหรือคนเก็บภาษี” (มัทธิว 18:17)
1เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเมือง เยรีโคและกำลังเสด็จผ่านไปตามทาง 2มีชายคนหนึ่งชื่อศักเคียสอยู่ที่นั่น เขาเป็นนายด่านภาษีและเป็นคนมั่งมี 3เขาพยายามจะดูว่าพระเยซูเป็นใคร แต่คนมากจึงมองไม่เห็น เพราะเขาเป็นคนเตี้ย 4เขาจึงวิ่งไปข้างหน้า ปีนขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้มองเห็นพระองค์ เพราะว่าพระองค์กำลังจะเสด็จผ่านทางนั้น 5เมื่อ พระเยซูเสด็จมาถึงที่นั่น พระองค์แหงนพระพักตร์ดูศักเคียสแล้วตรัสกับเขาว่า “ศักเคียสเอ๋ย จงรีบลงมา เพราะว่าวันนี้เราจะต้องพักอยู่ในบ้านของท่าน” 6แล้วเขาก็รีบลงมาต้อนรับพระองค์ด้วยความชื่นชมยินดี 7ทุกคนที่เห็นแล้วก็พากันบ่นและกล่าวว่า “ท่านผู้นี้จะเข้าไปพักอยู่กับคนบาป” 8ส่วน ศักเคียสนั้นยืนขึ้นทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรัพย์สิ่งของของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยอมให้คนยากจนครึ่งหนึ่ง และถ้าข้าพระองค์โกงอะไรของใครมา ก็ยอมคืนให้เขาสี่เท่า” 9พระเยซูตรัสกับเขาว่า “วันนี้ความรอดมาถึงบ้านนี้แล้ว เพราะคนนี้เป็นลูกของอับราฮัมด้วย 10เพราะว่าบุตรมนุษย์มาเพื่อจะแสวงหาและช่วยผู้ที่หลงหายไป นั้นให้รอด (ลูกา 19:1-10)
ในหนังสือพระกิตติคุณเหมือนแต่ละเล่ม 6 เรารู้เพียงว่าพระเยซูทรงเรียกให้มัทธิวตามพระองค์ไป และเขาก็ตามพระองค์ไปในทันที คุณนึกภาพการตัดสินใจแบบนี้ออกหรือไม่? มันดูเสี่ยงที่จะออกจากงานแบบกะทันหันหรือเปล่า ผมคงไม่อยากเป็นมัทธิว กลับไปบ้าน เจอภรรยา : “ที่รักจ๊ะ มีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ผมเพิ่งลาออกจากงานเพื่อติดตามพระเยซูไป แล้วเดี๋ยวเย็นนี้จะมีคนกลุ่มใหญ่มาทานข้าวที่บ้าน” งานที่มัทธิวทำรายได้ดี และมีโอกาส “ก้าวหน้า” สูง โดยการเป็นคนเก็บภาษี ตอนนี้มัทธิวเข้าสู่โหมดตกงาน และวางอนาคตตนเองไว้กับลูกช่างไม้ยากจน
ผมคิดว่าที่มัทธิวเล่าเรื่องนี้มีเหตุผลหลายประการ ข้อแรก – ให้ข้อมูลเบื้องหลังการทรงเรียกสาวกคนหนึ่งของพระเยซู 7 ข้อสอง – เป็นการย้ำให้เห็นถึงสิทธิอำนาจของพระเยซูอีกครั้ง พระเยซูทรงขับผีหลายตัวออกไปด้วยคำตรัส (มัทธิว 8:16) และตอนนี้ทรงเรียกสาวก ที่ทิ้งการงานแค่ได้ยินคำตรัสของพระองค์ ข้อสาม การทรงเรียกของมัทธิวกลายเป็นเหตุให้มีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ในท่ามกลางคนบาป แต่เป็นเรื่องหนักใจสำหรับพวกฟาริสี (ข้อ 10-12) 8นี่เป็นโอกาสให้พระเยซูทรงชี้ให้เห็นถึงพระประสงค์เบื้องต้นที่เสด็จลงมา (ข้อ 13)
การเปลี่ยนอาชีพของมัทธิวไม่ได้ตัดสินใจแบบกัดฟันทำ หรือรีรอไม่แน่ใจ แต่เป็นโอกาสแห่งความปิติยินดี ลูกาชี้ให้เห็นชัดเจนว่างานเลี้ยงฉลองนั้นไม่ใช่มีเพื่อมัทธิวคนเดียว แต่มัทธิวเป็นเจ้าภาพจัดงาน:
27หลังจาก เหตุการณ์เหล่านั้นแล้ว พระองค์เสด็จออกไป และทอดพระเนตรเห็นคนเก็บภาษีคนหนึ่งชื่อเลวีนั่งอยู่ที่ ด่านภาษี จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” 28เขาก็ลุกขึ้น สละทิ้งทุกสิ่งและตามพระองค์ไป 29แล้วเลวีก็จัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อพระองค์ในบ้านของตน มีคนเก็บภาษีกลุ่มใหญ่และคนอื่นๆ มาร่วมในงานนั้นด้วย (ลูกา 5:27-29)
การติดตามพระเยซูเป็นเหตุแห่งความปิติยินดี และต้องเฉลิมฉลอง มัทธิวจึงเชิญเพื่อนๆมาร่วมฉลอง – เพื่อนในสายงานเก็บภาษี และคนบาป สิ่งนี้รบกวนจิตใจคนบางพวกมาก:
เมื่อพวกฟาริสีเห็นแล้ว ก็กล่าวกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมอาจารย์ของพวกท่านจึงรับประทานอาหารด้วยกันกับพวก คนเก็บภาษี และพวกคนบาป?” (มัทธิว 9:11)
มีข้อสังเกตหลายประการดังนี้ ประการแรก – มีแต่พวกฟาริสีที่ไม่เห็นด้วย ในกรณีอภัยบาปให้ชายที่เป็นง่อย ตอนนั้นพวกธรรมาจารย์ไม่เห็นด้วย (อย่างน้อยก็ในความคิด) ตอนนี้ ในกรณีที่เรียกมัทธิว ฟาริสีเป็นพวกที่ไม่เห็นด้วย ตอนนี้ถึงกับออกปากบ่นให้สาวกพระเยซูฟัง แต่ไม่ได้พูดกับพระเยซู (ข้อ 11) ธรรมาจารย์ในยุคนั้นก็คือนักศาสนศาสตร์ คงเดาได้ว่าพวกเขากังวลเกี่ยวกับหลักศาสนศาสตร์ในสิ่งที่พระเยซูตรัสกับชาย ง่อย พวกฟาริสีในยุคนั้นคือพวกทำตัวบริสุทธิ์ แยกตัวออกมา คงไม่ต้องสงสัยว่ามันรบกวนใจพวกเขามาก พระเยซูทรงไปสมาคมกับพวก “คนบาป” มากกว่ากับพวกเขา (“เหล่าคนชอบธรรม”)
ประการที่สอง – งานฉลองนี้ดูเหมือนพระเยซูทรงเป็นแขกเกียรติยศ คนเก็บภาษีและคนบาปมาร่วมรับประทานอาหารกับพระเยซูและพวกสาวกของพระองค์ คนบาปรวมกลุ่มกันจัดงานเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การที่พระเยซูไปร่วมงานในฐานะแขกเกียรติยศนับเป็นอีกเรื่อง คนเหล่านี้กำลังเฉลิมฉลองที่พระองค์ประทับอยู่ด้วย ผมเชื่อว่า นี่คือการลิ้มรสชาตของสวรรค์ที่ปลายลิ้น เมื่อบรรดาธรรมิกชนทั้งหลายจะมานั่งร่วมสำรับกับพระผู้ช่วยให้รอด
ประการที่สาม – เราควรสังเกตพวกฟาริสี เช่นเดียวกับพวกธรรมาจารย์ก่อนหน้า ถูกต้อง – อย่างน้อยก็ทางด้านเทคนิค ธรรมาจารย์ถูกต้องที่ให้เหตุผลว่าไม่มีใครสามารถยกโทษบาปได้ มีแต่พระเจ้าเท่านั้น พวกฟาริสีนั้นถูกในแง่ที่สรุปว่าคนที่ร่วมรับประทานอาหารกับพระเยซูคือคนบาป มัทธิวเองที่เรียกพวกเขาว่า “คนเก็บภาษีและคนบาป” (ข้อ 10) พระเยซูเองไม่ได้คิดจะแก้ไขสิ่งที่พวกเขาประเมินด้วย:
12เมื่อพระเยซูทรงได้ยินแล้วก็ ตรัสว่า “คนแข็งแรงไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต้องการ 13ท่านจงไปเรียนความหมายของคัมภีร์ข้อนี้ ที่ว่า ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา’ ด้วยว่าเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป” (มัทธิว 9:12-13)
จึงเป็นโอกาสอีกครั้ง ให้พระเยซูได้อธิบายถึงพระประสงค์ที่เสด็จมาบนโลก แม้พวกฟาริสีไม่ได้มาเผชิญหน้ากับพระเยซู แต่พระองค์ทรงทราบว่าพวกเขาต่อต้าน จึงไปเผชิญหน้ากับพวกเขา พวกเขาพลาดประเด็นสำคัญ ในมัทธิว 8:17 พันธกิจการรักษาโรคถูกแปลไปตามพระวจนะในอิสยาห์ 53:4 รักษาโรคและที่สำคัญกว่าให้อภัยบาป เป็นพระประสงค์ของพระเยซูที่สละพระชนม์เพื่อชดใช้บาปที่บนกางเขน เมื่อทรงอภัยบาปให้กับชายง่อยในบทที่ 9 เป็นอีกครั้งที่แสดงให้เห็นถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างพันธกิจแห่งการรักษา โรค และพันธกิจที่ยิ่งใหญ่กว่า – ให้อภัยคนบาป สิ่งแรกที่ฝ่ายตรงข้ามพระองค์ต่อต้านคือการยกโทษบาป และการไปสามัคคีธรรมกับพวกคนบาป
ถ้าพระเยซูมาทำให้คำพยากรณ์ในอิสยาห์ 53 สำเร็จลง พระองค์จะไม่อภัยให้คนบาปได้อย่างไร? แล้วทำไมพวกฟาริสีถึงไม่พอใจที่พระเยซูไปคบหากับพวกคนบาป? เป็นเพราะพวกเขามองว่าตนเองเป็นคนชอบธรรม พระวจนะจากพระกิตติคุณลูกาน่าจะเกี่ยวข้องและเหมาะกับเรื่องนี้ที่สุด :
9สำหรับบางคนที่เชื่อมั่นในตัว เองว่าเป็นคนชอบธรรมและดูหมิ่นคนอื่นนั้น พระองค์ตรัสอุปมานี้ว่า 10“มีสองคนขึ้นไปอธิษฐานในบริเวณพระวิหาร คนหนึ่งเป็นฟาริสีและคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี 11คน ที่เป็นฟาริสีนั้นยืนอยู่คนเดียวอธิษฐานว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ที่ข้าพระองค์ไม่เหมือนคนอื่น ที่เป็นคนฉ้อโกง เป็นคนอธรรม และเป็นคนล่วงประเวณี และไม่เหมือนคนเก็บภาษีคนนี้ 12ข้าพระองค์ถืออดอาหารสองวันต่อสัปดาห์ และสิ่งสารพัดที่ข้าพระองค์หาได้ ข้าพระองค์ก็เอาทศางค์มาถวายเสมอ’ 13ส่วน คนเก็บภาษีนั้นยืนอยู่แต่ไกล ไม่ยอมแม้แต่แหงนหน้าดูฟ้า แต่ตีอกชกตัวกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาแก่ข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปเถิด’ 14เรา บอกพวกท่านว่า คนนี้แหละเมื่อกลับลงไปถึงบ้านของตนก็ถูกนับว่าเป็นคน ชอบธรรม ไม่ใช่อีกคนหนึ่งนั้น เพราะว่าทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะต้องถูกเหยียดลง แต่ทุกคนที่ถ่อมตัวลงจะได้รับการยกขึ้น (ลูกา 18:9-14)
พวกฟาริสีมองว่าตัวเองเป็นคนชอบธรรม และมองว่าความชอบธรรมของตนเองนั้นเป็นผลมาจากการรักษาธรรมบัญญัติ และรักษาตนให้สะอาดไม่มีมลทินจากการไปคบกับพวกคนบาป พระเยซูทรงละเมิดกฎทุกข้อ เท่าที่พวกเขาเห็น แต่ไม่ใช่พระเยซูที่เป็นฝ่ายผิด พวกฟาริสีต่างหากที่ผิด พวกเขาต้องกลับไปใคร่ครวญพระคัมภีร์เดิม เพราะพระเยซูทรงเป็นผู้มาทำให้คำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิมสำเร็จลงในฐานะพระ เมสซิยาห์ นี่เป็นสาระสำคัญของพระกิตติคุณมัทธิว
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกฟาริสีต้องกลับไปทบทวนสิ่งที่โฮเชยาหมายถึงเมื่อท่านเขียนว่า “เราประสงค์ความเมตตา ไม่ใช่เครื่องบูชา” (มัท ธิว 9:13) พระเยซูทรงอ้างจากโฮเชยา 6:6 มีเรื่องให้เรียนได้มากมายจากพระวจนะตอนนี้ในโฮเชยา และบริบทโดยรอบ มากกว่าที่จะเรียนกันในบทนี้ แต่ขอชี้หลายสิ่งให้เห็น ข้อแรก – คำกล่าวโทษสำหรับทั้งอิสราเอล (เอฟราอิม) และยูดาห์ สำหรับความบาปของพวกเขา และเตือนถึงการพิพากษาที่กำลังมาถึง:
8จงเป่าเขาสัตว์ในกิเบอาห์
จงเป่าแตรในรามาห์
จงร้องตะโกนที่เบธาเวน
โอ เบนยามินเอ๋ย จงมองไปข้างหลังเจ้า
9ในวันที่ลงโทษนั้น
เอฟราอิมจะร้างเปล่า
เราประกาศสิ่งที่เป็นจริงท่ามกลางเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล
10เจ้านายของยูดาห์ได้กลายเป็นเหมือนคนที่ย้ายหลักเขต
เราจะเทความกริ้วของเราเหนือเขาเหมือนอย่างเทน้ำ (โฮเชยา 5:8-10)
ข้อสอง – คำกล่าวโทษนี้เจาะจงรวมเอาผู้นำของทั้งอิสราเอลและยูดาห์:
1โอ ปุโรหิตทั้งหลาย จงฟังข้อนี้
โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย จงสดับ
โอ ราชวงศ์กษัตริย์ จงเงี่ยหูฟัง
เพราะเจ้าทั้งหลายจะถูกพิพากษา
เพราะเจ้าเป็นกับดักที่เมืองมิสปาห์
และเป็นข่ายกางอยู่เหนือเมืองทาโบร์ (โฮเชยา 5:1)
10เจ้านายของยูดาห์ได้กลายเป็นเหมือนคนที่ย้ายหลักเขต
เราจะเทความกริ้วของเราเหนือเขาเหมือนอย่างเทน้ำ
11เอฟราอิมถูกบีบบังคับ และถูกขยี้ด้วยการทำโทษ
เพราะเขาตั้งใจติดตามอาจม (โฮเชยา 5:10-11)
9เหล่าโจรซุ่มคอยดักคนฉันใด
พวกปุโรหิตก็ซุ่มคอยฉันนั้น
เขาฆ่าคนระหว่างทางไปเชเคม
แท้จริง เขาก่ออาชญากรรม (โฮเชยา 6:9)
ข้อสาม – เป็นการเรียกให้สำนึกผิดกลับใจ และพระสัญญาแห่งการคืนสู่สภาพดี :
15เราจะกลับมายังสถานที่ของเรา อีก จนกว่าเขาจะยอมรับความผิดของเขาและแสวงหาหน้าของเรา เมื่อเขารับความทุกข์ร้อน เขาจะแสวงหาเรา
1“มาเถิด ให้เรากลับไปหาพระยาห์เวห์
เพราะว่าพระองค์ทรงฉีก และจะทรงรักษาเราให้หาย
พระองค์ทรงโบยตี และจะทรงพันบาดแผลให้แก่เรา
2อีกสองวันพระองค์จะทรงให้เราฟื้น9
พอถึงวันที่สามจะทรงยกเราขึ้น10
เพื่อเราจะดำรงอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์
3ให้เรารู้จัก ให้เราพยายามรู้จักพระยาห์เวห์
การปรากฏของพระองค์ก็แน่นอนเหมือนรุ่งอรุณ
พระองค์จะเสด็จมาหาเราอย่างห่าฝน
ดังฝนชุกปลายฤดูที่รดพื้นแผ่นดิน” (โฮเชยา 5:15; 6:1-3)
ข้อสี่ – อิสราเอลและยูดาห์ถูกกล่าวโทษที่ไม่รักษาพันธสัญญาแห่งความซื่อสัตย์ และไปวางใจในเครื่องเผาบูชาแทน:
4เอฟราอิมเอ๋ย เราจะทำอะไรกับเจ้าดี?
ยูดาห์เอ๋ย เราจะทำอะไรกับเจ้าหนอ?
ความรักของเจ้าก็เหมือนเมฆในยามเช้า
เหมือนอย่างน้ำค้างที่หายไปแต่เช้าตรู่
5ฉะนี้ เราจึงให้ผู้เผยพระวจนะพูดสับเจ้า
เราประหารเจ้าด้วยคำพูดจากปากของเรา
การพิพากษาของเราก็ออกไปอย่างแสงสว่าง
6เพราะเราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา
เราประสงค์ให้รู้จักพระเจ้า ยิ่งกว่าประสงค์เครื่องบูชาเผาทั้งตัว (โฮเชยา 6:4-6)
พวกธรรมาจารย์คัดค้านเพราะพระเยซูให้อภัยคนบาปหรือ? พวกฟาริสีคัดค้านเพราะพระองค์ทรงคบค้าสมาคมกับคนบาปหรือ? พระเยซูทรงนำพระวจนะในโฮเชยามาแสดงให้เห็นว่าทำไมพวกเขาจึงเป็นคนบาป เป็นผู้นำศาสนาแต่กลับข่มเหงผู้ที่พวกตนเองนำ “ความชอบธรรม” ของพวกเขาเป็นเพียงพิธีกรรมมากกว่ารู้จักพระเจ้าองค์เที่ยงแท้ และผูกพันตนอย่างซื่อสัตย์ในพันธสัญญา ผู้นำอิสราเอลและยูดาห์หลงประเด็น ไม่อาจเข้าใจศาสนาอย่างถ่องแท้ จึงนำผู้คนให้หลงทาง พวกเขาต้องสารภาพบาป และวางใจในพระเมสซิยาห์ผู้เสด็จมาช่วยพวกเขาให้รอด ดังนั้นควรจะดีใจที่พระเยซูมาช่วยคนบาปให้รอด ควรเป็นเหมือนเซาโล ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นฟาริสี และเป็นฮีบรูที่เกิดจากฮีบรู ละทิ้งสิ่งที่เคยประกาศว่าตนเองชอบธรรมแล้ว มาผูกพันตนกับพระเยซูคริสต์:
15 คำกล่าวนี้สัตย์จริงและสมควรแก่การรับไว้อย่างยิ่ง คือว่าพระเยซูคริสต์เสด็จมาในโลก เพื่อทรงช่วยคนบาปให้รอด และในพวกคนบาปนั้นข้าพเจ้าเป็นตัวเอ้ 16 แต่เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงได้รับพระเมตตา เพื่อว่าพระเยซูคริสต์จะได้ทรงสำแดงความอดทนอย่างยิ่งต่อข้า พเจ้าซึ่งเป็นตัวเอ้นั้น เพื่อเป็นแบบอย่างแก่คนทั้งหลายที่จะเชื่อในพระองค์แล้วได้ รับชีวิตนิรันดร์ (1ทิโมธี 1:15-16)
1สุดท้ายนี้ พี่น้องของข้าพเจ้า จงชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้า การเขียนข้อความเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายซ้ำอีกไม่ใช่เรื่อง ลำบากสำหรับข้าพเจ้า และยังเป็นเรื่องปลอดภัยสำหรับท่าน 2จงระวังพวกสุนัข จงระวังพวกที่ทำชั่ว จงระวังพวกเชือดเนื้อเถือหนัง 3เพราะว่า เราต่างหากที่เป็นพวกเข้าสุหนัต เป็นพวกที่นมัสการโดยพระวิญญาณของพระเจ้า อวดพระเยซูคริสต์ และไม่ไว้ใจในเนื้อหนัง 4แม้ว่า ข้าพเจ้าเองก็มีเหตุที่จะไว้ใจในเนื้อหนังด้วย ถ้าคนอื่นคิดว่าเขามีเหตุที่จะไว้ใจในเนื้อหนัง ข้าพเจ้าก็มีมากยิ่งกว่านั้นอีก 5ข้าพเจ้าเข้าสุหนัตในวันที่แปดที่คลอดมา เป็นชนชาติอิสราเอล อยู่ในเผ่าเบนยามิน เป็นชาวฮีบรูที่เกิดจากคนฮีบรู ในด้านธรรมบัญญัติก็อยู่ในคณะฟาริสี 6ในด้านความกระตือรือร้นก็ได้ข่มเหงคริสตจักร ในด้านความชอบธรรมตามธรรมบัญญัติก็ไม่มีที่ติ 7แต่ว่าอะไรที่เคยเป็นกำไรของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ถือว่าสิ่งนั้นเป็นการขาดทุนแล้วเพราะเหตุ พระคริสต์ 8ยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าถือว่าทุกสิ่งเป็นการขาดทุน เพราะเหตุคุณค่าอันสูงยิ่งของการได้รู้จักพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า เพราะเหตุพระองค์ข้าพเจ้ายอมขาดทุนทุกอย่าง และถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนเศษขยะเพื่อว่าข้าพเจ้าจะ ได้พระคริสต์เป็นกำไร 9และ จะได้เห็นว่าข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์ ไม่มีความชอบธรรมที่ได้มาจากธรรมบัญญัติ มีแต่ที่ได้มาโดยความเชื่อในพระคริสต์ คือความชอบธรรมที่มาจากพระเจ้าโดยความเชื่อ (ฟีลิปปี 3:1-9)
พระเจ้าทรงปิติในผู้ที่แสวงหาความสัมพันธ์กับพระองค์ ไม่ใช่พวกที่แยกออกไปและวางใจในพิธีกรรมและรักษาธรรมบัญญัติ พระเยซูทรงปิติเมื่อได้อยู่ท่ามกลางคนบาป และพวกเขาก็มีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้พระองค์ พระองค์ไม่ทรงปิติในคนที่แยกตัวออกไป ห่างไกลจากคนบาปและจากพระผู้ช่วยให้รอด ถ้าฟาริสีพวกนี้จะยินดีในความรอด พวกเขาต้องมีใจปรารถนาสามัคคีธรรมกับพระผู้ช่วยให้รอด พร้อมกับคนบาปอื่นๆเช่นเดียวกับพวกเขา
พระเยซูและพวกสาวกของยอห์นผู้ให้บัพติศมา – ควรอดอาหารหรือไปงานเลี้ยงดี? (มัทธิว 9:14-17)
14 แล้วบรรดาสาวกของยอห์นมาหาพระเยซูทูลว่า “ทำไมเราและพวกฟาริสีถืออดอาหาร แต่พวกสาวกของท่านไม่ถือ?” 15 พระเยซู จึงตรัสกับเขาว่า “บรรดาแขกรับเชิญจะโศกเศร้า เมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขาหรือ? แต่วันหนึ่งเจ้าบ่าวจะถูกพรากไปจากเขา และเมื่อนั้นพวกเขาจะถืออดอาหาร 16ไม่มีใครเอาชิ้นผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่า เพราะว่าผ้าที่ปะเข้านั้น เมื่อหดจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีก 17และ เขาทั้งหลายไม่เอาเหล้าองุ่นหมักใหม่ มาใส่ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นถุงหนังจะขาด น้ำองุ่นจะรั่ว ทั้งถุงหนังก็จะเสียไปด้วย แต่เขาย่อมเอาน้ำองุ่นหมักใหม่ใส่ในถุงหนังใหม่ แล้วทั้งคู่ก็จะอยู่ในสภาพดี” (มัทธิว 9:14-17)
ในอีกด้าน คำถามจากสาวกของยอห์นจากสองตอนก่อนหน้า พระเยซูทรงให้อภัยคนบาป และร่วมเลี้ยงฉลองกับพวกเขา สาวกของยอห์นในอีกมุม เทศนาว่ามนุษย์ต้องสำนึกผิดและกลับใจจากบาป พวกเขาอดอาหารด้วย บางทีการอดอาหารอาจเป็นเครื่องหมายแสดงถึงการสำนึกผิด ช่วงนั้นยอห์นถูกจับเข้าคุก (มัทธิว 4:12 คิดว่ายังไม่ถูกประหาร ดู 11:2-6) แต่สาวกของยอห์นอดอาหารและอธิษฐานด้วยสาเหตุอื่น
งานเลี้ยงที่พระเยซูและสาวกของพระองค์ฉลองกับมัทธิวและกลุ่มเพื่อน “คนบาป” (มัทธิว 9:10) ทำให้พวกฟาริสีต่อต้าน อาจเป็นงานเลี้ยงเดียวกันนี้ที่สร้างความประหลาดใจให้กับสาวกของยอห์นผู้ให้ บัพติศมา แต่คำถามที่พวกเขาถามนั้นต่างไป คนละแบบกับการต่อต้านของธรรมาจารย์ (มัทธิว 9:3) และฟาริสี (มัทธิว 9:11) คำถามนี้ไม่ได้เพื่อต่อต้าน แต่ต้องการรู้จริงๆว่าทำไมพระเยซูและพวกสาวกไม่ทำตามบทบัญญัติเรื่องการอด อาหารเหมือนพวกฟาริสี แทนที่จะอดอาหารพระเยซูและสาวกกลับไปงานเลี้ยง ถ้าพระเยซูเป็นผู้ที่ยอห์นมาเตรียมทางให้ จะอธิบายอย่างไรในความต่างระหว่างสิ่งที่พระองค์ทำ การอดอาหารของพวกฟาริสี และสาวกของยอห์น?
ผมคิดว่าพระเยซูไม่ได้ตอบแบบตำหนิ เพราะเป็นคำถามที่ยุติธรรมดี แต่คำตอบต่อคำถามของพวกเขาจะกระจ่างชัดเมื่อพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์ ถูกฝัง และคืนพระชนม์ ในตอนนี้พระเยซูทรงตอบโดยการเปรียบเทียบ เปรียบเทียบบนพื้นฐานคำสอนของยอห์น เป็นคำตอบที่พวกเขาไม่อาจ ไม่สามารถ เข้าใจได้ชัดแจ้งในตอนนั้น แต่เพราะยอห์นเคยกล่าวไว้ก่อนหน้า จึงทำให้พวกเขาพอเข้าใจได้:
25 แต่เกิดการโต้เถียงกันขึ้นระหว่างพวกศิษย์ของยอห์นและคนหนึ่ง ในพวกยิวเรื่องการชำระมลทิน 26พวกเขา จึงไปหายอห์นบอกว่า “อาจารย์ คนที่อยู่กับอาจารย์ที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น คนที่อาจารย์เป็นพยานถึงนั้น นี่แน่ะ คนนี้กำลังให้บัพติศมาและทุกคนก็พากันไปหาเขา” 27ยอห์นตอบว่า “ไม่มีใครสามารถรับสิ่งใด นอกจากสิ่งที่พระเจ้าประทานจากสวรรค์ให้เขา 28พวกท่านเองก็เป็นพยานว่า ข้าพเจ้าพูดว่าข้าพเจ้าไม่ได้เป็นพระคริสต์ แต่ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชาให้นำเสด็จพระองค์ 29 ท่านที่มีเจ้าสาวนั่นแหละคือเจ้าบ่าว เพื่อนเจ้าบ่าวที่ยืนฟังเจ้าบ่าวก็ชื่นชมยินดีอย่างยิ่งเมื่อ ได้ยินเสียงของเจ้าบ่าว เพราะฉะนั้นความปีติยินดีของข้าพเจ้าจึงเต็มเปี่ยม 30พระองค์ต้องยิ่งใหญ่ขึ้น แต่ข้าพเจ้าต้องด้อยลง” (ยอห์น 3:25-30)
ด้วยคำที่ยอห์นพูดกับพวกสาวก ท่านเปรียบตนเองเป็น “เพื่อนเจ้าบ่าว” และพระเยซูทรงเป็น “เจ้าบ่าว” ความต่างระหว่างเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าว คำตอบของพระเยซูจึงทำให้พวกเขาพอเข้าใจ:
15 พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “บรรดาแขกรับเชิญจะโศกเศร้าเมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขา หรือ? แต่วันหนึ่งเจ้าบ่าวจะถูกพรากไปจากเขา และเมื่อนั้นพวกเขาจะถืออดอาหาร” (มัทธิว 9:15)
สาวกของพระเยซูไม่อาจโศกเศร้าได้ – ที่จริงไม่ควรโศกเศร้าด้วย – ในขณะที่พระองค์ยังอยู่กับพวกเขา แต่เมื่อพระองค์จากไปแล้ว (ตามที่ทรงบ่งไว้) นั่นแหละเป็นเวลาที่สาวกของพระองค์ต้องอดอาหาร แต่พระเยซูเสด็จมาในฐานะพระเมสซิยาห์ (ตามที่ยอห์นเป็นพยาน – ยอห์น 1:29) พระองค์เสด็จมาเพื่อยกโทษให้คนบาปตามที่พระคัมภีร์เดิมพยากรณ์ (อิสยาห์ 52:13-53:12) และพระองค์ได้ทรงเริ่มยกโทษให้คนบาปเหมือนกับที่ให้อภัยชายง่อย (มัทธิว 9:1-8) พระเยซูเสด็จมาเพื่อช่วยคนบาปและมีสามัคคีธรรมกับพวกเขา (มัทธิว 9:9-10) นี่เป็นเวลาแห่งการเฉลิมฉลองและชื่นชมยินดี แล้วจะให้พระองค์และพวกสาวกโศกเศร้าได้อย่างไร อย่างเช่นโดยการอดอาหาร? เฉลิมฉลองด้วยใจยินดีเป็นท่าทีที่สมควรต่อการเสด็จมาของพระเมสซิยาห์ และนี่คือเหตุที่ทำให้ยอห์นปิติยินดีอย่างเต็มเปี่ยม (ยอห์น 3:29) สาวกของยอห์นควรต้องทำเช่นกัน
พระวจนะสองข้อสุดท้ายของตอนนี้ไปไกลเกินกว่าอธิบายเหตุผล พระเยซูไม่ได้ปรับไปตามความคาดหวังของมนุษย์ และอธิบายถึงความสัมพันธ์ในการเสด็จมาของพระองค์กับพระคัมภีร์เดิม และพันธสัญญาเดิม:
16 ไม่มีใครเอาชิ้นผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่า เพราะว่าผ้าที่ปะเข้านั้น เมื่อหดจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีก 17และ เขาทั้งหลายไม่เอาเหล้าองุ่นหมักใหม่ มาใส่ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นถุงหนังจะขาด น้ำองุ่นจะรั่ว ทั้งถุงหนังก็จะเสียไปด้วย แต่เขาย่อมเอาน้ำองุ่นหมักใหม่ใส่ในถุงหนังใหม่ แล้วทั้งคู่ก็จะอยู่ในสภาพดี” (มัทธิว 9:16-17)
เพื่อช่วยให้เข้าใจ เรามาพิจารณาสิ่งที่ลูกาเพิ่มเติมไว้เกี่ยวกับคำสอนของพระเยซูในบริบทนี้:
“ไม่มีใครเมื่อดื่มเหล้าองุ่นหมัก เก่าแล้ว จะอยากได้เหล้าองุ่นหมักใหม่ เพราะเขาย่อมจะกล่าวว่า ‘ของเก่านั้นดีกว่า’ ” (ลูกา 5:39)
ความสำคัญของประโยคที่เพิ่มเข้ามาในลูกาบอกเราว่าคนในสมัยพระเยซูคิดว่า ของเก่านั้นดีกว่าของใหม่ เหตุผลที่พวกเขาคาดหวังให้พระเยซู “มาปะ” เสื้อเก่า เพราะมองว่าเสื้อเก่านั้นดีกว่าเสื้อใหม่ (ต้องสารภาพว่าผมก็มีเสื้อเก่าแบบนั้นที่ชอบมากไม่อยากทิ้ง ได้แต่ขอให้ภรรยาปะชุนจะได้เก็บเอาไว้ใช้)
พระเยซูทรงมีประเด็นสำคัญที่ตรงนี้ และเราต้องเข้าใจเพื่อจะรู้ซึ้งในข่าวประเสริฐแห่งพระกิตติคุณของพระเยซู คริสต์ พระเยซูไม่ได้มาล้มล้างธรรมบัญญัติและคำของพวกผู้เผยพระวจนะ แต่มาทำให้ครบถ้วนสมบูรณ์ (มัทธิว 5:17) และมัทธิวเองชี้ให้เห็นว่าครบถ้วนลงอย่างไร แต่การมาทำให้ธรรมบัญญัติครบสมบูรณ์ ไม่เหมือนกับมาทำพันธสัญญาเดิมให้เป็นอมตะ พระเยซูทรงทำให้ธรรมบัญญัติและผู้เผยพระวจนะครบถ้วนสมบูรณ์ เพื่อจะได้เริ่มต้นพันธสัญญาใหม่:
19 พระองค์ ทรงหยิบขนมปัง เมื่อขอบพระคุณแล้วก็ทรงหักส่งให้พวกเขา ตรัสว่า “นี่เป็นกายของเรา ซึ่งให้ไว้สำหรับท่านทั้งหลาย จงทำอย่างนี้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงเรา” 20 เมื่อรับประทานแล้ว จึงทรงหยิบถ้วยและทรงทำเหมือนกันตรัสว่า “ถ้วยนี้ที่เทออกเพื่อท่านทั้งหลาย เป็นพันธสัญญาใหม่โดยโลหิตของเรา” (ลูกา 22:19-20)
อย่างที่เปาโลและท่านอื่นๆกล่าว พันธสัญญาเดิมไม่อาจช่วยใครให้รอดได้ มีแต่จะสาปแช่งเราที่เป็นคนบาป:
10 เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมท่านทั้งหลายจึงทดลองพระเจ้าโดยวางแอกบนคอของพวกสาวก ซึ่งเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษหรือเราเองแบกไม่ไหว 11แต่ตรงข้าม เราเชื่อว่าเราเองจะรอดโดยพระคุณของพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกับพวกเขา” (กิจการ 15:10-11)
เปโตรพูดถ้อยคำนี้ในการประชุมที่กรุงเยรูซาเล็ม เป็นประเด็นที่ถกเถียงกันเรื่องชาวยิวบางคนต้องการให้ชาวต่างชาติเข้าสุหนัต (ซึ่งก็ทำให้พวกเขาตกอยู่ภายใต้ธรรมบัญญัติในพระคัมภีร์เดิม) เพื่อจะรอดได้ (ดูกิจการ 15:1) เปโตรยอมรับว่าไม่มีใครแบกภาระนี้ไหว ซึ่งเปาโลเห็นด้วยอย่างเต็มที่:
19 เรารู้แล้วว่าธรรมบัญญัติทุกข้อที่ได้กล่าวนั้น ก็กล่าวแก่พวกที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ เพื่อปิดปากทุกคน และให้โลกทั้งหมดอยู่ใต้การพิพากษาของพระเจ้า 20เพราะว่าในสายพระเนตรของพระเจ้า ไม่มีใครถูกชำระให้ชอบธรรมได้ โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ เพราะว่าธรรมบัญญัตินั้นทำให้เรารู้จักบาป 21แต่ เดี๋ยวนี้ความชอบธรรมของพระเจ้านั้นปรากฏนอกเหนือ ธรรมบัญญัติ ความชอบธรรมดังกล่าวก็ได้รับการยืนยันจากหมวดธรรมบัญญัติและ พวกผู้เผยพระวจนะ 22คือความชอบธรรมของพระเจ้า ซึ่งปรากฏโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์แก่ทุกคนที่เชื่อ โดยไม่ทรงถือว่าเขาแตกต่างกัน 23เพราะว่าทุกคนทำบาป และเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า 24แต่พระเจ้าทรงมีพระคุณให้เขาเป็นผู้ชอบธรรมโดยไม่คิด มูลค่า โดยที่พระเยซูคริสต์ทรงไถ่เขาให้พ้นบาปแล้ว (โรม 3:19-24)
เพื่อให้เป็นไปตามที่ธรรมบัญญัติกำหนด พระเยซูต้องสิ้นพระชนม์ ภายใต้ธรรมบัญญัติ แทนคนบาป เพื่อให้ได้มาซึ่งการอภัยบาป และความมั่นใจในชีวิตนิรันดร์ ในแง่นี้ พันธสัญญาเดิมถูกนำออกไป แทนที่ด้วยพันธสัญญาใหม่
6 แต่บัดนี้พระเยซู ทรงได้รับพันธกิจที่สูงส่งกว่าของพวกเขา เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงเป็นคนกลางแห่งพันธสัญญาอันประเส ริฐกว่า ซึ่งตั้งอยู่บนพระสัญญาที่ประเสริฐกว่า 7เพราะว่าถ้าพันธสัญญาเดิมนั้นไม่มีข้อบกพร่องแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมีพันธสัญญาที่สองอีก 8เพราะพระเจ้าทรงติเตียนพวกเขาว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่านี่แน่ะวันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะทำพันธสัญญาใหม่กับชนชาติอิสราเอล และกับชนชาติยูดาห์ 9 ที่ไม่เหมือนกับพันธสัญญาซึ่งเราเคยทำกับบรรพบุรุษของ เขาทั้งหลาย ในวันที่เราจูงมือพวกเขาเพื่อพาออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพราะพวกเขาไม่ได้ดำรงอยู่ในพันธสัญญาของเรา เราจึงละทิ้งพวกเขาไว้ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้แหละ 10 นี่คือพันธสัญญาที่เราจะทำกับชนชาติอิสราเอล ภายหลังจากสมัยนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส เราจะบรรจุธรรมบัญญัติของเราไว้ในจิตใจของพวกเขา และเราจะจารึกมันไว้ในดวงใจของพวกเขา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นประชากรของเรา 11 และพวกเขาจะไม่สอนเพื่อนบ้าน และพี่น้องของตนแต่ละคนว่า ‘จงรู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้า’ เพราะเขาทุกคนจะรู้จักเรา ตั้งแต่คนต่ำต้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด 12 เพราะเราจะเมตตาต่อการอธรรมของพวกเขา และจะไม่จดจำบรรดาบาปของพวกเขาไว้เลย” 13เมื่อพระองค์ตรัสถึงพันธสัญญาใหม่ พระองค์ก็ทรงถือว่าพันธสัญญาเดิมนั้นล้าสมัยแล้ว สิ่งที่กำลังล้าสมัยและเก่าไปนั้นก็ใกล้จะเสื่อมสูญ (ฮีบรู 8:6-13)
นี่เป็นคำอธิบายว่าทำไมพระเยซูไม่ได้ปรับไปตามความคาดหวังในตัวพระเม สซิยาห์ของคนในยุคนั้น (แม้แต่พวกสาวกเอง) เมื่อพระองค์เสด็จมาเพื่อทำให้ธรรมบัญญัติ และคำของผู้เผยพระวจนะครบถ้วนสมบูรณ์ พระองค์ยังเสด็จมาเพื่อเริ่มต้นพันธสัญญาที่ใหม่และดีกว่า พระองค์ไม่ได้เสด็จมาเพื่อ “ปะ” ของใหม่เข้าไปกับของเก่า แต่นำสิ่งใหม่ทั้งหมดมา พระองค์ทรงนำ “น้ำองุ่นหมักใหม่” มา และน้ำองุ่นหมักใหม่นี้จะนำไปใส่ใน “ถุงหนังเก่า” ของลัทธิยูดายในพระคัมภีร์เดิมไม่ได้ ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นผู้เผยพระวจนะคนสุดท้ายของพระคัมภีร์เดิม และเป็นมหาบุรุษที่ยิ่งใหญ่ของแท้ แต่พระเยซูนำสิ่งที่ดีกว่ามา โดยทำให้คำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิม และความหวังสำเร็จเป็นจริง:
25 ถ้าไม่ใช่แล้วพวกท่านไปดูอะไร? ไปดูคนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีหรือ? นี่แน่ะ คนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้างดงามและอยู่อย่างฟุ่มเฟือยย่อม อยู่ในพระราชวัง 26แล้วพวกท่านออกไปดูอะไร? ดูผู้เผยพระวจนะหรือ? แน่ทีเดียว เราบอกว่ายอห์นเป็นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะ 27คือท่านผู้นี้ที่พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘เราจะใช้ทูตของเรานำหน้าท่าน ผู้นั้นจะเตรียมมรรคา ไว้ข้างหน้าท่าน’ 28 เราบอกพวกท่านว่า ในบรรดาคนที่เกิดจากผู้หญิงนั้น ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์น แต่คนที่ต่ำต้อยที่สุดในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยังใหญ่กว่า ยอห์น” (ลูกา 7:25-28)
พระเยซูเสด็จมาเพื่อทำให้ธรรมบัญญัติสมบูรณ์ครบถ้วน เพื่อจะทำตามความชอบธรรมของพระคัมภีร์เดิมครบถ้วน พระองค์ต้องสิ้นพระชนม์แทนคนบาป และจัดเตรียมความรอดนิรันดร์ให้ แต่พระองค์ยังเสด็จมาเพื่อจัดตั้งพันธสัญญาใหม่โดยทางพระโลหิตของพระองค์ ด้วย นี่เป็นพันธสัญญาที่ไม่มีเงื่อนไขว่าความรอดจะได้มาต้องพากเพียรปฏิบัติ แต่บนพระชนม์ชีพที่สละแทนพวกเราแล้ว และเป็นไปตามความครบถ้วนสมบูรณ์ของพันธสัญญาเดิม และที่จัดตั้งขึ้นใหม่ พระเยซูทรงอภัยให้คนบาปได้ และชื่นชมยินดี (ในงานเลี้ยง) กับพวกเขาได้ จึงต้องขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์ไม่ปรับไปตามความคาดหวังของมนุษย์
บทสรุป
เมื่อเรามาถึงบทสรุปของพระวจนะที่เรียนกันในตอนนี้ เราควรจำไว้ว่ามัทธิวได้เริ่มนำเสนอให้เราเห็นแนวคิดการต่อต้านที่ชาวยิวมี ต่อพระเยซู รวมถึงคนเลี้ยงสุกรที่ขอร้องให้พระเยซูไปจากเขตแดนพวกเขาในพระวจนะก่อนหน้า (มัทธิว 8:34) แต่พวกนี้อาจไม่ใช่คนยิว ที่แน่ๆไม่ใช่ผู้นำศาสนายิว ในพระวจนะของเราตอนนี้ พวกยิวเริ่มต่อต้านพระเยซู เริ่มจากธรรมาจารย์ที่ต่อต้านคำประกาศเป็นนัยว่าพระองค์เป็นพระเจ้า และพวกฟาริสีที่ต่อต้านการเฉลิมฉลองและมีสามัคคีธรรมกับพวก “คนบาป” เราควรต้องจำไว้ว่าการต่อต้านเริ่มต้นเมื่อพระเยซูทรงประกาศว่าพระองค์เป็น พระเจ้า ให้คนที่ชอบพูดว่าพระเยซูไม่เคยอ้างว่าพระองค์เป็นพระเจ้าอ่านดูให้เข้าใจใน ประเด็นที่พระองค์ตรัส ตั้งแต่เริ่มต้นพระราชกิจของพระองค์ที่บนโลก ที่ทรงประกาศว่าพระองค์เป็นพระเจ้า
นอกจากนั้น ธรรมาจารย์และฟาริสีต่อต้านพระเยซูเพราะพระองค์ประกาศว่าทรงมีสิทธิอำนาจใน การอภัยให้คนบาป เป็นสิ่งที่ไม่ว่าปุโรหิต ธรรมาจารย์ ฟาริสี หรือผู้นำศาสนายิวทำมาก่อน นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีในพระคัมภีร์เดิม การถวายบูชาเป็นเพียงการชดใช้ความผิดชั่วคราวในขณะนั้น จนกว่าพระเมสซิยาห์เสด็จมา:
4 แต่พระเจ้าทรงมีพระคุณให้เขาเป็นผู้ชอบธรรมโดยไม่คิด มูลค่า โดยที่พระเยซูคริสต์ทรงไถ่เขาให้พ้นบาปแล้ว 25พระเจ้าได้ทรงตั้งพระเยซูไว้ให้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป โดยพระโลหิตของพระองค์ ความเชื่อจึงได้ผล ทั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นความชอบธรรมของพระเจ้า ในการที่พระองค์ได้ทรงอดกลั้นพระทัย และทรงยกบาปที่ได้ทำไปแล้วนั้น 26และ เพื่อจะสำแดงในปัจจุบันนี้ว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ชอบธรรม และทรงให้ผู้ที่เชื่อในพระเยซูเป็นผู้ชอบธรรมด้วย (โรม 3:24-26)
นี่คือสิ่งที่พระเยซูตรัสถึงเมื่อทรงนำสิ่งใหม่เข้ามา ไม่ใช่เพื่อปะเข้ากับของเก่า พระเยซูทรงมาจัดตั้งพันธสัญญาใหม่ ในขณะเดียวกันเติมเต็มตามที่ของเก่ากำหนด ผู้เขียนหนังสือฮีบรูย้ำอย่างหนักแน่นในเรื่องนี้:
8โดย สิ่งนี้เอง พระวิญญาณบริสุทธิ์จึงทรงสำแดงว่า ทางที่นำเข้าสู่สถานศักดิ์สิทธิ์นั้นยังไม่เปิด ตราบใดที่ห้องชั้นนอกนั้นตั้งอยู่ 9ซึ่ง เป็นเครื่องหมายของยุคปัจจุบัน การนำของถวายและเครื่องบูชามาถวายตามแบบนี้ไม่สามารถชำระ มโนธรรมของผู้ถวายนั้น 10เพราะ เป็นเรื่องอาหารและเครื่องดื่มและพิธีชำระล้างต่างๆ เท่านั้น เป็นเพียงกฎเกณฑ์ต่างๆ ทางกายเกี่ยวกับชีวิตภายนอกที่ได้บัญญัติไว้ จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลงใหม่ 11แต่เมื่อพระคริสต์เสด็จมาในฐานะมหาปุโรหิตแห่งบรรดาสิ่ง ประเสริฐซึ่งมาถึงแล้ว พระองค์ก็เสด็จเข้าไปสู่พลับพลาที่ใหญ่และสมบูรณ์ยิ่งกว่า แต่ก่อน (ที่ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์ คือไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างของโลกนี้) 12คือ เสด็จเข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ครั้งเดียวเป็นพอ และพระองค์ไม่ได้ทรงนำเลือดแพะและเลือดลูกวัวเข้าไป แต่ทรงนำพระโลหิตของพระองค์เองเข้าไป จึงได้มาซึ่งการไถ่บาปชั่วนิรันดร์ 13เพราะว่าถ้าเลือดแพะและเลือดวัวตัวผู้และเถ้าของลูกวัว ตัวเมีย ที่ประพรมลงบนคนที่มีมลทิน สามารถชำระเนื้อตัวให้บริสุทธิ์ได้ 14มาก ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด พระโลหิตของพระคริสต์ ผู้ทรงถวายพระองค์เองที่ปราศจากตำหนิแด่พระเจ้าโดยพระวิ ญญาณนิรันดร์ ก็จะทรงชำระมโนธรรมของเราจากการประพฤติที่เปล่าประโยชน์ เพื่อเราจะปรนนิบัติพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ 15เพราะเหตุนี้ พระคริสต์ จึงทรงเป็นคนกลางแห่งพันธสัญญาใหม่ เพื่อให้คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกมาได้รับมรดกนิรันดร์ ตามพระสัญญา เพราะความตายที่เกิดขึ้นนั้นไถ่พวกเขาให้พ้นจากบรรดาการ ล่วงละเมิดที่เกิดภายใต้พันธสัญญาเดิมแล้ว (ฮีบรู 9:8-15)
1 เพราะเหตุที่ธรรมบัญญัติเป็นเพียงเงาของสิ่งประเสริฐทั้งหลาย ที่ จะมาในภายหลัง ไม่ใช่ตัวจริง จึงไม่สามารถทำให้ผู้ที่เข้าเฝ้าพระเจ้าพร้อมกับเครื่องบูชา ที่พวกเขาถวายเหมือนเดิมทุกปีเสมอมานั้น ถึงความสมบูรณ์ได้ 2เพราะ ถ้าทำได้ พวกเขาคงหยุดการถวายเครื่องบูชาแล้วไม่ใช่หรือ? เพราะถ้าผู้นมัสการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์สักครั้งหนึ่ง แล้ว คงจะไม่รู้สึกว่ามีบาปอีกต่อไป 3แต่การถวายเครื่องบูชานั้นเป็นการเตือนให้คิดถึงบาปทุกปี 4เพราะเลือดวัวผู้และเลือดแพะไม่มีทางชำระบาปให้หมดสิ้นไป ได้เลย 5 เพราะฉะนั้น เมื่อพระคริสต์เสด็จเข้ามาในโลกแล้ว พระองค์ตรัสว่า “พระองค์เจ้าข้า เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาอื่นๆ พระองค์ไม่ทรงประสงค์ แต่พระองค์ทรงจัดเตรียมกายสำหรับข้าพระองค์ 6 เครื่องเผาบูชาและเครื่องบูชาลบบาปนั้น พระองค์ไม่พอพระทัย 7 แล้วข้าพระองค์ทูลว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์มาแล้ว เพื่อจะทำตามพระทัยของพระองค์’ ตามที่มีเรื่องข้าพระองค์เขียนไว้ในหนังสือม้วน” 8 เมื่อพระองค์ตรัสในตอนแรกว่า “เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาอื่นๆ และเครื่องเผาบูชาและเครื่องบูชาลบบาป (ที่ได้ถวายตามธรรมบัญญัตินั้น) พระองค์ไม่ทรงประสงค์และไม่พอพระทัย” 9แล้วพระองค์ท่านก็ตรัสด้วยว่า “ข้าพระองค์มาแล้วเพื่อจะทำตามพระทัยของพระองค์” พระองค์ท่านทรงยกเลิกระบบเดิมนั้นเสียเพื่อจะทรงตั้งระบบ ใหม่ 10และ โดยพระประสงค์นั้นเอง เราจึงได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ โดยการถวายพระกายของพระเยซูคริสต์ครั้งเดียวเป็นพอ 11ส่วน ปุโรหิตทุกคนก็ยืนปฏิบัติกิจอยู่ทุกวัน โดยการนำเครื่องบูชาอย่างเดียวกันมาถวายเสมอๆ เครื่องบูชาเหล่านั้นไม่มีวันลบล้างบาปได้เลย 12แต่เมื่อพระคริสต์ทรงถวายเครื่องบูชาเพื่อลบบาปเพียงครั้ง เดียวสำหรับตลอดไปแล้ว พระองค์ก็ประทับเบื้องขวาของพระเจ้า 13เพื่อทรงคอยอยู่จนกว่าศัตรูของพระองค์ถูกนำมาเป็นที่รอง พระบาทของพระองค์ 14โดย การถวายบูชาเพียงครั้งเดียว พระองค์ก็ทรงทำให้คนทั้งหลายที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ แล้วนั้นถึงความสมบูรณ์ตลอดไป 15และพระวิญญาณบริสุทธิ์ก็ทรงเป็นพยานแก่เราด้วย เพราะหลังจากที่พระองค์ตรัสว่า 16 “องค์พระผู้เป็นเจ้า ตรัสว่า นี่คือพันธสัญญาซึ่งเราจะทำกับเขาทั้งหลาย หลังจากสมัยนั้น เราจะบรรจุธรรมบัญญัติของเราไว้ในใจของพวกเขา และเราจะจารึกมันไว้ในจิตใจของพวกเขา” 17 “และเราจะไม่จดจำ บาปของพวกเขา และการอธรรมของพวกเขาอีกต่อไป” 18เมื่อมีการยกโทษบาปแล้ว ก็ไม่มีการถวายเครื่องบูชาเพื่อลบบาปอีกต่อไป (ฮีบรู 10:1-18)
พระเยซูทรงทำในสิ่งที่พระคัมภีร์เดิมเล็งถึง ตามที่ผู้เผยพระวจนะกล่าวเมื่อพยากรณ์ถึงการเสด็จมาของพระเมสซิยาห์ พระเยซูทรงทำให้คำพยากรณ์เหล่านี้สำเร็จลง และโดยการสิ้นพระชนม์ ถูกฝังไว้ และคืนพระชนม์ของพระองค์แทนเราทั้งหลาย พระองค์ได้ชดใช้บทลงโทษบาปแทนเรา และเตรียมการอภัยบาปให้ ไม่มีถ้อยคำไหนที่ดีไปกว่านี้ “จงชื่นใจเถิด บาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว” คุณ มีประสบการณ์รับการอภัยนี้หรือยัง? เพียงแค่ยอมรับว่าคุณเป็นคนบาป วางใจในพระเยซูคริสต์ผู้ทรงนำบาปของคุณไปไว้ที่พระองค์ ข้อเสนอสำหรับการอภัยนี้มีให้สำหรับทุกคนที่ยืนมืออกไปรับ
28 บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุดพัก 29 จงเอาแอกของเราแบกไว้ แล้วเรียนจากเรา เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยนและใจอ่อนน้อม และจิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก 30ด้วยว่าแอกของเราก็พอเหมาะ และภาระของเราก็เบา” (มัทธิว 11:28-30)
พระวิญญาณและเจ้าสาวกล่าวว่า “เชิญเสด็จมาเถิด” และให้คนที่ได้ยินกล่าวด้วยว่า “เชิญเสด็จมาเถิด” “คนที่กระหายเชิญเข้ามา ใครที่มีใจปรารถนา จงมารับน้ำแห่งชีวิตโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย” (วิวรณ์ 22:17)
8แต่ความชอบธรรมว่าอย่างไร? ก็ว่า “ถ้อยคำนั้นอยู่ใกล้ท่าน อยู่ในปากของท่าน และอยู่ในใจของท่าน” (คือคำซึ่งก่อให้เกิดความเชื่อที่เราทั้งหลายประกาศอยู่ นั้น) 9คือ ว่าถ้าท่านจะยอมรับด้วยปากของท่านว่าพระเยซูทรงเป็น องค์พระผู้เป็นเจ้า และเชื่อในใจว่า พระเจ้าได้ทรงให้พระองค์เป็นขึ้นมาจากความตาย ท่านจะรอด 10เพราะว่าการเชื่อด้วยใจก็นำไปสู่ความชอบธรรม และการยอมรับด้วยปากก็นำไปสู่ความรอด 11เพราะมีข้อพระคัมภีร์ว่า “ทุกคนที่เชื่อในพระองค์จะไม่ได้รับความอับอาย” 12พวก ยิวและพวกกรีกนั้นไม่ต่างกัน เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวทรงเป็นองค์พระผู้ เป็นเจ้าของทุกคน และประทานอย่างบริบูรณ์แก่ทุกคนที่ทูลขอต่อพระองค์ 13เพราะว่า ผู้ที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะรอด (โรม 10:8-13)
ถ้าผมจะรวบเอาสาระสำคัญของพระวจนะตอนนี้มาเหลือแค่สองคำ คงต้องเป็นสองคำที่เป็นกุญแจสำคัญ – บาป-และ-พระเจ้า ในเรื่องชายง่อย พระเยซูทรงรักษาชายง่อยคนนี้ แต่ในอีกทางทรงสำแดงให้เห็นถึงสิทธิอำนาจในการยกบาป ปัญหาคือพวกธรรมาจารย์ไม่อาจยอมรับว่าพระองค์เป็นพระเจ้าตามที่พระองค์ ประกาศ เรื่องที่สอง การทรงเรียกมัทธิว และงานเฉลิมฉลองกับพวกคนบาป ก่อให้เกิดความตึงเครียด ระหว่างความบาป (หรือคนบาป) กับพระเจ้า พวกฟาริสีไม่อาจยอมรับที่เห็นพระเยซูไปคบหาและมีสามัคคีธรรมกับคนบาป ไม่อาจรับได้ที่เห็นคนดีๆ (นี่คือสิ่งดีที่สุดที่เขาพูดถึงพระเยซูได้) ไปมีสามัคคีธรรมกับพวกคนบาป พระเจ้าจะทำแบบนั้นได้อย่างไร? คำตอบสำหรับภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้จึงถูกเปิดเผย ส่วนหนึ่งอยู่ในเรื่องที่สาม สาวกของยอห์นไปถามพระเยซูว่าทำไมสาวกของพระองค์ไม่อดอาหาร ภายใต้พันธสัญญาเดิม ไม่มีทางออกสำหรับความบาป หรือหนทางที่จะได้สามัคคีธรรมกับองค์พระผู้เป็นเจ้า11 ความมั่นใจว่าจะได้ร่วมโต๊ะเสวยต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าเป็นบางสิ่งที่ให้ ความหวังสำหรับชีวิตนิรันดร์ (ดูสดุดี 23:4-6) ไม่ได้โดยหนทางของพันธสัญญาเดิม แต่โดยทางพันธสัญญาใหม่ – โดยการหลั่งพระโลหิตของพระเยซูคริสต์ – คนบาปจึงได้รับการอภัย และเข้าสู่สามัคคีธรรมนิรันดร์กับพระเจ้าได้
พระวจนะในพระกิตติคุณมัทธิวตอนนี้ให้ความมั่นใจกับเราว่ามีบางสิ่งนอก เหนือจากการอภัยบาป พระเยซูไม่เพียงแต่อภัยบาปให้คนบาป แต่ทรงเรียกให้คนบาปมาเป็นสาวกของพระองค์ และมามีส่วนในสามัคคีธรรมร่วมกันกับพระองค์ มัทธิว คนเก็บภาษีและเป็นคนบาป ถูกเรียกให้มาเป็นสาวก เราเห็นท่านและเพื่อนๆในกลุ่มคนบาป ได้นั่งร่วมโต๊ะเสวย เฉลิมฉลองการสถิตอยู่ด้วยของพระเยซูคริสต์
เป็นไปได้ที่บางคนต่อต้านไม่ยอมรับข้อเสนอการอภัยบาปนี้ เพราะพวกเขาคิดว่าจะทำให้ความสนุกสนานเพลิดเพลินของโลกนี้หมดไป ช่วยไปบอกมัทธิวกับเพื่อนๆด้วยนะครับ! วางใจในพระเยซูเป็นหนทางที่จะติดตามพระองค์ไป เข้าสู่ความปิติที่มีพระองค์อยู่ด้วย ไม่มีความสุขไหนดีไปกว่านี้ ทิ้งบูธภาษีไว้เบื้องหลัง มารับใช้พระองค์ การสถิตอยู่ของพระองค์นั้นชั่วนิรันดร์ ความสุขของพระองค์ก็ไม่จำกัดด้วยครับ
บทเรียนตอนนี้มีสิ่งที่นำไปใช้ได้มากมายสำหรับคนที่วางใจในการอภัยบาปของ พระเยซูแล้ว แรกสุด พระวจนะตอนนี้หนุนใจให้เรากล้าเข้าไปช่วยคนอื่น โดยเฉพาะคนที่หลงหาย ความเชื่อของชายสี่คนที่แบกแคร่คนง่อยไปหาพระองค์ทำให้พระองค์ทรงเห็นความ เชื่อของพวกเขา ในระดับหนึ่ง พวกเขาจึงเป็นเหมือนอุปกรณ์ในการรักษา (การอภัยบาป) ให้เพื่อน ให้เรายอมแบกแคร่ของคนที่หลงหาย ที่ต้องการการอภัยจากพระเยซูนะครับ
พระวจนะตอนนี้ยังเป็นการเตือนสติเราว่าการทำดีไม่ได้สงผลให้มนุษย์ยกย่องนับถือเสมอไป อาจนำมาซึ่งการข่มเหงด้วยซ้ำ:
18“ถ้าโลกนี้เกลียดชังพวกท่าน ก็จงรู้ว่าโลกเกลียดชังเราก่อน 19ถ้า พวกท่านเป็นของโลก โลกก็ย่อมจะรักคนที่เป็นของโลกเอง แต่เพราะท่านไม่ได้เป็นของโลก คือเราเลือกท่านออกจากโลก เพราะเหตุนี้ โลกจึงเกลียดชังท่าน 20จงระลึกถึงคำที่เรากล่าวกับพวกท่านแล้วว่า ‘บ่าวไม่ได้เป็นใหญ่กว่านาย’ ถ้าพวกเขาข่มเหงเรา เขาก็จะข่มเหงพวกท่านด้วย ถ้าเขาปฏิบัติตามคำของเรา พวกเขาก็จะปฏิบัติตามคำของพวกท่านด้วย 21แต่เขาจะทำทุกสิ่งเหล่านี้แก่พวกท่านเพราะนามของเรา เพราะเขาไม่รู้จักผู้ทรงใช้เรามา (ยอห์น 15:18-21) ดู 1เปโตร 4:1-6; 12-16 ด้วย
พระเยซูถูกต่อต้านเพราะพระองค์ทำสิ่งดีในฐานะพระเจ้า เมื่อเรารับใช้ในพระนามของพระองค์ คาดหวังได้ว่าจะเจอการต่อต้าน เพราะพระนามของพระเยซูคริสต์
สุดท้ายนี้ เราควรเรียนรู้จากมัทธิวว่าพระเยซูไม่ได้เสด็จมาเพื่อ “ปะชุน” ชีวิตของเรา แต่มาเพื่อให้ชีวิตใหม่
17 ฉะนั้น ถ้าใครอยู่ในพระคริสต์ เขาก็เป็นคนที่ถูกสร้างใหม่แล้ว สิ่งสารพัดที่เก่าๆ ก็ล่วงไป นี่แน่ะกลายเป็นสิ่งใหม่ทั้งนั้น (2โครินธ์ 5:17)
ความเชื่อในพระคริสต์หมายถึงเมื่อเราตายจากชีวิตเก่า เราจะถูกสร้างขึ้นมาในชีวิตใหม่ทั้งหมด:
1 ถ้าอย่างนั้นเราจะว่าอย่างไร? เราจะอยู่ในบาปต่อไปเพื่อให้พระคุณเพิ่มทวีขึ้นหรือ? 2เปล่าเลย เราที่ตายต่อบาปแล้วจะมีชีวิตในบาปต่อไปได้อย่างไร? 3ท่านทั้งหลาย ไม่รู้หรือว่า เราผู้ที่ได้รับบัพติศมาเข้าในพระเยซูคริสต์ ก็ได้รับบัพติศมานั้นเข้าในการตายของพระองค์? 4เพราะฉะนั้น เราจึงถูกฝังไว้กับพระองค์แล้ว โดยการรับบัพติศมาเข้าในการตายนั้น เพื่อว่าเมื่อพระบิดาทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาจากตายโดย พระสิริของพระองค์แล้ว เราก็จะได้ดำเนินตามชีวิตใหม่ด้วยเหมือนกัน 5เพราะว่า ถ้าเราเข้าสนิทกับพระองค์แล้วในการตายอย่างพระองค์ เราก็จะเข้าสนิทกับพระองค์ในการเป็นขึ้นจากตายอย่างพระองค์ 6เรา รู้แล้วว่า คนเก่าของเรานั้นถูกตรึงไว้กับพระองค์แล้ว เพื่อตัวที่บาปนั้นจะถูกทำลายให้สิ้นไป และเราจะไม่เป็นทาสของบาปอีกต่อไป 7เพราะว่าผู้ที่ตายแล้วก็พ้นจากบาป 8แต่ถ้าเราตายแล้วกับพระคริสต์ เราเชื่อว่าเราจะมีชีวิตอยู่กับพระองค์ด้วย 9เรา รู้อยู่ว่า พระเจ้าทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาจากตาย แล้วพระองค์จะไม่ตายอีก ความตายจะไม่มีอำนาจเหนือพระองค์ต่อไป 10ด้วยว่า ซึ่งพระองค์ได้ทรงตายนั้นพระองค์ได้ทรงตายต่อบาปครั้งเดียว เป็นพอ แต่ซึ่งพระองค์ทรงชีวิตอยู่นั้น พระองค์ทรงชีวิตสนิทกับพระเจ้า 11ในทำนองเดียวกัน พวกท่านจงถือว่าท่านได้ตายต่อบาป และมีชีวิตสนิทกับพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์ (โรม 6:1-11)
ในตอนที่พระกิตติคุณถูกนำเสนอ เป็นเหมือนบางสิ่งที่ “เพิ่มเติม” เข้ามา ผู้คนหลงเชื่อไปว่าพวกเขายังดำเนินชีวิตในแบบเดิมๆอย่างที่เคยได้ และยังได้รับความมั่นใจในชีวิตนิรันดร์ พระกิตติคุณไม่ใช่เป็นการปะของใหม่เข้าไปนะครับ พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์เป็นน้ำองุ่นหมักใหม่ เมื่อเราได้รับความรอดแล้ว เราได้รับความรอดเพื่อมีชีวิตใหม่ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่ได้เข้ามีสามัคคีธรรมกับพระเจ้า แต่เราต้องตายต่อวิถีชีวิตเดิมๆด้วย:
17เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าขอกล่าวเช่นนี้และยืนยันในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า อย่าดำเนินชีวิตแบบเดียวกับที่พวกต่างชาติดำเนินกัน อีกต่อไป คือมีใจจดจ่ออยู่กับสิ่งไร้สาระ 18ความ คิดของเขาทั้งหลายถูกทำให้มืดมนไป และเขาขาดจากชีวิตที่มาจากพระเจ้าเนื่องจากความไม่รู้ที่ อยู่ในตัว และความแข็งกระด้างในจิตใจ 19พวกเขาไม่มีความรู้สึกละอายและปล่อยตัวในการลามกเพื่อทำ การโสโครกทุกแบบโดยปราศจากการเหนี่ยวรั้งตน 20แต่ท่านทั้งหลายไม่ได้เรียนรู้ถึงพระคริสต์แบบนั้น 21พวกท่าน เคยฟังเรื่องของพระองค์แล้วอย่างแน่นอน และเคยได้รับการสอนเรื่องพระองค์ตามสัจธรรมที่อยู่ใน พระเยซูแล้ว 22คือได้รับการสอนให้ทิ้งตัวเก่าของพวกท่านที่คู่กับการ ประพฤติแบบเดิม ซึ่งถูกตัณหาล่อลวงทำให้พินาศไป 23และให้วิญญาณและจิตใจของพวกท่านได้รับการเปลี่ยนใหม่ 24และรับการสอนให้สวมสภาพใหม่ซึ่งได้รับการสร้างขึ้นตามแบบ ของพระเจ้าในความชอบธรรมและความบริสุทธิ์อย่างแท้จริง (เอเฟซัส 4:17-24)
ขอพระเจ้านำพระวจนะของพระองค์จากในพระกิตติคุณมัทธิวมาใช้เพื่อให้เรา โอบกอดพระผู้ช่วยให้รอดของเราไว้ พระองค์ผู้เดียวคือหนทางที่เราจะได้รับการอภัยบาป และได้เข้าส่วนมีสามัคคีธรรมเฉลิมฉลองกับองค์พระผู้เป็นเจ้า
1 1 ลิขสิทธิ 2003 โดย Bible Chapel, 418 E. Main Street, Richardson, TX 75081. ดัดแปลงจากต้นฉบับของบทเรียนที่ 38 ในบทเรียนต่อเนื่องของพระกิตติคุณมัทธิว จัดเตรียมโดย ศบ โรเบิร์ต แอล เดฟฟินบาว พฤษภาคม 30, 2004
2 2 นอกเหนือจากที่บ่งไว้ พระวจนะที่นำมาอ้างอิงทั้งหมดมาจาก NET Bible (The NEW ENGLISH TRANSLATION) เป็น ฉบับแปลใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่นำฉบับเก่าในภาษาอังกฤษมาเรียบเรียงใหม่ ใช้ผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการพระคัมภีร์มากกว่า ยี่สิบคน รวบรวมข้อมูล ทั้งจากภาษาฮีบรูโดยตรง ภาษาอาราเมข และภาษากรีก โครงการแปลนี้เริ่มมาจากที่เราต้องการนำ พระคัมภีร์ เผยแพร่ผ่านสื่ออีเลคโทรนิค เพื่อรองรับการใช้งานทางอินเตอร์เน็ท และซีดี (compact disk) ที่ใดก็ตามในโลก ที่ต่อเข้าอินเตอร์เน็ทได้ ก็สามารถเรียกดู และพริ้นทข้อมูลไว้เพื่อใช้ศึกษาเป็นการส่วนตัวได้โดยไม่คิดมูลค่า นอกจากนี้ ผู้ใดก็ตาม ที่ต้องการนำข้อมูลเกี่ยวกับพระคัมภีร์ไปเผยแพร่ต่อโดยไม่คิดเงิน สามารถทำได้จากเว็บไซด์ : www.netbible.org.
3 3 จากหนังสือของ William Hendriksen, Exposition of the Gospel According to John, 2 vols. (Grand Rapids: Baker Book House, 1953-1954), vol. 2, p. 122.
4 4 ผมคิดว่าการแปลแบบนี้คงต้องมีเหตุผล ถ้าตามเนื้อหาบ่งว่าพระเยซูทรงเห็น ทรงรู้ความคิด หรือรู้เหตุผลพวกเขาอย่างที่บางฉบับแปล ทั้งมาระโก 2:8 และลูกา 5:22 ทำให้เห็นชัดว่าพระเยซูทรงแยกแยะความคิดในใจพวกเขาได้ หรืออาจเป็นได้ที่พวกเขากระซิบกระซาบกัน แต่ไม่คิดว่าเนื้อหาตอนนี้ ตอนที่พระเยซูประกาศว่าทรงเป็นพระเจ้า แล้วคิดว่าผู้เขียนกำลังบอกว่าพระองค์ทรงอ่านจากภาษากายของพวกเขา
5 5 เรารู้แน่นอนว่าการสำนึกผิดกลับใจที่แท้จริงและความเชื่อจะเกิดผล “จงพิสูจน์การกลับใจของเจ้าด้วยผลที่เกิดขึ้น” (มัทธิว 3:8 และ 7:15-20) แต่ตรงนี้พระเยซูทรงพูดถึงในทันที ไม่มีข้อหักล้าง พิสูจน์ได้
7 7 ในมัทธิว 10:3 บอกว่า “มัทธิวเป็นคนเก็บภาษี”
8 8 เป็นได้หรือไม่ที่ลูกา 18:9-14 เป็นมากกว่าคำอุปมา? และคนเก็บภาษีที่พูดถึงอาจเป็นมัทธิว? เพราะเรื่องการทรงเรียกของมัทธิวอาจสนับสนุนพระวจนะตอนนี้ ถึงแม้ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นมัทธิวก็ตาม
9 9 “ในสองวัน”
11 11 ที่อ่านจากในหนังสืออพยพ 24:9-11 ไม่มีพระวจนะตอนอื่นที่พูดเรื่องแบบเดียวกันนี้ในพระคัมภีร์เดิม เป็นเหตุการณ์ที่แทบไม่เคย และไม่คาดคิดมาก่อน เป็นการเล็งถึงสวรรค์
Related Topics: Christology, Cultural Issues, Fasting
22. มัทธิว บทเรียนที่ 22 “พระเยซู ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และชาวยิว (มัทธิว 11:1-30)
Related Mediaคำนำ1
หลายปีมาแล้วตอนที่ผมยังเรียนอยู่วิทยาลัยพระคริสตธรรม สังเกตุเห็นเพื่อนนักเรียนบางคนพยายามเอาตัวเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมกับโป รเฟสเซอร์หรืออาจารย์ที่เขาชื่นชมเป็นพิเศษ พวกเขาจะมีความสุขและดีใจมากถ้าอาจารย์ท่านนั้นเชิญไปบ้าน ไปทานข้าวหรือแค่ไปนั่งดื่มกาแฟ หรือถ้าอาจารย์เอามือโอบบ่าแล้วถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?” ซึ่งบางคนก็ได้รับประสบการณ์เช่นนี้ ในขณะที่อีกหลายคนไม่ได้ บางคนอาจผิดหวังเพราะหวังจะได้รับความใกล้ชิดในฐานะพี่เลี้ยงน้องเลี้ยง ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมี แต่อาจเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ไม่เป็นอย่างที่บางคนคาดหวัง
ตอนเตรียมบทเรียนนี้ ผมคิดถึงยอห์นผู้ให้บัพติศมาและความสัมพันธ์ของเขากับพระเยซู ยอห์นน่าจะเป็นคนที่ค่อนข้างสันโดษ อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล มีสาวกวงในไม่กี่คนที่มีสามัคคีธรรมด้วย มันจะดีแค่ไหนถ้ายอห์นได้มีโอกาสนั่งลงข้างเตาผิงสนทนาอย่างเป็นกันเองกับ พระเยซู มีพระเยซูโอบบ่าแล้วถาม “งานรับใช้เป็นอย่างไรบ้างยอห์น?”
มันยากที่จะรับว่าจริงๆแล้วยอห์นแทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับพระเยซู เท่าที่เรารู้ทั้งคู่เคย “พบ” กันตอนที่ยังอยู่ในครรภ์มารดา (ลูกา 1:39-55) แต่ไม่รู้เอามานับได้หรือเปล่า (เพราะยอห์นที่อยู่ในครรภ์เอลีซาเบธดิ้นเมื่อนางมารีย์มาเยี่ยม) แล้วก็มาพบกันตอนพระเยซูมาขอรับบัพติศมาจากยอห์น (มัทธิว 3:13-17) แต่ทั้งหมดนี้ทั้งคู่แทบไม่ได้พูดคุยกันเลย อย่าลืมว่ายอห์นถูกจับเข้าคุกตั้งแต่ตอนต้นพระราชกิจของพระเยซู จึงหมดโอกาสที่จะได้พบปะพูดคุยกันหลังจากนั้น
บิดามารดาของยอห์นคงแจ้งให้ท่านทราบถึงภารกิจในชีวิตของท่าน ตามที่ทูตองค์หนึ่งของพระเจ้ามาแจ้งแก่เศคาริยาห์ผู้เป็นบิดา:
11มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งของ องค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่เศคาริยาห์ยืนอยู่ที่ข้างขวา แท่นเผาเครื่องหอมนั้น 12เมื่อเศคาริยาห์เห็นก็ตกใจกลัว 13แต่ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวแก่ท่านว่า“เศคาริยาห์เอ๋ยอย่า กลัวเลย เพราะพระองค์ทรงฟังคำอธิษฐานของท่านแล้วนางเอลีซาเบธภรรยา ของท่านจะให้กำเนิดบุตรชายท่านจงตั้งชื่อบุตรนั้นว่ายอห์น 14ท่านจะมีความยินดีและเปรมปรีดิ์และคนจำนวนมากจะชื่นชม ยินดีที่บุตรนั้นเกิดมา 15เพราะว่าเขาจะเป็นใหญ่เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าเขา จะไม่ดื่มน้ำองุ่นหมักและเหล้าเลยและเขาจะเต็มเปี่ยมด้วย พระวิญญาณบริสุทธิ์ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา 16เขาจะนำพงศ์พันธุ์อิสราเอลหลายคนให้หันกลับมาหา องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของพวกเขา 17เขาจะนำหน้าพระองค์ด้วยจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียา ห์ให้พ่อกลับคืนดีกับลูกและให้คนดื้อด้านกลับได้ปัญญาของคน ชอบธรรมเพื่อจัดเตรียมชนชาติหนึ่งไว้ให้พร้อมสำหรับ องค์พระผู้เป็นเจ้า” (ลูกา 1:11-17)2
ยอห์นจึงเข้าใจดี ท่านต้องทำหน้าที่ให้คำพยากรณ์ของมาลาคีเกี่ยวกับผู้จัดเตรียมหนทางให้กับพระเมสซิยาห์สำเร็จ (มาลาคี 3:1-3, 4:5-6) ยอห์นไปประกาศถึงการเสด็จมาของพระเมสซิยาห์โดยยังไม่ทราบแน่ชัดว่าคือผู้ใดจนกระทั่งได้ให้บัพติศมาพระเยซู:
30พระองค์นี้แหละที่ข้าพเจ้ากล่าว ว่า ‘ภายหลังข้าพเจ้าจะมีผู้หนึ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้าเสด็จ มา เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า’ 31ข้าพเจ้าเองไม่รู้จักพระองค์แต่เพื่อให้พระองค์เป็นที่ ประจักษ์แก่อิสราเอลข้าพเจ้าจึงให้บัพติศมาด้วยน้ำ” 32และยอห์นกล่าวเป็นพยานว่า “ข้าพเจ้าเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาจากสวรรค์เหมือนดังนกพิราบ และสถิตกับพระองค์ 33ข้าพเจ้าเองไม่รู้จักพระองค์แต่พระองค์ผู้ทรงใช้ข้าพเจ้า มาให้บัพติศมาด้วยน้ำได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เมื่อเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาสถิตอยู่กับคนใดคนนั้นแหละจะ เป็นคนให้บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์’ 34และข้าพเจ้าก็เห็นแล้วและเป็นพยานว่าพระองค์นี้แหละเป็น พระบุตรของพระเจ้า”(ยอห์น 1:30-34)
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพระเยซูรับบัพติศมาทำให้ยอห์นเข้าใจ พระเยซูคือพระเมสซิยาห์ ไม่ต้องสงสัย และยอห์นประกาศอย่างชัดเจนต่อผู้ที่มาฟัง รวมถึงสาวกของท่านเองด้วย:
35รุ่งขึ้นยอห์นยืนอยู่ที่นั่นอีก กับศิษย์ของท่านสองคน 36และท่านมองดูพระเยซูขณะที่พระองค์เสด็จผ่านไปและท่านกล่าว ว่า“จงดูพระเมษโปดกของพระเจ้า” 37ศิษย์สองคนนั้นได้ยินท่านพูดอย่างนี้ก็ติดตามพระเยซูไป (ยอห์น 1:35-37)
เวลาผ่านไปหลังจากเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นเมื่อพระเยซูรับบัพติศมา ยอห์นพบว่าตนเองถูกจับขังคุกท่านยืนหยัดต่อต้านความบาป ซึ่งกระตุกต่อมสนใจของเฮโรด ตอนนี้ยอห์นรับรู้แค่ที่สาวกเล่าให้ฟัง พระเยซูทรงออกเทศนาและสั่งสอน ว่าไปแล้วเรื่องแบบนี้คงไม่ได้อยู่ใน “สคริปต์” ที่ยอห์นคิดไว้
พระเยซูและยอห์นนั้นต่างกันมาก และความต่างนี้ทำให้ยอห์นรู้สึกไม่สบายใจ ชุดที่ยอห์นสวมใส่ แน่นอนทำให้ท่านแตกต่างจากผู้คนรอบข้าง แต่พระเยซูทรงดูเหมือนกลมกลืนไปกับผู้คนได้ในเรื่องเสื้อผ้า ยอห์นและสาวกของท่านอดอาหารเป็นประจำ (“ไม่ได้กินหรือดื่ม”) ในขณะที่พระเยซูและพวกสาวกทั้งกินและดื่ม (อย่างน้อย) กับพวกคนบาป (มัทธิว 11:18-19) ยอห์นไม่ได้ทำหมายสำคัญใดๆในระหว่างที่ท่านเริ่มงานพันธกิจ (ยอห์น 10:41) แต่พระเยซูทรงทำ (และเดี๋ยวนี้สาวกของพระองค์ทำ) การอัศจรรย์ทุกอย่าง (มัทธิว 9:35, 10:1) แต่ตอนนี้ท่านนั่งอยู่ในคุก ถ้าพระเยซูทรงเป็นพระเมสซิยาห์จริงอย่างที่ยอห์นประกาศ ทำไมพระองค์ไม่ทำอะไรบ้าง? ทำไมพระเยซูลืมเรื่องการเสด็จมาจัดตั้งแผ่นดินของพระเจ้าแล้วหรือ?
เมื่ออดทนต่อไปไม่ไหว ยอห์นจึงส่งสาวกของท่านไปถามพระเยซูตามตรง: “ท่านเป็นพระเมสซิยาห์ตามพระสัญญาหรือเปล่า? ชาวยิวควรต้องรับพระองค์ในฐานะพระเมสซิยาห์ หรือว่าพวกเขาต้องคอยผู้อื่น?” พระเยซูเป็นความหวังเดียวของพวกเราหรือ? พี่น้องครับ นี่เป็นคำถามสำคัญที่สุดที่เคยถามหรือเคยตอบ และยังเป็นคำถามสำคัญสำหรับพวกเราที่นี่พอๆกับในสมัยของยอห์นและสาวกของท่าน เมื่อสองพันกว่าปีที่แล้ว ให้เราตั้งใจเรียนพระวจนะจากพระเยซูตอนนี้ให้ดี ดูว่าพระองค์ทรงตอบอย่างไร
บานพับเชื่อมต่อ (มัทธิว 11:1)
1เมื่อพระเยซูตรัสสั่งสาวกสิบสอง คนของพระองค์เสร็จแล้วพระองค์เสด็จจากที่นั่นไปทรงสั่งสอน และทรงประกาศในเมืองของเขา3ทั้งหลาย (มัทธิว 11:1)
ข้อ 1 เป็นตัวเชื่อม เป็นเหมือนบานพับเชื่อมเหตุการณ์ของบทที่ 10 ไปบทที่ 11 หลังจากพระเยซูตรัสสั่งสาวกของพระองค์ให้พวกเขาออกไปทำพันธกิจตามที่ได้รับ มอบหมาย:
1พระองค์ทรงเรียกสาวกสิบสองคนของ พระองค์มาแล้วประทานสิทธิอำนาจให้พวกเขาขับผีโสโครกออกได้ และทรงให้รักษาโรคและความเจ็บป่วยทุกอย่างให้หายได้…5สิบสอง คนนี้ พระเยซูทรงใช้ให้ออกไปและมีรับสั่งพวกเขาว่า “อย่าไปยังที่อยู่ของพวกต่างชาติและอย่าเข้าไปในเมืองของชาว สะมาเรีย 6แต่ว่าจงไปหาแกะหลงของวงศ์วานอิสราเอลนั้นดีกว่า 7จงไปพลางประกาศพลางว่า‘แผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว’ (มัทธิว 10:1, 5-7)
เหตุการณ์นี้ในบทที่ 11 เป็นตอนต่อจากที่ส่งสาวกทั้งสิบสองไป ที่น่าสนใจคือแม้ว่าภารกิจที่สาวกต้องไปทำอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์หรืออาจถึง เดือน แต่ไม่มีพระกิตติคุณเล่มใดบันทึกว่าเกิดอะไรขึ้นในระหว่างที่สาวกออกไปทำ ภารกิจนั้น นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ให้ความสนใจมาก แต่กลับเป็นเรื่องที่ผู้เขียนพระกิตติคุณทั้งสี่เลือกที่จะไม่บันทึกไว้ ที่จริงคำตรัสของพระเยซูในบทนี้รวบเอาท่าทีการตอบสนองของชาวยิวที่มีต่อพระ ราชกิจของพระองค์และพวกสาวก มัทธิวต้องการให้เรา “ลากเส้นเชื่อมจุดประ” จากบทที่ 10 ไปบทที่ 11 จากส่งสาวกทั้งสิบสองออกไป จนถึงยอห์นผู้ให้บัพติศมา สิ่งที่ยอห์นสงสัย และการตอบสนองต่อข่าวประเสริฐของชาวยิวในกาลิลี4
คำถามของยอห์น และคำตอบของพระเยซู (มัทธิว 11:2-6)
2ยอห์นซึ่งอยู่ในคุก ได้ยินเกี่ยวกับงานต่างๆ5ของ พระคริสต์ก็ใช้พวกศิษย์ไป 3ทูลถามพระองค์ว่า“ท่านเป็นคนที่จะมานั้น หรือว่าเราจะต้องรอคอยคนอื่น?” 4พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า“ไปบอกยอห์นในสิ่งที่พวกท่านได้ยิน และได้เห็น 5คือว่าบรรดาคนตาบอดเห็นได้พวกคนง่อยเดินได้บรรดาคนที่เป็น โรคเรื้อนหายสะอาดบรรดาคนหูหนวกได้ยินบรรดาคนตายเป็นขึ้นและ คนยากจนทั้งหลายได้รับข่าวดี 6ใครไม่มีเหตุสะดุดในตัวเราคนนั้นก็เป็นสุข” (มัทธิว 11:2-6)
ขอเริ่มโดยกล่าวว่าปัญหาของยอห์นเรื่องพระเยซูไม่ได้มาจากความไม่เชื่อ แต่อาจมาจากความกังวลว่าพระเยซูยังไม่ได้ทำตามที่พยากรณ์ไว้ในพระคัมภีร์ ผมมั่นใจว่าสิ่งที่ท่านสงสัยนั้นมาจากใจของผู้มีความเชื่อเต็มเปี่ยม เชื่อในพระเจ้าและพระวจนะ ที่ท่านสงสัยไม่ได้เป็นการปฏิเสธพระเจ้าหรือพระวจนะของพระองค์ ที่จริงแล้วความสงสัยของท่านมาจากความเชื่อมั่นคงในพระวจนะ อย่างที่เราทราบ ยอห์นตระหนักดีถึงบทบาทของท่านในฐานะผู้มาเตรียมทางให้พระเมสซิยาห์ เพื่อให้คำพยากรณ์ในอิสยาห์สำเร็จลง (อิสยาห์ 40:3; มัทธิว 3:3) และมาลาคี (3:1-3; 4:4-6; มัทธิว 11:10; ลูกา 1:11-17)
ยอห์นยังคุ้นเคยกับพระวจนะตอนอื่นๆที่กล่าวถึงการเสด็จมาด้วยพระราชอำนาจ ของพระเมสซิยาห์ เพื่อจัดการกับศัตรู และจัดตั้งอาณาจักรของพระองค์:
1เหตุใดบรรดาประชาชาติจึงคิดกบฏ?
ทำไมชาวประเทศทั้งหลายคิดลมๆ แล้งๆ?
2บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกตั้งตนเองขึ้น
และนักปกครองปรึกษากัน
ต่อสู้พระยาห์เวห์กับผู้รับการเจิมของพระองค์กล่าวว่า
3“ให้เราหักโซ่ตรวน
และสลัดเครื่องจำจองของเขาให้พ้นจากเราเถิด”
4พระองค์ผู้ประทับในสวรรค์ทรงพระสรวล
องค์เจ้านายทรงเย้ยหยันเขาเหล่านั้น
5แล้วตรัสกับเขาทั้งหลายด้วยความกริ้ว
และด้วยความเดือดดาลก็ทรงทำให้เขาหวาดกลัว ตรัสว่า
6“เราเองได้ตั้งกษัตริย์ของเราไว้แล้ว
บนศิโยน ภูเขาบริสุทธิ์ของเรา”
7ข้าพเจ้าจะบอกถึงกฎเกณฑ์ของพระยาห์เวห์
พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เจ้าเป็นบุตรของเรา วันนี้เราให้กำเนิดเจ้าแล้ว
8จงขอจากเราเถิด และเราจะมอบบรรดาประชาชาติให้เป็นมรดกของเจ้า
ตลอดจนแผ่นดินโลกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้า
9เจ้าจะตีพวกเขาให้แตกด้วยคทาเหล็ก
และฟาดให้แหลกเป็นชิ้นๆ ดุจภาชนะของช่างปั้นหม้อ”
10เพราะฉะนั้น กษัตริย์ทั้งหลายเอ๋ย จงฉลาดเถิด
บรรดาผู้ปกครองแห่งแผ่นดินโลกเอ๋ย จงรับคำเตือนเถิด
11จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์ด้วยความยำเกรง
และจงเปรมปรีดิ์จนเนื้อเต้น
12จงจุมพิตพระบุตร
หาไม่ พระองค์จะกริ้ว และเจ้าต้องพินาศจากทางนั้น
เพราะความกริ้วของพระองค์จุดให้ลุกได้รวดเร็ว
ทุกคนที่เข้ามาลี้ภัยในพระองค์ก็เป็นสุข(สดุดี 2:1-12)
เมื่อยอห์นพูดถึงการเสด็จมาของพระเมสซิยาห์ ท่านพูดว่าพระองค์จะเสด็จมาพร้อมด้วยฤทธิอำนาจ และด้วยการพิพากษา เช่นเดียวกับคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิมที่พูดถึงการเสด็จมาของพระองค์:
11ข้าพเจ้าให้ท่านรับบัพติศมา ด้วยน้ำ แสดงว่ากลับใจใหม่ก็จริงแต่พระองค์ผู้จะมาภายหลังข้าพเจ้า ทรงยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้าซึ่งข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะถือ ฉลองพระบาทของพระองค์ พระองค์จะทรงให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยไฟ 12พระองค์ทรงถือพลั่วอยู่ในพระหัตถ์แล้วและจะ ทรงชำระลานข้าวของพระองค์ให้ทั่วพระองค์จะทรงรวบรวม เมล็ดข้าวของพระองค์ไว้ในยุ้งฉางแต่พระองค์จะทรงเผาแกลบด้วย ไฟที่ไม่มีวันดับ” (มัทธิว 3:11-12)
ยอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ จึงเป็นผู้ที่ได้รับการดลใจ ท่านพูดด้วยสิทธิอำนาจของพระเจ้า แต่ในฐานะผู้เผยพระวจนะ ท่านต้องทนทุกข์จากปัญหาเดียวกับที่ผู้เผยพระวจนะคนอื่นๆในพระคัมภีร์เดิม เผชิญ – ท่านไม่ได้รู้ทุกสิ่ง!
10พวกผู้เผยพระวจนะผู้ได้พยากรณ์ ถึงพระคุณซึ่งจะเกิดแก่พวกท่านก็ได้เสาะหาและสืบค้นอย่าง ถี่ถ้วนเกี่ยวกับเรื่องความรอดนี้ 11พวกเขาได้สืบหาบุคคลและเวลาซึ่งพระวิญญาณของพระคริสต์ผู้ สถิตอยู่ในพวกเขาได้ทรงแจ้งไว้ โดยทรงบอกล่วงหน้าถึงความทุกข์ทรมานของพระคริสต์และพระสิริ ที่จะมาภายหลังความทุกข์เหล่านั้น 12พระองค์ทรงเผยให้ผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นทราบว่าพวกเขา ไม่ได้ปรนนิบัติตัวเองในเรื่องเหล่านี้ แต่ปรนนิบัติพวกท่าน บัดนี้เรื่องเหล่านี้ถูกประกาศแก่พวกท่านทางผู้ประกาศข่าว ประเสริฐ โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ประทานจากสวรรค์ เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งซึ่งพวกทูตสวรรค์ปรารถนาจะได้ดู (1เปโตร 1:10-12)
ผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิม (เช่นเดียวกับผู้เผยพระวจนะแท้ทั้งในพระคัมภีร์เดิมและพระคัมภีร์ใหม่) ได้รับการดลใจจากพระเจ้าให้ทราบบางส่วนของแผนการหรือเหตุการณ์ใหญ่ เป็นส่วนหนึ่งของจิ๊กซอว์ พวกเขาไม่เห็นหรือรู้ถึงภาพรวมทั้งหมดของคำพยากรณ์ – อย่างน้อยที่เข้าใจได้ทั้งหมด และอย่างที่เปโตรกล่าว พวกเขาสืบเสาะหาบุคคลและเวลา เพื่อจะได้เข้าใจความหมาย แต่ที่สุดแล้ว พวกเขาต้องยอมหยุด และเข้าใจว่าคำพยากรณ์เหล่านี้จะเป็นจริงในอนาคต ดังนั้นพวกเขาจึงกำลังปรนนิบัติผู้อื่น เช่นพวกเราและคนในยุคที่คำพยากรณ์นั้นจะเกิดขึ้นเป็นจริง
ยอห์นจึงเป็นทุกข์เพราะอาการที่ผมขอเรียกว่า “ปัญหาแห่งความสับสน” ตอนนั้นยอห์นไม่อาจแยกแยะได้ระหว่างคำพยากรณ์ที่พูดถึงการเสด็จมาครั้งแรก และครั้งที่สองของพระเมสซิยาห์ การเสด็จมาครั้งแรกตามคำพยากรณ์พูดถึงการถูกปฏิเสธโดยมนุษย์และการสละพระ ชนม์ชีพเพื่อชดใช้โทษบาปของเรา – เช่นคำพยากรณ์ในสดุดี 22 และอิสยาห์ 52:13 – 53:12 การเสด็จมาครั้งที่สองอยู่ในคำพยากรณ์อย่าง สดุดี 2 และมาลาคี 3:1-3 ยอห์นต้องต่อสู้เพราะพระเยซูไม่ได้เติมเต็มตามคำพยากรณ์ที่พูดถึงการเสด็จมา ครั้งที่สองของพระเมสซิยาห์ ตอนนี้เราถึงเข้าใจว่าทำไม เป็นปัญหาที่เวลาเท่านั้นแก้ไขได้
ในอีกมุม“ปัญหาความสับสน” ในพระเจ้าก็เกิดขึ้นในท่ามกลางสาวกของยอห์น:
14แล้วบรรดาสาวกของยอห์นมาหา พระเยซูทูลว่า“ทำไมเราและพวกฟาริสีถืออดอาหาร แต่พวกสาวกของท่านไม่ถือ?”15พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “บรรดาแขกรับเชิญจะโศกเศร้าเมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขา หรือ?แต่วันหนึ่งเจ้าบ่าวจะถูกพรากไปจากเขาและเมื่อนั้น พวกเขาจะถืออดอาหาร 16ไม่มีใครเอาชิ้นผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่าเพราะว่าผ้าที่ปะ เข้านั้นเมื่อหดจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีก 17และเขาทั้งหลายไม่เอาเหล้าองุ่นหมักใหม่ มาใส่ในถุงหนังเก่าถ้าทำอย่างนั้นถุงหนังจะขาด น้ำองุ่นจะรั่วทั้งถุงหนังก็จะเสียไปด้วยแต่เขาย่อมเอา น้ำองุ่นหมักใหม่ใส่ในถุงหนังใหม่แล้วทั้งคู่ก็จะอยู่ใน สภาพดี” (มัทธิว 9:14-17)
ในบทที่ 9 พระเยซูอธิบายถึง ““ปัญหาความสับสน” ในพระเจ้าอย่างอ้อมๆ เปรียบเทียบน้ำองุ่นหมักใหม่ (พระกิตติคุณ หรือพันธสัญญาใหม่) ใส่ในถุงหนังเก่า (พันธสัญญาเดิม) พวกเขาอาจนึกภาพตาม แต่ไม่เข้าใจว่าเป็นสัญลักษณ์ของอะไร เพราะพวกเขายังอยู่ห่างไกลจากกางเขน ยังอยู่กับธรรมบัญญัติเดิม
คำตอบที่พระเยซูตอบยอห์นนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา:
4พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า“ไปบอก ยอห์นในสิ่งที่พวกท่านได้ยินและได้เห็น 5คือว่าบรรดาคนตาบอดเห็นได้ พวกคนง่อยเดินได้บรรดาคนที่เป็นโรคเรื้อนหายสะอาด บรรดาคนหูหนวกได้ยิน บรรดาคนตายเป็นขึ้น และคนยากจนทั้งหลายได้รับข่าวดี 6ใครไม่มีเหตุสะดุดในตัวเราคนนั้นก็เป็นสุข” (มัทธิว 11:4-6)
พระเยซูบอกสาวกของยอห์นให้ไปบอกท่านในสิ่งที่ได้ยิน และได้เห็น พวกเขาได้ยินอะไร? พวกเขาคงได้ยินซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า “จงกลับใจใหม่ เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว” (มัทธิว 4:17; 10:7ดูมาระโก 6:12 ด้วย) เป็นถ้อยคำเดียวกับที่พวกเขาและยอห์นประกาศออกไป อาจเคยได้ยินบางตอนจากคำเทศนาบนภูเขา จากพระดำรัสของพระเยซู อาจได้ยินข่าวประเสริฐที่ประกาศไปแก่คนยากจน นอกจากได้ยินยังคงได้เห็นการอัศจรรย์ทุกอย่าง – คนตาบอดเห็นได้ คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายสะอาด คนหูหนวกได้ยิน และคนตายเป็นขึ้นมา ทุกอย่างเป็นหมายสำคัญว่าพระเยซูทรงเป็นพระเมสซิยาห์ หมายสำคัญที่พยากรณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว:
18และในวันนั้นบรรดาคนหูหนวกจะได้ยินถ้อยคำของหนังสือม้วน
และตาของคนตาบอดจะมองเห็นจากความเลือนรางและความมืด
19คนใจถ่อมจะเพิ่มพูนความชื่นบานในพระยาห์เวห์
และคนยากจนท่ามกลางมนุษย์จะยินดีในองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล (อิสยาห์ 29:18-19)
4จงกล่าวกับคนที่มีใจหวาดกลัวว่า
“จงเข้มแข็งเถอะและอย่ากลัวเลยดูสิพระเจ้าของท่านทั้งหลาย
พระองค์จะเสด็จมาด้วยการแก้แค้นด้วยการตอบแทนของพระเจ้า
พระองค์จะเสด็จมาและจะช่วยท่านให้รอด”
5แล้วตาของคนตาบอดจะได้เห็น
และหูของคนหูหนวกจะได้ยิน
6คนง่อยจะกระโดดอย่างกวาง
และลิ้นของคนใบ้จะโห่ร้องยินดี
เพราะน้ำจะพลุ่งขึ้นมาในถิ่นทุรกันดาร
และลำธารเกิดขึ้นในที่ราบแห้งแล้ง (อิสยาห์ 35:4-6)
1พระวิญญาณของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า
เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงเจิมข้าพเจ้าไว้
เพื่อนำข่าวดีมายังคนที่ทุกข์ใจ
พระองค์ทรงส่งข้าพเจ้าไปเพื่อปลอบโยนคนชอกช้ำใจ
และเพื่อประกาศอิสรภาพแก่บรรดาเชลย
ทั้งประกาศการเปิดเรือนจำแก่ผู้ที่ถูกจำจอง
2เพื่อประกาศปีแห่งความโปรดปรานของพระยาห์เวห์
และประกาศวันแห่งการแก้แค้นของพระเจ้าของพวกเรา
เพื่อชูใจทุกคนที่ไว้ทุกข์
3เพื่อจัดเตรียมให้กับพวกที่ไว้ทุกข์ในศิโยน
คือให้มงกุฎแทนขี้เถ้าแก่พวกเขา
และให้น้ำมันแห่งความยินดีแทนการไว้ทุกข์
เสื้อคลุมแห่งการสรรเสริญแทนจิตวิญญาณที่ท้อแท้
แล้วคนจะเรียกพวกเขาว่าต้นโอ๊กแห่งความชอบธรรม
ที่พระยาห์เวห์ทรงปลูกไว้เพื่อสำแดงพระสิริของพระองค์ (อิสยาห์ 61:1-3)
ยอห์นไม่สบายใจเพราะกังวลเกี่ยวกับคำพยากรณ์ของพระเมสซิยาห์ (ในส่วนการเสด็จมากครั้งที่สอง) ดูเหมือนพระราชกิจของพระเยซูไม่ได้เป็นไปตามนั้น พระเยซูไม่ได้พยายามอธิบายทั้งหมดให้ยอห์นฟัง เพียงให้ยอห์นหันกลับมาดูสิ่งที่พระองค์ทำและคำสอนของพระองค์ เพื่อเตือนยอห์นว่าทั้งหมดนี้เติมเต็มคำพยากรณ์ที่เกี่ยวกับการเสด็จมาของ พระเมสิยาห์แล้ว– ครั้งแรก
ความสงสัยของยอห์น และคำตอบของพระเยซูทำให้ผมนึกถึงโยบ ประสบการณ์ความทุกข์ของโยบดูจะไม่สมเหตุผลกับคำอธิบายของเพื่อนๆ หรือแม้แต่ความเข้าใจของโยบเองว่าพระเจ้าทำงานอย่างไรในชีวิตคน โยบเหมือน “ท้าวสะเอว” อยู่พักใหญ่ คาดหวังคำอธิบายจากพระเจ้า พระเจ้าไม่ได้อธิบายในรายละเอียด (เรื่องบนสวรรค์ เรื่องบทเรียนที่ได้รับ เรื่องซาตานมาฟ้อง ฯลฯ) พระองค์เพียงชี้ให้เห็นว่าพระองค์คือพระเจ้า พระเจ้าผู้ทรงอำนาจอธิปไตย เมื่อโยบครุ่นคิดเรื่องนี้ ท่านจึงเงียบเสียง ไม่ประท้วงต่อ มีแต่สารภาพ พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้า ทรงมีสิทธิทำตามพระประสงค์ โยบคิดว่าตนเองเป็นใครที่กล้าไปถามเรื่องวิธีทำงานของพระเจ้าบนโลก โลกที่พระองค์เป็นผู้เนรมิตสร้าง? เมื่อรู้ว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้า แค่นั้นก็พอสำหรับโยบ เท่าที่เรารู้ ท่านไม่เคยรู้พระประสงค์ของพระเจ้าที่ท่านต้องทนทุกข์เลย
สิ่งที่พระเยซูบอกสาวกของยอห์นให้ไปแจ้งแก่ยอห์นเพื่อพิสูจน์ว่าพระองค์ ทรงเป็นพระเมสซิยาห์ตามที่ยอห์นสัญญา ได้ให้บัพติศมา และประกาศพระองค์อย่างเปิดเผย ยอห์นทำในสิ่งที่ว่าไปแล้วเราทุกคนต้องเคยทำ มีความคาดหวังบางอย่างในพระเจ้า พระองค์น่าจะทำอย่างไรในชีวิตผู้คน (คือรู้สึกว่าพระเจ้าน่าจะทำบางอย่างในชีวิตบางคน) ท่านจึงเหมือนท้าทายพระเจ้าในแง่มุมความคาดหวัง ท่านมองเรื่องนี้กลับหัวกลับหาง น่าจะตระหนักได้ว่าพระเยซูทรงเป็นพระเมสซิยาห์ พระเจ้าในสภาพมนุษย์ ถ้าพระเยซูทรงเป็นพระเจ้า ยอห์นก็ควรปรับและเปลี่ยนความคาดหวังในพระองค์ และมั่นใจว่าพระเยซูคือพระเจ้า
เราทุกคนต่างก็เหมือนยอห์น – เมื่อพระเจ้าไม่ได้ทำตามที่เราคาดหวังให้พระองค์ทำ เราก็เริ่มมีคำถาม ถ้าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าจริง เราก็ควรคาดหวังให้พระองค์ทำงานของพระองค์ในวิธีที่แตกต่างจากความคาดหวัง ของเรา:
7ให้คนอธรรมละทิ้งทางของเขา
และคนชั่วละทิ้งความคิดของเขา
ให้เขากลับมายังพระยาห์เวห์และพระองค์จะทรงเมตตาเขา
และมายังพระเจ้าของพวกเราเพราะพระองค์ทรงมีการอภัยอย่างเหลือล้น
8“เพราะความคิดของเราไม่ใช่ความคิดของเจ้า
และทางของพวกเจ้าก็ไม่ใช่ทางของเรา”
พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ
9“เพราะฟ้าสวรรค์สูงกว่าแผ่นดินโลกอย่างไร
ทางของเราก็สูงกว่าทางของพวกเจ้า
และความคิดของเราก็สูงกว่าความคิดของเจ้าอย่างนั้น
10“เพราะเหมือนฝนและหิมะลงมาจากฟ้าสวรรค์
และไม่กลับที่นั่นเว้นแต่ได้รดแผ่นดินโลก
แล้วทำให้บังเกิดผลและแตกหน่อ
ทั้งให้เมล็ดพืชแก่ผู้หว่านและอาหารแก่คนกิน
11ทำนองเดียวกันคำของเราที่ออกจากปากของเรา
จะไม่กลับมาสู่เราเปล่าๆ
แต่จะทำให้สิ่งที่เราพอใจนั้นสำเร็จ
และให้สิ่งที่เราใช้ไปทำนั้นเสร็จสิ้น (อิสยาห์ 55:7-11)
พระเยซูตรัสถ้อยคำสุดท้ายในข้อ 6 ทรงบอกยอห์นว่าอย่าขัดเคือง (หรือสะดุด) ในเรื่องของพระเยซู ผมเชื่อว่าคำที่ตรัสแนะนำนี้มาจากถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะอิสยาห์:
13แต่พระยาห์เวห์จอมทัพนั้นแหละที่พวกท่านต้องถือว่าศักดิ์สิทธิ์
พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ท่านต้องกลัว
และทรงเป็นผู้ที่ท่านต้องหวาดหวั่น
14แล้วพระองค์จะเป็นสถานศักดิ์สิทธิ์
แต่ก็จะเป็นหินสะดุด
และเป็นศิลาที่ทำให้เชื้อสายทั้งสองของอิสราเอลหกล้ม
ทั้งเป็นกับดักและเป็นบ่วงแร้วสำหรับชาวเยรูซาเล็ม
15และคนจำนวนมากจะหกล้มเพราะหินนั้น
จะล้มคะมำและแตกหักพวกเขาจะติดบ่วงและถูกจับไป (อิสยาห์ 8:13-15)
ขออย่าให้ยอห์นอยู่ในท่ามกลางผู้ที่สะดุดเพราะพระเมสซิยาห์เลย
พระเยซูตรัสถึงยอห์นผู้ให้บัพติศมา (มัทธิว 11:7-15)
7ขณะที่เขาทั้งหลายกลับไปพระเยซู ทรงเริ่มตรัสกับฝูงชนเกี่ยวกับยอห์นว่า“ท่านทั้งหลายออกไปยัง ถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร?คงไม่ใช่ดูต้นอ้อไหวเมื่อถูก ลมพัดหรอกนะ 8แล้วท่านออกไปดูอะไร? ดูคนที่นุ่งห่มผ้าเนื้อดีหรือ? นี่แน่ะคนที่นุ่งห่มผ้าเนื้อดีก็อยู่ในราชวัง 9แล้วพวกท่านออกไปดูอะไร? ดูผู้เผยพระวจนะหรือ? แน่ทีเดียวและเราบอกท่านทั้งหลายว่าเขาเป็นยิ่งกว่า ผู้เผยพระวจนะอีก 10คือเป็นผู้นี้ที่พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า‘เราจะใช้ทูตของเรา นำหน้าท่านผู้นั้นจะเตรียมมรรคาของท่านไว้ข้างหน้าท่าน’11เรา บอกความจริงกับพวกท่านว่าในบรรดาคนซึ่งเกิดจากผู้หญิงนั้น ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมาแต่ว่าผู้ที่ เล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ก็ยังใหญ่กว่ายอห์นอีก 12และตั้งแต่สมัยยอห์นผู้ให้บัพติศมาถึงทุกวันนี้แผ่นดิน สวรรค์ก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรงและพวกที่รุนแรงพยายามชิงเอา ให้ได้ 13เพราะว่าพวกผู้เผยพระวจนะและธรรมบัญญัติได้พยากรณ์มาจนถึง ยอห์นนี้ 14ถ้าท่านทั้งหลายจะยอมรับยอห์นผู้นี้แหละคือเอลียาห์ที่จะ มานั้น 15ใครมีหูจงฟังเถิด (มัทธิว 11:7-15)
ถ้ายอห์นมีความสงสัยในพระเยซู พระเยซูไม่มีความสงสัยในยอห์นเลย! ฝูงชนคงได้ยินคำถามที่สาวกของยอห์นถามพระเยซู และคำตอบที่พระองค์ตอบ ขณะที่สาวกของยอห์นเดินทางกลับไปแจ้งแก่ยอห์น พระเยซูทรงใช้โอกาสนี้ตรัสกับฝูงชนถึงยอห์นผู้ให้บัพติศมา พระเยซูทรงทำให้ฝูงชนยอมรับว่าพระองค์ทราบว่าพวกเขาคิดอะไร – คิดว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ (ดูมัทธิว 21:26) นี่คือสิ่งที่พระเยซูตรัสเกี่ยวกับยอห์น6
“ท่านทั้งหลายออกไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร?ดูพวกโลเล ที่เปลี่ยนไปมาตามกระแสการเมืองหรือ? เราไม่คิดเช่นนั้น บางทีพวกคุณออกไปถึงถิ่นทุรกันดารเพื่อจะดูแฟชั่นล่าสุดสำหรับผู้ชายหรือ? เราต่างก็รู้ว่ามันไม่ใช่ พวกคุณทุกคนรู้ดีว่าสิ่งที่ดึงดูดพวกคุณไปที่ถิ่นทุรกันดารก็เพื่อไปฟัง ยอห์น ซึ่งเป็นการย้ำว่ายอห์นคือผู้เผยพระวจนะแท้ – ผู้ที่พูดแทนพระเจ้า ผู้ที่ถ้อยคำของเขาคือถ้อยคำของพระเจ้า ยอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ แต่ไม่ได้เป็นเพียงผู้เผยพระวจนะ ในความเป็นจริง ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ – เป็นผู้เผยพระวจนะที่ทุกคนรอคอย ผู้เผยพระวจนะที่การปรากฎตัวและพันธกิจของท่านมีการพยากรณ์ไว้ล่วงหน้าโดย ผู้เผยพระวจนะท่านอื่นๆ มาลาคีพูดถึงยอห์นเมื่อเขียนว่า “นี่แน่ะเราส่งทูตของเราไป เพื่อตระเตรียมหนทางไว้ข้างหน้าเรา” ยอห์นเป็นผู้มาเตรียมหนทางล่วงหน้าให้พระเมสซิยาห์ ได้รับสิทธิพิเศษเป็นผู้ประกาศการเสด็จมา และประกาศว่าพระเยซูคือผู้ใด
เพราะบทบาทที่โดดเด่นของยอห์นในฐานะผู้เผยพระวจนะคนสุดท้ายในพระคัมภีร์ เดิม ผู้เผยพระวจนะที่ทำหน้าที่ประกาศพระเมสซิยาห์ให้คนรู้จัก ในบรรดาคนซึ่งเกิดจากผู้หญิงนั้น (จนถึงช่วงเวลานั้น)ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์น แต่ว่าถึงมีความโดดเด่นอย่างไรก็ตาม เมื่อมองจากภาพของพระคัมภีร์เดิม – ผู้ที่เล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ก็ยังใหญ่กว่ายอห์นอีก (มัทธิว 11:11)
สำหรับผม ข้อ 12 และ 13 เป็นข้อที่น่าฉงนที่สุดในมัทธิว ในข้อ 12พระเยซูตรัสถึง “ความรุนแรง” ซึ่งน่าจะเป็นภาพที่เกิดขึ้นในสมัยของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ความรุนแรงนี้คืออะไร? ผมเชื่อว่ามีบอกไว้ในหนังสือกิจการ และในพระกิตติคุณเล่มอื่นๆ:
33เมื่อพวกเขาฟังแล้วก็โกรธมากคิด กันว่าจะฆ่าพวกอัครทูตเสีย 34แต่มีคนหนึ่งชื่อกามาลิเอล เป็นพวกฟาริสีและเป็นอาจารย์สอนธรรมบัญญัติ เป็นที่นับถือของประชาชนเขายืนขึ้นในสภาแล้วสั่งให้พาพวก อัครทูตออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง 35ท่านกล่าวกับพวกเขาว่า “ท่านชนชาติอิสราเอลสิ่งที่ท่านทั้งหลายคิดจะทำกับคน เหล่านี้นั้นจงระวังให้ดี 36เพราะก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งชื่อธุดาสซึ่งอ้างตัวว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่มีผู้คนติดตามประมาณสี่ร้อยคน แต่ธุดาสถูกฆ่าและคนที่เป็นพรรคพวกก็กระจัดกระจายสาบสูญไป 37ต่อจากคนนี้มีอีกคนหนึ่งชื่อยูดาส เป็นชาวกาลิลีปรากฏตัวขึ้นในช่วงที่มีการจดทะเบียนสำมะโนครัว เขาเกลี้ยกล่อมผู้คนให้ติดตามเขาไป และ คนนั้นก็พินาศด้วย คนที่เป็นพรรคพวกก็กระจัดกระจาย 38เพราะฉะนั้นในกรณีนี้ ข้าพเจ้าจึงขอบอกพวกท่านว่าจงปล่อยคนเหล่านี้ไปตามเรื่อง อย่าทำอะไรพวกเขาเลยเพราะว่าถ้าความคิดหรือกิจการนี้มาจาก มนุษย์มันจะล่มสลายไปเอง 39แต่ถ้ามาจากพระเจ้าพวกท่านจะไม่สามารถทำลายพวกเขาได้ เกรงว่าพวกท่านกลับจะเป็นฝ่ายสู้รบกับพระเจ้า” (กิจการ 5:33-39)
50พระเยซูตรัสกับเขาว่า“เพื่อนเอ๋ย จงทำตามที่ท่านตั้งใจเถิด” แล้วพวกเขาก็เข้ามาและลงมือจับกุมพระเยซู 51คนหนึ่งที่อยู่กับพระเยซูก็ยื่นมือออกชักดาบฟันหูบ่าวของมหาปุโรหิตขาด 52พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า“เอาดาบของท่านใส่ฝักเสีย เพราะว่าพวกที่ใช้ดาบจะต้องพินาศเพราะดาบ 53ท่านคิดว่าเราจะทูลขอพระบิดาของเราไม่ได้หรือ? และพระองค์ก็จะประทานทูตสวรรค์ให้เรามากกว่าสิบสองกองพลใน ทันที 54แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นข้อพระคัมภีร์ที่ว่าจำเป็นจะต้องเป็น อย่างนี้จะสำเร็จได้อย่างไร?” (มัทธิว 26:50-54)
35พระองค์จึงตรัสถามพวกสาวกว่า “เมื่อเราใช้พวกท่านออกไปโดยไม่มีถุงเงินหรือย่ามหรือ รองเท้านั้นท่านขาดอะไรบ้างไหม?” พวกเขาทูลตอบว่า “ไม่ขาดเลย” 36พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “แต่ตอนนี้ใครมีถุงเงินให้เอาไปด้วยมีย่ามก็ให้เอาไป เหมือนกันและคนที่ไม่มีดาบก็ให้ขายเสื้อคลุมของตนไปซื้อดาบ 37เราบอกท่านทั้งหลายว่า สิ่งที่เขียนไว้แล้วจะต้องสำเร็จในเรา คือที่ว่า ‘ท่านถูกนับเข้ากับคนอธรรม’ เพราะว่าสิ่งที่เล็งถึงเรานั้นกำลังจะสำเร็จแล้ว” 38พวกเขาทูลตอบว่า“องค์พระผู้เป็นเจ้า นี่แน่ะ มีดาบสองเล่ม” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “พอแล้ว”(ลูกา 22:35-38)
14เมื่อคนทั้งหลายเห็นหมายสำคัญที่ พระองค์ทรงทำพวกเขาจึงพูดกันว่า “แท้จริงท่านผู้นี้เป็นผู้เผยพระวจนะคนนั้นที่จะมาใน โลก”15เมื่อพระเยซูทรงทราบว่าพวกเขาจะมาจับพระองค์ไปตั้งให้เป็นกษัตริย์ พระองค์ก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขาอีกตามลำพัง (ยอห์น 6:14-15)
ยุคของยอห์นดูเหมือนการรอคอยพระเมสซิยาห์มาถึงจุดเดือด เหตุการณ์การถือกำเนิดมาของทั้งยอห์นและพระเยซูดูจะเติมเชื้อความกระหาย เรื่องยุคสุดท้ายและการพิพากษา ขณะเดียวกันสถานภาพทางการเมืองในอิสราเอลช่วงนั้นอาจเป็นตัวเร่งสถานการณ์ อีกด้วย ผมมีแนวโน้มเชื่อว่าคำพยากรณ์ของยอห์นอาจไม่ได้เจตนา แต่กลับเติมไฟให้กับเรื่องการเสด็จมาของพระเมสซิยาห์ ทำให้เกิดความรุนแรง บ่อยครั้งต้องใช้กองกำลังมารักษาความสงบ ผู้คนไม่อาจเข้าใจถึงคำสอนและพระราชกิจของพระเยซู ซึ่งยอห์นอาจตกอยู่ในข่ายนี้ แม้แต่พวกสาวกเองก็พร้อมรับมือด้วยอาวุธที่มี (ลูกา 22:35-38)
คำตรัสของพระเยซูในข้อ 12 เกี่ยวกับความรุนแรงใกล้เคียงกับข้อ 13 (ซึ่งขึ้นด้วยคำว่า “เพราะว่า”): “เพราะว่าพวกผู้เผยพระวจนะและธรรมบัญญัติได้พยากรณ์มาจนถึงยอห์นนี้” (มัทธิว 11:13) ทำให้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามลำดับ:
“..พวกผู้เผยพระวจนะและธรรมบัญญัติได้พยากรณ์มาจนถึงยอห์นนี้” (ข้อ 13)
“ตั้งแต่สมัยยอห์นผู้ให้บัพติศมาถึงทุกวันนี้..” (ข้อ 12)
คนในยุคอดีตของยอห์น หลังจากยอห์น (พันธสัญญาใหม่)
บรรดาผู้เผยพระวจนะและธรรมบัญญัติที่ได้พยากรณ์มาจนถึงยอห์นผู้นี้ ผู้ที่เล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ก็ยังใหญ่กว่ายอห์นอีก
นี่คือความเข้าใจของผมต่อเหตุการณ์ในพระวจนะตอนนี้ ยอห์นผู้ให้บัพติศมามีความสงสัยบางประการเกี่ยวกับความเป็นพระเมสซิยาห์ของ พระเยซู อาจเป็นเพราะพระเยซูไม่ได้เป็นพระเมสซิยาห์ที่ “เข้มข้น” อย่างที่ยอห์นทำนาย คือผู้ที่มาด้วยฤทธิอำนาจการพิพากษาคนบาป พระเยซูตรัสเป็นนัยว่าคนอิสราเอลบางพวกที่ชอบความรุนแรงจะถูกดึงดูดเข้าหา ยอห์น พันธกิจของท่านและข่าวที่ท่านประกาศ ทำไมเป็นเช่นนั้น? หนึ่ง – ดูเหมือนยอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะคนเดียวในยุคนั้น ก่อนหน้ามีผู้เผยพระวจนะหลายคนในพระคัมภีร์เดิมที่กล่าวคำพยากรณ์ ส่วนในธรรมบัญญัติก็มีแง่มุมคำพยากรณ์แทรกอยู่ พันธกิจของยอห์นเป็นจุดสำคัญสูงสุดของคำพยากรณ์ทั้งหมดในพระคัมภีร์เดิม ถ้าเรายอมรับแนวคิดเรื่องการทรงเปิดเผยแบบเจาะลึกลงไป (ซึ่งผมยอมรับ) เราก็ต้องเห็นว่าคำพยากรณ์ของยอห์นนั้นมาจนถึงจุดที่เติมเต็มและสมบูรณ์ที่ สุดในบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระคัมภีร์เดิม และในบรรดาผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิมคงไม่มีใครมีโอกาสดีไปกว่ายอห์น
ผมไม่เชื่อว่าพระเยซูต้องการวิพากษ์วิจารณ์ยอห์นหรือพันธกิจของท่าน พระองค์พยายามชี้ให้เห็นว่าความสงสัยของยอห์น มีส่วนสะท้อนถึงจิตวิญญาณของยุคนั้น – ยุคที่ผู้คนร่ำร้องอยากให้พระเมสซิยาห์เสด็จมาด้วยฤทธิอำนาจ มาขับไล่อำนาจการปกครองของโรมัน มาลงโทษคนชั่ว และจัดตั้งอาณาจักรของพระเจ้า ทำให้ยอห์นอดสงสัยไม่ได้ พระเยซูเหมือนไม่ได้เล่นตามบทในสคริปต์ของท่านและคนอื่นๆที่มีภาพพระเม สซิยาห์อยู่ในความคิด
ทำให้นึกถึงโฆษณาเก่าๆในโทรทัศน์ หญิงชราสองคนเข้าไปในร้านอาหารฟาสท์ฟูด คนหนึ่งยกขนมปังขึ้นดูแล้วถามว่า “ไหนล่ะเนื้อ?” ผมคิดว่ายอห์นคงมองพระราชกิจของพระเยซูแล้วถามว่า “ไหนล่ะไฟ?”
ยอห์นอาจมีความสงสัย แต่พระเยซูไม่ทรงสงสัย ก่อนที่ยอห์นจะทันคิดอีกรอบ พระเยซูทรงกล่าวรับรองยอห์นอย่างเต็มตัว
“ถ้าท่านทั้งหลายจะยอมรับยอห์นผู้นี้แหละคือเอลียาห์ที่จะมานั้น 15ใครมีหูจงฟังเถิด” (มัทธิว 11:14-15)
ในพระกิตติคุณยอห์น เราเห็นว่ายอห์นเองก็ปฏิเสธว่าท่านไม่ใช่เอลียาห์:
พวกเขาจึงถามว่า“ถ้าอย่างนั้นท่าน เป็นใคร? ท่านเป็นเอลียาห์หรือ?” ยอห์นตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่เอลียาห์” “ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะคนนั้นหรือ?” และยอห์นตอบว่า “ไม่ใช่”(ยอห์น 1:21)
แล้วพระเยซูตรัสว่ายอห์นคือเอลียาห์ได้อย่างไร? ประการแรก– สังเกตุดูพระเยซูทรงกล่าวถ้อยคำนี้โดยมีคำว่า “ถ้าท่านทั้งหลายจะยอมรับยอห์นผู้นี้แหละคือเอลียาห์…” แน่นอนบางคนไม่ได้เห็นแบบนั้น และพระเยซูทรงยอมรับความจริงว่ามีบางคนเท่านั้นที่เห็นด้วย คำตรัสในข้อ 15 จึงเป็นการเน้นถึงพระดำรัสในข้อ 14:
“ใครมีหูจงฟังเถิด” (มัทธิว 11:15)7
ถ้อยคำนี้ถูกนำมาใช้อีกครั้งในมัทธิว 13 (ข้อ 9, 43) เมื่อพระเยซูทรงสั่งสอนด้วยคำอุปมา เพื่อกระตุ้นให้ผู้ฟังคิดลึกลงไปกว่าแค่ผิวเผิน ไม่ใช่เป็นคำพูดท้าทาย แต่ทำให้คนฟังต้องคิดลึกลงไปกว่าตามที่ได้ยิน– และนี่คือจุดหมายของคำอุปมา ไม่ได้มีให้ทุกคนเข้าใจได้ ดังนั้นถ้อยคำของพระเยซูจึงไม่ขัดแย้งกับคำปฏิเสธของยอห์น แต่ในมุมมองว่ายอห์นคือเอลียาห์ในแง่สัญลักษณ์มากกว่า
ผมใช้เวลาคิดถึงเรื่องนี้ และอยากจะแบ่งปันว่า ในบางแง่มุมที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาคือเอลียาห์ ถ้าเราจะยอมรับ ยอห์นเป็นเหมือนเอลียาห์ในภาพลักษณ์ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ภาพลักษณ์ของยอห์นนั้นเหมือนเอลียาห์ ทั้งคู่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในที่ห่างไกล ทานอาหารต่างจากคนในยุคของตน ทั้งยอห์นและเอลียาห์ดู “เล็กน้อย” กว่าผู้ที่ท่านพยากรณ์ถึง ยอห์นประกาศชัดเจนว่าพระเยซูทรงยิ่งใหญ่กว่าท่านมาก (มัทธิว 3:11) ส่วนเอลีชา เอลีชาได้รับอำนาจจากเอลียาห์เป็นสองเท่า (2พงศ์กษัตริย์ 2:7-14) เอลียาห์เป็นคน “แรง” เอลีชาน่าจะรักความสงบกว่า เอลียาห์มีความสงสัย เมื่อเหตุการณ์การเผชิญหน้าสำคัญบนภูเขาคารเมลดูไม่เป็นไปตามคาดหวัง พระเจ้าทรงรับเอลียาห์ขึ้นไปบนภูเขาเดียวกับที่โมเสสรับพระบัญญัติของ พระองค์8 และโดยทางเหตุการณ์พิเศษที่ส่งมาให้เอลียาห์ พระเจ้าไม่จำเป็นต้องทำงานในวิธีที่โดดเด่นเสมอไป บางครั้งเพียงแค่ “เสียงเบาๆ” (1พงศ์กษัตริย์ 19:11-18) เอลียาห์มีภาพพจน์ที่ผิดว่า “เขาแต่ผู้เดียวที่เหลืออยู่” (1พงศ์กษัตริย์ 19, 10, 14) เป็นสิ่งเดียวกับที่ยอห์นรู้สึกหรือ? เอลียาห์หวังว่าจะนำประเทศสู่การฟื้นฟู แต่ไม่เป็นไปตามนั้น แต่จะเกิดขึ้นโดยผู้อื่นที่ท่านต้องไปเจิมตั้ง และพระเจ้าจะทรงนำการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ให้กับชนชาติของพระองค์ (1พงศ์กษัตริย์ 19:11-18) ประเด็นของผมคือมีความคล้ายคลึงหลายประการระหว่างยอห์นและเอลียาห์ ผมเชื่อว่า ทั้งคู่นี้คล้ายกัน
พระเยซูทรงประเมินการตอบสนองต่อข่าวประเสริฐของอิสราเอล (มัทธิว 11:16-24)
6“เราจะเปรียบคนในยุคนี้กับอะไร ดี เปรียบเหมือนเด็กๆ ที่นั่งอยู่กลางตลาด ร้องกับเพื่อนว่า17‘พวกฉันเป่าปี่ให้พวกเธอแต่พวกเธอไม่เต้น พวกฉันคร่ำครวญและพวกเธอไม่ได้ทุกข์โศก’18เพราะว่ายอห์นมาและ ไม่ได้กินหรือดื่มและพวกเขาว่า‘มีผีเข้าสิงอยู่’ 19ส่วนบุตรมนุษย์มาทั้งกินและดื่มเขาก็ว่า‘นี่ไงคนตะกละคนขี้ เมาเพื่อนของบรรดาคนเก็บภาษีและคนบาป’ แต่พระปัญญาได้รับการพิสูจน์ว่าถูกต้องแล้วโดยผลของพระปัญญา นั้น”20แล้วพระองค์ก็ทรงเริ่มติเตียนเมืองต่างๆที่พระองค์ได้ ทรงทำการอัศจรรย์เป็นส่วนมากเพราะพวกเขาไม่ได้กลับใจใหม่ 21“วิบัติแก่เจ้า เมืองโคราซินวิบัติแก่เจ้าเมืองเบธไซดาถ้าการอัศจรรย์ต่างๆซึ่ง ทำท่ามกลางเจ้าทั้งหลายทำในเมืองไทระและเมืองไซดอนคนใน เมืองทั้งสองคงได้นุ่งห่มผ้ากระสอบนั่งบนขี้เถ้ากลับใจใหม่ นานแล้ว 22แต่เราบอกพวกเจ้าว่าในวันพิพากษานั้นโทษเมืองไทระและเมือง ไซดอนจะเบากว่าโทษของพวกเจ้า 23ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม เจ้าจะถูกยกขึ้นเทียมฟ้าหรือ?เปล่าเลยเจ้าจะต้องลงไปถึงแดน คนตายต่างหากเพราะการอัศจรรย์ต่างๆซึ่งทำในท่ามกลางเจ้านั้น ถ้าทำในเมืองโสโดมเมืองนั้นคงได้ตั้งอยู่จนทุกวันนี้ 24แต่เราบอกเจ้าว่าในวันพิพากษาโทษเมืองโสโดมจะเบากว่าโทษ ของเจ้า (มัทธิว 11:16-24)
มัทธิวเป็นผู้เขียนที่มีความสามารถมาก ท่านมีวิธีจุดประกายขึ้นมาให้เราประหลาดใจในที่ๆเรานึกไม่ถึง มีศิลปะในการนำเสนอพระกิตติคุณ แบบค่อยๆเร่งไฟความตื่นเต้นและกระหายใคร่รู้ก่อนที่พระเมสซิยาห์จะมาปรากฎ มัทธิวได้บันทึกเรื่องสิทธิอำนาจอันไม่จำกัดของพระเยซู และชื่อเสียงของพระองค์ที่โด่งดังขึ้นเรื่อยๆ (มัทธิว 9:33) รวมถึงการต่อต้านของพวกฟาริสีที่เพิ่มขึ้นตาม (แต่ในตอนนั้นยังไม่มีพิษสงมากนัก)
พวกสาวกถูกส่งออกไปทีละสองคน และคงเดินทางกลับมา อย่างที่บอกไปแล้วไม่มีพระกิตติคุณเล่มใดบันทึกว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ ทั้งสิบสองคนออกไป ไม่ว่าเรื่องการอัศจรรย์และประกาศแผ่นดินสวรรค์ ที่ใกล้เคียงที่สุดน่าจะเป็นรายงานสรุปสั้นๆจากเจ็ดสิบสองคนเมื่อกลับมาจาก ภารกิจเดียวกัน:
17สาวกเจ็ดสิบสองคนนั้นกลับมาด้วยความยินดีทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าแม้แต่พวกผีก็อยู่ใต้บังคับของพวกข้าพระองค์โดยพระนามของพระองค์” 18พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราเห็นซาตานตกจากฟ้าเหมือนฟ้าแลบ 19นี่แน่ะ เราให้พวกท่านมีสิทธิอำนาจเหยียบงูร้ายและแมงป่องและให้มี อำนาจยิ่งใหญ่กว่าฤทธานุภาพของศัตรูนั้น ไม่มีอะไรจะมาทำอันตรายพวกท่านได้เลย 20แต่ว่าอย่าชื่นชมยินดีในสิ่งนี้คือที่พวกผีอยู่ใต้บังคับ ของท่านแต่จงชื่นชมยินดีที่ชื่อของท่านจดไว้ในสวรรค์”21ใน เวลานั้นเอง พระเยซูทรงเปรมปรีดิ์ในพระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดาผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และโลกข้าพระองค์ สรรเสริญพระองค์ที่พระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากคนมี ปัญญาและคนฉลาดแต่ทรงสำแดงแก่พวกทารกถูกแล้วข้าแต่พระบิดา พระองค์พอพระทัยเช่นนั้น22“พระบิดาของเราทรงมอบสิ่งสารพัด ให้แก่เราไม่มีใครรู้ว่าพระบุตรเป็นใครนอกจากพระบิดาและ ไม่มีใครรู้ว่าพระบิดาเป็นใครนอกจากพระบุตรและผู้ที่ พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้รู้”23พระองค์ทรงหันมาหาพวกสาวกตรัส กับพวกเขาเป็นการส่วนตัวว่า“ผู้ที่ได้เห็นสิ่งที่พวกท่าน เห็นก็เป็นสุข 24เพราะเราบอกพวกท่านว่าผู้เผยพระวจนะหลายคนและกษัตริย์หลาย องค์ปรารถนาจะเห็นสิ่งที่ท่านเห็นอยู่นี้ แต่เขาทั้งหลายไม่เคยเห็นและอยากจะได้ยินสิ่งที่พวกท่าน ได้ยินแต่เขาก็ไม่เคยได้ยิน” (ลูกา 10:17-24)
สังเกตุดูจะเห็นว่าทั้งเจ็ดสิบสองไม่ได้พูดถึงความสำเร็จในภารกิจของพวก เขา ไม่พูดถึงจำนวนคนที่กลับใจเมื่อพวกเขาไปประกาศ เมื่อกลับมาเฝ้าพระเยซู สิ่งที่พวกสาวกเล่าคืออำนาจที่พวกเขามี – แม้แต่พวกผียังอยู่ใต้บังคับของพวกเขา – พระเยซูทรงมองว่านี่บ่งถึงความพ่ายแพ้ครั้งสุดท้ายของซาตาน แต่พระองค์ทรงหนุนใจพวกสาวกให้ชื่นชมยินดีในความรอดมากกว่าในอำนาจที่มีและ ใช้ไป ถ้อยคำต่อจากนั้นค่อนข้างเหมือนในมัทธิว 11 ที่อยู่ในบทเรียนนี้
ถึงจุดนี้ มัทธิวบอกแล้วว่าผู้คนตอบสนองต่อพระเยซูอย่างไร (มัทธิว 4:24-25; 7:28-29; 8:34; 9:1-17, 33-34) แต่ในตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่ท่านรายงานถึงสิ่งที่พระเยซูประเมินการตอบสนองของผู้คนต่อ ข่าวประเสริฐที่ทั้งยอห์น พระองค์เอง และพวกสาวกประกาศ ไม่ใช่รายงานที่ดีนัก ที่จริงผลประเมินออกจะน่าตกใจ มนุษย์ตอบสนองต่อข่าวประเสริฐอย่างไร
แม้พระเยซูทรงเป็นที่นิยมของฝูงชน แต่เราเห็นน้อยคนกลับใจ พระเยซูทรงส่งสาวกของพระองค์ไปประกาศแผ่นดินสวรรค์ที่มาใกล้ ข่าวประเสริฐของพระเยซูและที่สาวกประกาศเป็นสิ่งเดียวกับที่ยอห์นผู้ให้บัพ ติศมาและสาวกของท่านประกาศ: “จงกลับใจใหม่ เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว” (มัทธิว 3:2; 4:17; 10:79) ตอนนี้ พระเยซูทรงกล่าวโทษเมืองต่างๆในอิสราเอลที่ได้เห็นเป็นพยานถึงการสถิตอยู่ ด้วย การเทศนาสั่งสอน และฤทธิอำนาจการอัศจรรย์ของพระเยซูและของพวกสาวก
พระเยซูทรงโยงคนยุคนี้เข้ากับอาการของเด็กที่นั่งร้องบ่นกับเพื่อนที่ไม่ ยอมเต้นไปตามทำนองเพลงของเขา พวกเขาต้องการได้พระเมสซิยาห์ “ในแบบของฉัน” และเมื่อพระเยซูไม่ปรับไปตามความปรารถนาและความคาดหวังของพวกเขา พวกเขาก็ไม่สนใจพระองค์อีก พวกนี้เป็นพวกโลเลไม่เอาจริง
สังเกตุดูพระเยซูทรงใช้ประเด็นความเกี่ยวข้องระหว่างพระองค์และยอห์นผู้ ให้บัพติศมา บุคคลทั้งนั้นสองต่างกันมาก แต่คนในยุคนั้นไม่ยอมรับทั้งคู่ ยอห์นมาด้วยการอดอาหาร (ไม่กินและไม่ดื่ม– เทียบกับมัทธิว 9:14) แต่พวกเขาก็ยังว่าท่านถูกผีสิง เมื่อพระเยซูและพวกสาวกมา ทั้งกินและดื่ม พวกเขาก็กล่าวโทษว่าเป็นพวกเห็นแก่กิน และขี้เมา และ (ร้ายที่สุด) มั่วสุมกับคนบาป สิ่งเชื่อมโยงระหว่างยอห์นและพระเยซูแสดงให้เห็นความจริงว่าคนในยุคนั้น ปฏิเสธไม่ยอมรับทั้งคู่
อย่างเจาะจง พระเยซูทรงกล่าวติเตียนเมืองต่างๆของอิสราเอลที่ได้ทรงทำการอัศจรรย์เป็นส่วนมาก “เพราะพวกเขาไม่ได้กลับใจใหม่” (มัท ธิว 11:20) จุดประสงค์การประกาศของยอห์นและพระเยซูคือนำชนชาติอิสราเอลสู่การกลับใจ ไม่ใช่เพื่อดึงดูดฝูงชน หรือให้คนจำนวนมากมาติดตาม แต่มาเรียกคนบาปให้สำนึกผิดกลับใจ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้น ดังนั้นพระองค์จึงกล่าวติเตียนบรรดาเมืองต่างๆที่ได้พบพระองค์ ได้เห็นการอัศจรรย์มากมายที่พระองค์ทำ
พระเยซูทรงเจาะจงชื่อเมือง เราแทบไม่รู้จักเมืองโคราซิน มีพูดถึงครั้งเดียวในลูกา 10:13 จากที่พระเยซูตรัส เห็นได้ชัดว่าเมืองนี้ได้พบพระองค์บ่อยมาก แต่ก็ไม่กลับใจ เมืองเบธไซดานั้นต่างไป พระเยซูคงเพิ่งเข้าไปหรืออยู่ใกล้เมืองนี้เมื่อทรงกล่าวติเตียน (ดูลูกา 9:10) เรารู้จากยอห์น 1:44 ว่าเบธไซดาเป็นบ้านเกิดของฟีลิป อันดรูว์ และเปโตร
พระเยซูทรงกล่าวถึงโทษที่พวกเขาจะได้รับในข้อ 20-24 โทษทัณฑ์ที่รุนแรงกว่า เพราะพวกเขาได้รับรู้รับฟังในสิ่งที่ทรงเปิดเผยแต่ก็ยังปฏิเสธ โทษทัณฑ์ที่เบากว่าจะตกไปถึงคนที่ไม่เคยได้ยินหรือฟังสิ่งที่พระองค์เปิดเผย หลักการเดียวกันนี้มีในลูกาบทที่ 12:
45“แต่ถ้าบ่าวคนนั้นคิดในใจว่า ‘นายของข้าคงจะมาช้า’ แล้วเริ่มต้นโบยตีบรรดาบ่าวชายหญิงและกินดื่มเมามาย 46นายของบ่าวคนนั้นจะมาในวันที่เขาไม่คาดคิดในเวลาที่เขา ไม่รู้ และจะลงโทษเขาอย่างหนักและจะขับไล่ให้ไปอยู่ในที่ของพวก ที่ไม่เชื่อ 47บ่าวคนที่รู้ใจนายและไม่ได้เตรียมตัวไว้ไม่ได้ทำตามใจนาย จะต้องถูกเฆี่ยนอย่างหนัก 48แต่คนที่ไม่รู้ แล้วทำสิ่งที่สมควรจะถูกเฆี่ยนก็จะถูกเฆี่ยนเพียงเล็กน้อยคน ที่ได้รับมากจะต้องเรียกเอาจากคนนั้นมากและคนที่ได้รับฝาก ไว้มากก็จะต้องทวงเอาจากคนนั้นมาก” (ลูกา 12:45-48)
ดังนั้นเมืองโคราซินและเบธไซดา (สองเมืองเด่นของยิวที่พระเยซูใช้เวลาทำพันธกิจค่อนข้างมาก) จะถูกพิพากษามากกว่าเมืองไทระ10และ ไซดอนเมื่อพระเมสซิยาห์เสด็จกลับมา (ข้อ 21-22) ไทระและไซดอน เป็นเมืองที่ผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เดิมเอ่ยถึงหลายครั้ง (อิสยาห์ 23; เยเรมีย์ 25:15-29 โดยเฉพาะข้อ 22; เอเสเคียล 26-28; อาโมส 1:9-10; เศคาริยาห์ 9:1-4) เป็นเมืองที่หญิงชาวคานาอันทูลขอพระเยซูให้ขับผีออกจากลูกสาวของนาง (มัทธิว 15:21-28) เป็นเมืองใหญ่ของคนต่างชาติที่พระเยซูไม่ได้เข้าไปสัมผัสหรือประกาศข่าว ประเสริฐของพระเมสซิยาห์มากนัก11ดังนั้นพวกเขาจะได้รับการพิพากษาโทษที่เบากว่าเมื่อพระองค์เสด็จกลับมาพิพากษาโลกนี้ (มัทธิว 11:22)
และพระเยซูทรงนำไปยังข้อแตกต่างระหว่างเมืองคาเปอรนาอุมและโสโดมในข้อ 23 และ 24:
23 “ส่วนเจ้าเมืองคาเปอรนาอุมเจ้าจะถูกยกขึ้นเทียมฟ้า หรือ?เปล่าเลยเจ้าจะต้องลงไปถึงแดนคนตายต่างหาก เพราะการอัศจรรย์ต่างๆซึ่งทำในท่ามกลางเจ้านั้น ถ้าทำในเมืองโสโดมเมืองนั้นคงได้ตั้งอยู่จนทุกวันนี้ 24แต่เราบอกเจ้าว่าในวันพิพากษาโทษเมืองโสโดมจะเบากว่าโทษ ของเจ้า”(มัทธิว 11:23-24)
คาเปอรนาอุม12 เป็นเมืองในกาลิลีที่พระเยซูทรงใช้เป็นศูนย์กลางพระราชกิจอยู่ระยะหนึ่ง ทรงทำอัศจรรย์หลายครั้งและเทศนาสั่งสอนค่อนข้างมากในเมืองนี้ ไม่มีเมืองอื่นที่พระองค์สั่งสอนและทำอัศจรรย์มากเท่าในคาเปอรนาอุม แต่คนเมืองนี้ไม่กลับใจ เมื่อเป็นเช่นนี้ พระเยซูจึงกล่าวว่าเมืองโสโดมจะยังได้รับโทษเบากว่าคาเปอรนาอุมเมื่อวัน พิพากษามาถึง
ทำไมพระเยซูจึงถามว่าเมืองคาเปอรนาอุมคิดว่าตนเองจะได้ยกขึ้นเทียมสวรรค์ หรือ? มีอะไรเกี่ยวกับคาเปอรนาอุมที่ผยองขนาดนี้? สองความคิดผุดขึ้นมาครับ อย่างแรก คาเปอรนาอุมภูมิใจมากที่ได้เป็นศูนย์กลางพระราชกิจของพระเยซู ธุรกิจท่องเที่ยวคงจะบูม มีคนมากมายเดินทางเข้าออกเพื่อมาดูพระเยซู – ที่ดียิ่งกว่า มีการอัศจรรย์รักษาโรคด้วย เรารู้กันว่าเมืองหรือจังหวัดที่เป็นที่อยู่ของประธานาธิบดีหรือคนดังๆมักจะ มีป้ายบอกเมื่อเข้าเขตเมือง เพื่อให้ตระหนักว่าเมืองนี้มีเกียรติ เพราะมีคนสำคัญอาศัยอยู่ ดังนั้นเมืองคาเปอรนาอุมจึงเหมือนอวดว่าพระเยซูเลือกอยู่ในเมืองพวกเขา
อย่างที่สอง ความหยิ่งผยองของคาเปอรนาอุมเตือนให้นึกถึงความผยองของไทระ ตามที่อิสยาห์ และเอเสเคียลพูดไว้:
8ใครวางแผนการนี้ไว้ต่อสู้เมืองไทระซึ่งเป็นผู้แจกมงกุฎ
ซึ่งพวกพ่อค้าของมันเป็นเจ้านายและนักธุรกิจเป็นคนมีเกียรติของโลก?
9พระยาห์เวห์จอมทัพทรงวางแผนไว้เพื่อขจัดความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีทั้งหมด
และเพื่อลบหลู่ผู้มีเกียรติทุกคนในแผ่นดินโลก (อิสยาห์ 23:8-9 ดูเอเสเคียล 28:1-10 ด้วย)
ในเอเสเคียล 28 ความผยองของ“กษัตริย์เมืองไทระ”ถูก เปรียบเหมือนซาตาน (เอเสเคียล 28:11-19) สำหรับผมดูเหมือนพระเยซูกล่าวคำติเตียนคาเปอรนาอุมเพิ่มขึ้นโดยตรัสถึงเมือง ที่คล้ายคลึงกันในพระคัมภีร์เดิม เมืองไทระและกษัตริย์ของเมืองนั้น
พระดำรัสของพระเยซูตอนนี้ในมัทธิว 11 โยงเข้ากับมัทธิว 12:38-42 และลูกา 12:45-48 ที่ชี้ว่าจะมีการลงโทษคนชั่วร้าย และในทุกกรณี พระเจ้าจะทรงพิพากษามนุษย์ว่าพวกเขาทำอย่างไรต่อสิ่งที่ได้รับรู้ ในโรม 1 คนต่างชาติถูกกล่าวโทษเพราะปฏิเสธการทรงเปิดเผยของพระเจ้าในธรรมชาติ ในโรม 2 ชาวยิวผิดมากกว่า เพราะได้รับการทรงเปิดเผยจากพระเจ้าในธรรมบัญญัติ แต่พวกเขาปฏิเสธ
พระสิริและสิทธิอำนาจของพระเจ้าในการเลือกสรร (มัทธิว 11:25-27)
25ในขณะนั้นพระเยซูทูลว่า “ข้าแต่พระบิดาผู้ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และ โลกข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ที่พระองค์ทรงปิดบัง สิ่งเหล่านี้ไว้จากคนมีปัญญาและคนฉลาดแต่ทรงสำแดงแก่พวกทารก 26ถูกแล้ว ข้าแต่พระบิดา พระองค์พอพระทัยเช่นนั้น27“พระบิดาของเราทรงมอบสิ่งสารพัด ให้แก่เราและไม่มีใครรู้จักพระบุตรนอกจากพระบิดาและไม่มี ใครรู้จักพระบิดานอกจากพระบุตร” (มัทธิว 11:25-27)
ซึ่งคล้ายคลึงมากกับในลูกา 10:21-24:
21ในเวลานั้นเอง พระเยซูทรงเปรมปรีดิ์ในพระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดาผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และโลกข้าพระองค์ สรรเสริญพระองค์ที่พระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากคนมี ปัญญาและคนฉลาด แต่ทรงสำแดงแก่พวกทารก ถูกแล้วข้าแต่พระบิดา พระองค์พอพระทัยเช่นนั้น22“พระบิดาของเราทรงมอบสิ่งสารพัด ให้แก่เราไม่มีใครรู้ว่าพระบุตรเป็นใครนอกจากพระบิดาและ ไม่มีใครรู้ว่าพระบิดาเป็นใครนอกจากพระบุตรและผู้ที่ พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้รู้”23พระองค์ทรงหันมาหาพวกสาวกตรัส กับพวกเขาเป็นการส่วนตัวว่า“ผู้ที่ได้เห็นสิ่งที่พวกท่าน เห็นก็เป็นสุข 24เพราะเราบอกพวกท่านว่าผู้เผยพระวจนะหลายคนและกษัตริย์หลาย องค์ปรารถนาจะเห็นสิ่งที่ท่านเห็นอยู่นี้ แต่เขาทั้งหลายไม่เคยเห็นและอยากจะได้ยินสิ่งที่พวกท่าน ได้ยินแต่เขาก็ไม่เคยได้ยิน”(ลูกา 10:21-24)
ในลูกา 10 พระเยซูทรงส่งสาวกเจ็ดสิบ (หรือเจ็ดสิบสองคน) ออกไป และพวกเขากลับมาด้วยความชื่นชมยินดีในอำนาจที่มี พระเยซูตรัสถึงเรื่องนี้ บอกพวกเขาว่าให้ชื่นชมยินดีที่มีชื่อจดอยู่ในสวรรค์มากกว่า (ลูกา 10:17-20) และพระองค์ทรงต่อไปยังเรื่องที่เรารู้ การเลือกสรรของพระเจ้า พระเยซูทรงทำสิ่งที่คล้ายคลึงกันในมัทธิว 11:25-27 เมื่อลองคิดดู เราจะเข้าใจว่าทำไมพระเยซูทรงย้ำเรื่องสิทธิอำนาจในการเลือกสรรของพระเจ้า
คงจำได้ถึงข้อโต้แย้งที่ อ เปาโลพูดไว้ในโรมบทที่ 9 คำถามคือ “เราจะอธิบายอย่างไรว่าขณะที่พระเยซูทรงเป็นยิว และมาประกาศแผ่นดินของพระเจ้าแก่ชาวยิว มียิวไม่กี่คนมาเชื่อ แต่กลับมีคนต่างชาติมาเชื่อจำนวนมาก?” อ เปาโลย้ำและยืนหยัดว่านี่ไม่ใช่ความล้มเหลวในพระวจนะของพระเจ้า:
6แต่ไม่ใช่ว่าพระวจนะของพระเจ้า ได้ล้มเหลวไปเพราะว่าไม่ใช่ทุกคนที่เกิดมาจากอิสราเอลนั้น เป็นคนอิสราเอลแท้ 7และไม่ใช่ทุกคนที่เป็นลูกของอับราฮัมเป็นเชื้อสายแท้ของ ท่าน แต่ว่าเขาจะเรียกเชื้อสายของท่านทางสายอิสอัค (โรม 9:6-7)
โรม9 เกี่ยวข้องกับสิทธิอำนาจในการเลือกสรรของพระเจ้า สำหรับคำตอบของคำถามว่า “ทำไมยิวหลายคนจึงปฏิเสธข่าวประเสริฐ?” คำตอบคือ “เพราะพระเจ้าไม่ได้เลือกพวกเขา”13 ความ จริงที่บางคนปฏิเสธข่าวประเสริฐไม่ได้สะท้อนว่าความล้มเหลวเป็นฝ่ายของพระ เจ้า เมื่อเราเข้าใจสิทธิอำนาจในการทรงเลือกสรร พระเจ้าเลือกบางคน และไม่เลือกบางคน ตามอำนาจอธิปไตยของพระองค์
ผมเชื่อว่ามัทธิวใช้ข้อโต้แย้งเดียวกันในบทที่ 11 ภาพที่เห็นภายนอกดูเหมือนจะนำไปสู่ข้อสรุปว่าพระราชกิจของพระเยซูประสบความ สำเร็จมาก มีคนชื่นชมพระองค์ หลายคนตามหา และฝูงชนจำนวนมากอัศจรรย์ใจจนติดตามพระองค์ไป สาวกของพระเยซูถูกส่งไปประกาศข่าวประเสริฐ และมีอำนาจทำอัศจรรย์หลายอย่าง จะมีอะไรที่สำเร็จมากไปกว่านี้? ปัญหาคือเป็นที่นิยมเป็นคนละเรื่องกับการกลับใจ เมืองเหล่านี้ไม่กลับใจ แม้พระเยซูและพวกสาวกอยู่ท่ามกลางพวกเขา แม้คำเทศนาของยอห์น ของพระเยซูและของพวกสาวก เพราะเมืองของยิวเหล่านี้ไม่กลับใจ เราอาจสรุปผิดๆว่าพันธกิจของพระองค์จึงล้มเหลว – พระเยซูไม่สามารถทำได้อย่างที่ต้องการจะทำ ถ้าเราสรุปแบบนี้ เราก็ไม่ไกลไปจากคำถามที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาถาม
พระดำรัสของพระเยซูในข้อ 25–27 เราอาจประหลาดใจ ประการแรก– ถ้อยคำของพระเยซูเป็นถ้อยคำแห่งการสรรเสริญ สรรเสริญพระบิดา พระเยซูทรงสรรเสริญพระบิดาได้อย่างไรในเมื่อไม่ประสบความสำเร็จ? ไม่ใช่ครับ นี่ไม่ใช่ความล้มเหลวแต่เป็นความสำเร็จที่พระเจ้าสมควรได้รับพระเกียรติ ประการที่สอง– เราเห็นว่ามีคนมาเชื่อ พระบิดาทรงเลือกที่จะปิดบังสิ่งที่เป็นของสวรรค์จากคนที่เราคิดว่าน่าจะฉวย ไว้ได้ – คนฉลาดและมีสติปัญญา แต่พระบิดาทรงเลือกที่จะเปิดเผยสิ่งเหล่านี้ให้แก่เด็กเล็กๆ คนที่คิดว่าตนเองไม่สมควร (หรือไม่ฉลาดพอ) ที่จะเข้าใจ ความเชื่อและไม่เชื่อ ยอมรับและปฏิเสธ อย่างที่เห็นเป็นผลมาจากการทรงเลือกของพระบิดา พระเจ้าทรงอำนาจอธิปไตยในเรื่องความรอด พระเยซูสามารถสรรเสริญพระเจ้าได้ เพราะบรรดาคนที่พระองค์ตั้งใจให้เข้าใจและเชื่อก็เข้าใจและเชื่อ แผนการของพระเจ้าสำเร็จ ตามพระประสงค์ของพระองค์
ข้อ 27 นำเราก้าวไปอีกขั้น ในข้อ 25 และ 26 พระเยซูทรงมองความรอดว่าเป็นการเลือกสรรของพระบิดา พระเยซูทรงสรรเสริญพระบิดาที่ทรงเปิดเผยความจริงแห่งข่าวประเสริฐให้แก่พวก “ทารก” (เด็กเล็กๆ) ในขณะที่ปิดบังไว้จากคนฉลาดและมีปัญญา สิ่งนี้พระเยซูตรัสว่า พระบิดาทรงพอพระทัย ( 26) แต่ในข้อ 27 พระเยซูทรงไปไกลกว่านั้น ทรงประกาศถึงอำนาจการครอบครองโดยชอบธรรมของพระบิดาในการเลือกว่าผู้ใดจะมา เชื่อในพระองค์ พระบิดาทรงมอบสิ่งสารพัดให้กับพระบุตร ไม่มีใครรู้จักพระบุตร (อย่างครบถ้วนสมบูรณ์) เว้นแต่พระบิดา และไม่มีใครรู้จักพระบิดาเว้นแต่พระบุตร และบรรดาคนที่พระบุตรทรงสำแดงให้รู้ แปลว่าพระเยซูเป็นผู้กำหนดความรอดนิรันดร์ให้กับมนุษย์14
สิ่งนี้ ผมเชื่อว่าเป็นแก่นสูงสุดในสิทธิอำนาจของของพระเยซู ก่อนหน้า สิทธิอำนาจของพระเยซูในการตีความธรรมบัญญัติในพระคัมภีร์เดิมสำแดงและเป็น ที่รับรู้กัน (มัทธิ 5-7) ต่อมาเป็นสิทธิอำนาจในการรักษาโรค ขับผี ควบคุมธรรมชาติ และชุบคนตายให้ฟื้น (มัทธิว 8-9) หลังจากนั้น สิทธิอำนาจที่ทรงเรียกและประทานอำนาจให้แก่พวกสาวก ซึ่งชัดเจนในบบที่ 10 ในบทที่ 9 พระเยซูทรงแสดงสิทธิอำนาจในการยกบาป (มัทธิว 9:1-8) แต่ตอนนี้ทรงขยายขอบเขตสิทธิอำนาจ ไม่เพียงแต่ทรงมีสิทธิอำนาจในการยกบาป พระองค์มีสิทธิอำนาจในการกำหนดว่าจะให้ใครได้รับการยกโทษบาปนั้น15
คำเชิญสำหรับคนทั่วไป (มัทธิว 11:28-30)
28บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนักจงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุดพัก 29จงเอาแอกของเราแบกไว้ แล้วเรียนจากเรา เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยนและใจอ่อนน้อม และจิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก 30ด้วยว่าแอกของเราก็พอเหมาะ และภาระของเราก็เบา”(มัทธิว 11:28-30)
บางคนสรุปผิดๆว่าถ้าพระเจ้าเป็นผู้กำหนดว่าใครได้รับความรอดและใครไม่ได้ รับ ถ้าเป็นเช่นนั้นมนุษย์ก็ไม่มีสิทธิเลือกเลย ผมขอนำคุณมายังความจริงนี้ ทันทีที่ประกาศถึงสิทธิอำนาจในการเลือกสรรว่าใครควรได้รับความรอด พระเยซูทรงเชิญชวนให้มารับความรอดในข้อ 28-3016 นี่เป็นการประกาศข่าวประเสริฐที่ชัดเจนที่สุดในมัทธิวถึงตอนนี้ ก่อนหน้าเป็นเพียงถ้อยคำธรรมดาว่า “จงกลับใจใหม่เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว”(มัทธิว 3:2; 4:17 ดู 10:7 ด้วย)
ในระดับหนึ่ง ผมเข้าใจการเชิญชวนของพระเยซูในตอนท้ายของบทที่ 11 จากมุมมองตอนท้ายของบทที่ 9:
36และเมื่อพระองค์ทอดพระเนตร ฝูงชนก็ทรงสงสารเขาทั้งหลาย เพราะพวกเขาถูกรังควานและไร้ที่พึ่งเหมือนฝูงแกะไม่มี ผู้เลี้ยง 37แล้วพระองค์ตรัสกับสาวกทั้งหลายของพระองค์ว่า“ข้าวที่ต้อง เกี่ยวนั้นมีมากนักหนาแต่คนงานยังน้อยอยู่ 38เพราะฉะนั้นท่านจงอ้อนวอนพระองค์ผู้ทรงเป็นเจ้าของนาให้ทรง ส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวพืชผลของพระองค์” (มัทธิว 9:36-38)
ชนชาติอิสราเอลมี “ผู้เลี้ยง” อยู่แล้ว ถ้าจะใช้คำนี้ว่าอย่างผิวเผิน ผู้นำพวกเขาไม่ได้มีคุณลักษณะของความเมตตาและสงสาร ในบทที่ 23 มัทธิวบันทึกคำกล่าวโทษรุนแรงที่พระเจ้ากล่าวแก่พวกธรรมาจารย์และฟาริสี หนึ่งในนั้นคือ:
1เวลานั้นพระเยซูตรัสกับฝูงชนและ บรรดาสาวกของพระองค์ว่า 2“พวกธรรมาจารย์กับพวกฟาริสีนั่งบนที่นั่งของโมเสส 3เพราะฉะนั้นทุกสิ่งที่เขาทั้งหลายสั่งสอนพวกท่านนั้น จงถือและประพฤติตาม ยกเว้นการประพฤติของพวกเขาอย่าทำตามเลย เพราะพวกเขาไม่ได้ทำในสิ่งที่พวกเขาสอน 4เพราะพวกเขาเอาห่อของหนักวางบนบ่าของมนุษย์ แต่ส่วนพวกเขาเองไม่ยอมแม้แต่จะใช้สักนิ้วเดียวไปยก (มัทธิว 23:1-4)
ในความเป็นจริง คนอิสราเอลไม่เคยมีผู้เลี้ยงอย่างที่พวกเขาจำเป็นต้องมีที่สุด พระเยซูทรงเป็นผู้เลี้ยง ทรงเป็น “ผู้เลี้ยงที่ดี” (ดูยอห์น 10) พระองค์ไม่ได้เคี่ยวเข็ญมนุษย์ให้พยายามมากขึ้นในการรักษาธรรมบัญญัติ เพื่อให้ได้ความชอบธรรม พระองค์ทรงเรียกบรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก ที่ต้องแบกภาระจากผู้เลี้ยงชั่วร้าย พระเยซูทรงทำมากกว่า “ใช้แค่นิ้วเดียว” ช่วยยกภาระทางศาสนา ทรงเสนอแบกภาระทั้งหมดของพวกเขา ทรงเสนอให้แก่ผู้ที่อ่อนล้าและต้องการหยุดพัก
บทสรุปที่ดีที่สุด:
การเชิญชวนบรรดาผู้ที่เหน็ดเหนื่อยและล้าให้เข้ามาพักสงบในพระเยซู (มัทธิว 11:28-30)
28บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระ หนักจงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุดพัก 29จงเอาแอกของเราแบกไว้ แล้วเรียนจากเรา เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยน และใจอ่อนน้อมและจิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก 30ด้วยว่าแอกของเราก็พอเหมาะ และภาระของเราก็เบา” (มัทธิว 11:28-30)
นี่เป็นคำเชิญชวน:
ไม่ใช่สำหรับคนที่มีอำนาจ แต่สำหรับคนที่อ่อนล้า
ไม่ใช่สำหรับคนหยิ่งผยอง แต่คนที่ใจถ่อม
ไม่ใช่คนที่รักษาธรรมบัญญัติ แต่คนที่มาดูว่าธรรมบัญญัติสอนอะไร – ความบาปของพวกเขา
พระเยซูทรงกล่าวติเตียนคนที่แย่งชิงเพื่อจะเข้าไปในอาณาจักรของพระองค์ เป็นพวกที่ไว้ใจในอำนาจที่มี สิ่งที่ตนเองพากเพียรปฏิบัติ และสติปัญญาของตนเอง พวกเขาเป็นพวกที่ไม่ยอมสำนึกผิดกลับใจ
ขณะที่พวกฟาริสีเพิ่มภาระหนักลงบนหลังผู้คน และไม่เสนอตัวช่วยสักนิด (มัทธิว 23:4) พระเยซูทรงรับภาระทั้งหมดของธรรมบัญญัติ (ทรงทำให้สมบูรณ์ครบถ้วน – มัทธิว 5:17) และบัดนี้ทรงเสนอแบกภาระให้กับทุกคนที่มาหาพระองค์ – ในความเชื่อ
ใครคือคนที่ได้รับข้อเสนอความรอด? ไม่ใช่คนที่พากเพียรมากขึ้น ไม่ใช่คนที่มองธรรมบัญญัติเป็นหนทางเพื่อจะรักษากฎเกณฑ์และให้ได้มาซึ่งความ โปรดปรานของพระเจ้า นี่คือผู้ที่มาดูธรรมบัญญัติอย่างที่ควรเป็น ธรรมบัญญัติเป็นภาระที่หนักจนไม่มีมนุษย์คนใดแบกไหว จำเปโตรในกิจการ 15:10 ได้หรือไม่ “ทำไมจึงเสนอธรรมบัญญัตินี้ให้แก่คนต่างชาติ?” ตามที่พระวจนะกล่าว “ทำไมท่านทั้งหลายจึงทดลองพระเจ้าโดยวางแอกบนคอของพวกสาวกซึ่งเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษหรือเราเองแบกไม่ไหว” คนที่แบกไว้จนไปต่อไม่ไหวคือคนที่เห็นแล้วว่าธรรมบัญญัติไม่อาจช่วยให้รอด ได้ เป็นคนที่รู้ตัวเองว่าหมดหวังหมดกำลัง และเป็นคนที่พระเยซูทรงกล่าวเชิญ “จงมาหาเรา…และจิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก” มาหาเราเป็นถ้อยคำที่สวยงามที่สุดในพระกิตติคุณตอนนี้ เป็นคำเชิญให้มาเชื่อ
ผมขอพูดเรื่องหนึ่งก่อนจบ เกิดขึ้นกับผมเมื่อเช้าตอนกำลังผูกเชือกรองเท้า และเป็นสิ่งดีที่สุดที่ผมจะบอกได้ จำก่อนหน้านี้ที่ผมสอนบทเรียน 1ซามูเอลได้หรือไม่ ที่สรุปว่าการเชื่อฟังแค่บางส่วนก็คือการไม่เชื่อฟัง? จำได้นะครับ ตอนนี้มีเพิ่มมาให้ ผมรอมานานสำหรับเรื่องนี้: การติดตามพระเยซูด้วยเหตุผลที่ผิดก็คือ – การไม่เชื่อฟัง ผู้คนยังติดตามพระเยซูไป และเป็นเรื่องที่น่าตระหนก เราเห็นพวกสาวกออกไปประกาศ เราเห็นฝูงชนมากมาย แล้วเราก็พูดว่า “โอ้ ว้าว สุดยอด” พวกสาวกเองก็พูดว่า “มันยอดมาก แผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว” และพระเยซูกล่าวว่า “มันไม่ใช่” พวกเขาปฏิเสธไปแล้ว ทำไม? เพราะพวกเขาติดตามพระเยซูด้วยสาเหตุผิดๆ พวกเขาติดตามพระเยซู (ยอห์น 6 “โปรดให้อาหารนั้นแก่ข้าพเจ้าเสมอไป”) เพราะพระเยซูคือคูปองอาหาร พระเยซูคือผู้ที่จะมาทำให้เรามั่งคั่ง พระเยซูเป็นผู้ที่จะให้เพื่อนดีๆ และภาพลักษณ์ดีๆแก่เรา – ติดตามพระเยซูเถอะ และพระองค์จะมอบทุกสิ่งนี้ให้ เป็นอันตรายมาก พี่น้องครับ แสวงหาศาสนาที่เป็นมิตร ทำให้ผู้คนมาติดตามพระเยซูด้วยสาเหตุที่ผิด คำเทศนาของยอห์นไม่ใช่เพื่อมาหามิตร คำเทศนาของพระเยซูไม่ได้เพื่อมาหามิตร
“จงมาหาเราคนบาปทั้งหลายที่แบกภาระหนักของบาปเอาไว้ ภาระที่เพียรปฏิบัติเพื่อให้ได้ความโปรดปรานจากเรา จงวางใจในเรา” นี่คือหนทางสำหรับความรอด ติดตามพระเยซูไปด้วยสาเหตุที่ผิดเป็นบันไดขั้นแรกสู่เส้นทางกบฎและปฏิเสธ และสุดท้าย – นรก –
อย่าล้อเล่นนะครับพี่น้อง: เราอาจคิดว่าทำแบบนั้นแล้วจะได้ผู้คนมาเดินบนเส้นทางความเชื่อ และหลังจากนั้น ค่อยชี้ให้พวกเขาดูเงื่อนไขและรายละเอียดต่างๆ ถ้าคุณชักจูงผู้คนให้มา “ติดตามพระเยซู” ด้วยสาเหตุที่ผิด คุณก็พาเขาไปสู่เส้นทางแห่งความพินาศ คุณต้องประกาศข่าวประเสริฐตามที่พระเยซูสั่ง และข่าวประเสริฐนั้นเราต้องประกาศออกไปแม้ในท่ามกลางการข่มเหง ต่อต้าน และแม้แต่เผชิญความตาย – อย่าไปปรับเปลี่ยนข่าวประเสริฐ ให้ประกาศพระเยซู – ที่โดยพระคุณ โดยการสิ้นพระชนม์ที่บนกางเขน ได้ช่วยคนบาปที่หลงหาย ประกาศพระเยซู ไม่ใช่ในฐานะเป็นผู้มาแจกอาหาร ไม่ใช่มาเพื่อมอบสุขภาพที่ดีและชีวิตที่มีสุข แต่เป็นผู้ที่จะมามอบบ้านที่เป็นนิรันดร์ให้โดยการยกโทษบาปให้กับพวกเขา
1 1 ลิขสิทธิ 2007 โดย Community Bible Chapel, 418 E. Main Street, Richardson, TX 75081. ดัดแปลงจากต้นฉบับของบทเรียนที่ 43ในบทเรียนต่อเนื่องของพระกิตติคุณมัทธิว จัดเตรียมโดย ศบ โรเบิร์ต แอลเดฟฟินบาว กรกฎาคม 4, 2004ทุกท่านสามารถนำบทเรียนนี้ไปใช้เพื่อการศึกษาได้เท่านั้น ทางคริสตจักร Community Bible Chapel เชื่อว่าเนื้อหาในบทเรียนนี้ถูกต้องตรงตามหลักการสอนพระคัมภีร์ใช้เพื่อช่วย ในการศึกษาพระวจนะของพระเจ้า บทเรียนนี้เป็นพันธกิจ และเป็นลิขสิทธิของ Community Bible Chapel
2 2นอก จากที่กล่าวไปแล้ว พระวจนะที่นำมาอ้างอิงทั้งหมดมาจาก NET Bible (The NEW ENGLISH TRANSLATION) เป็น ฉบับแปลใหม่ทั้งหมดไม่ใช่นำฉบับเก่าในภาษาอังกฤษมาเรียบเรียงใหม่ใช้ผู้ เชี่ยวชาญและนักวิชาการพระคัมภีร์มากกว่า ยี่สิบคน รวบรวมข้อมูลทั้งจากภาษาฮีบรูโดยตรง ภาษาอาราเมข และภาษากรีกโครงการแปลนี้เริ่มมาจากที่เราต้องการนำ พระคัมภีร์เผยแพร่ผ่านสื่ออีเลคโทรนิค เพื่อรองรับการใช้งานทางอินเตอร์เน็ท และซีดี (compact disk) ที่ใดก็ตามในโลก ที่ต่อเข้าอินเตอร์เน็ทได้ ก็สามารถเรียกดูและพริ้นทข้อมูลไว้เพื่อใช้ศึกษาเป็นการส่วนตัวได้โดยไม่คิด มูลค่านอกจากนี้ ผู้ใดก็ตามที่ต้องการนำข้อมูลเกี่ยวกับพระคัมภีร์ไปเผยแพร่ต่อโดยไม่คิดเงิน สามารถทำได้จากเว็บไซท์ :www.netbible.org.
3 3 “เมืองของเขาทั้งหลาย” แปลว่าอะไร? แปลว่าเมืองต่างๆในกาลิลีที่เป็นบ้านของพวกสาวก? น่าจะเป็นได้ แต่ในลูกา 10:1 เราอาจสรุปได้ว่ามัทธิวอยากให้เราเข้าใจว่าพระเยซูไปเทศนาสั่งสอนในเมืองที่ พระองค์ทรงส่งพวกสาวกไปล่วงหน้า
4 4 สังเกตุดูในมาระโกและลูกา มีเรื่องของยอห์นผู้ให้บัพติศมาต่อจากเรื่องส่งสาวกสิบสองคนออกไป ในมาระโก 6:7-13 พระเยซูทรงส่งสาวกสิบสองคนออกไป และใน 6:14-29 เป็นเรื่องของเฮโรดและยอห์นผู้ให้บัพติศมา เป็นเรื่องเดียวที่บันทึกการตัดศีรษะของยอห์น และเฮโรดกลัวว่าพระเยซูคือยอห์นที่เป็นขึ้นมาจากความตาย ในลูกา 9:1-6 พระเยซูทรงส่งสาวกสิบสองคนออกไป และเหมือนในมาระโก ลูกา (9:7-9) บันทึกเกี่ยวกับความกลัวของเฮโรดว่าพระเยซูคือยอห์นที่ฟื้นกลับมา ในบทเรียนของเรา มีเรื่องส่งสาวกสิบสองคนออกไป (มัทธิว 10:1-15 และ 16-42) บันทึกเรื่องราวของยอห์นด้วย แต่ไม่ใช่เรื่องความกลัวของเฮโรด แต่เป็นความสงสัยของยอห์น เนื่องจากมีการส่งสาวกสิบสองคนออกไป เฮโรดและยอห์นมีบางสิ่งที่คล้ายกัน – คำถาม “เราพลาดอะไรไปหรือ?”
5 5เบื้องต้น ผมขออนุมานว่า“งานต่างๆ” ของพระเยซู เป็นการอัศจรรย์ที่พระองค์บอกยอห์นเมื่อตอบคำถามที่สาวกของท่านมาถามใน 9:14-17 และคำตรัสของพระเยซูใน 11:9 ทำให้ผมสงสัยว่า “งานต่างๆ” ที่ยอห์นได้ยินมานั้นอาจเป็นเรื่องกินและดื่มกับพวกคนบาป เป็นได้หรือไม่คำตอบของพระเยซูในสิ่งที่ยอห์นถาม ดึงท่านให้เห็นว่างานต่างๆเหล่านี้หรือที่ทำให้ท่านเกิดคำถาม ผมจึงค่อนข้างเชื่อว่า “งานต่างๆ” ที่รบกวนใจยอห์นน่าจะเป็นเรื่องกินและดื่มกับคนบาป ในขณะที่พระเยซูทรงชี้ให้ยอห์นเห็นว่าเป็นเรื่องการทำอัศจรรย์และเทศนาสั่ง สอน
7 7ภาษาอังกฤษใช้จากการแปลฉบับ NET Bible
9 9ขณะไม่มีคำว่ากลับใจในตอนนี้ มาระโก 6:12 พูดชัดเจนว่ามีการประกาศให้กลับใจ
10 10จาก ดิกชันนารี่พระคัมภีร์ของ Fausset’s Bible Dictionary (อ้างจาก BibleWorks): สดุดี 87:4 ทำนายว่าไทระจะเป็นหนึ่งในเมืองที่กล่าวว่าจะมีผู้นี้ในยุคของพระเมสซิยาห์ มาเกิดที่เยรูซาเล็ม การช่วยซาโลมอนสร้างพระวิหารเป็นเหมือนสัญลักษณ์นำร่อง และความเชื่อของหญิงชาวฟินิเซีย (มาระโก 7:26) เป็นผลแรกที่เป็นจริง อิสยาห์ (อิสยาห์ 23:18) ทำนายว่า “สินค้าของมันและสินจ้างของมันจะเป็นของถวายแด่พระเจ้า … แต่สินค้าของมันจะอำนวยอาหารอุดมและเสื้อผ้างามแก่บรรดาผู้ที่อยู่ต่อพระ พักตร์พระเจ้า” เป็นจริงที่คริสตจักรในเมืองไทระ ความมั่งคั่งที่ถวายให้พระเจ้าและสนับสนุนพันธกิจของคริสตจักร อ เปาโลได้พบกับพวกสาวกที่นั่น (กิจการ 21:306) การได้อยู่ร่วมสามัคคีธรรมกับบรรดาธรรมิกชนที่เกิดขึ้นในทันที แม้เมื่อก่อนต่างก็เป็นคนแปลกหน้ากัน นับเป็นภาพความรักกันฉันพี่น้องของคริสเตียนทุกคนรวมทั้งภรรยาและบุตรของพวก สาวกต่างก็มาต้อนรับและมาส่งท่านเมื่อจากไป ทุกคนได้คุกเข่าลงอธิษฐานด้วยกันที่ชายหาด ภายใต้พระพรของสวรรค์และการอธิษฐาน สดุดี 45:12 “ชาวเมืองไทระจะเอาของกำนัลมาถวายพระนางเศรษฐีในหมู่ ประชาชนจะขอความโปรดปรานจากพระนาง” ขอมีส่วนจากอิสราเอลเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า (อิสยาห์ 44:5; 60:6-14; สดุดี 72:10) เมื่ออิสราเอล “ตั้งใจฟัง” พระเมสซิยาห์และ “ลืมคนของตนเอง (พิธีกรรมของยิว) และวงศ์วานของบรรพบุรุษ (โอ้อวดว่าเป็นเชื้อสายของอับรามฮัม) กษัตริย์ปรารถนาจะได้ความงดงามของเธอ” และพระเมสซิยาห์จะเป็นที่ปรารถนาของทุกชนชาติ เช่นไทระ (ฮักกัย 2:7)
11 11ตามคำสั่งของพระเยซูในมัทธิว 10:5
12 12คำ กล่าวโทษต่อเมืองใหญ่นี้ได้เกิดขึ้นเป็นจริงอย่างครบถ้วน (มัทธิว 11:23 ลูกา 10:15) เมืองนี้พินาศลงอย่างสิ้นเชิงและเป็นพื้นที่ๆยังมีความขัดแย้งจนทุกวันนี้ ในพระคัมภีร์ นอกเหนือจากหนังสือพระกิตติคุณ ไม่มีการกล่าวถึงคารเปอรนาอุมในที่อื่นๆ เมื่อพระเยซูเสด็จออกจากนาซาเร็ธ ทรงไปอาศัยอยู่ในคาเปอรนาอุม (มัทธิว 4:13) และทรงให้ที่นั่นให้เป็นศูนย์กลางแห่งพระราชกิจระหว่างประกาศแก่ฝูงชน และที่ใกล้ๆกัน ทรงเรียกชาวประมงให้ติดตามพระองค์ไป (มาระโก 1:16) เรียกคนเก็บภาษีให้ละอาชีพตามพระองค์ไป (มัทธิว 9:9) เป็นพื้นที่ๆทรง “ทำการอัศจรรย์” มากมาย (มัทธิว 11:23 มาระโก 11:34) ที่นี่พระเยซูทรงรักษาบ่าวของนายร้อย (มัทธิว 8:5) และบุตรของผู้มีชื่อเสียง (ยอห์น 4:46) แม่ยายของเปโตร (มาระโก 1:31) และชายง่อย (มัทธิว 9:1) ทรงขับผี (มาระโก 1:23) และอาจเป็นที่นี่ ที่ทรงช่วยชีวิตลูกสาวของไยรัส (มาระโก 5:22) ในคาเปอรนาอุมเด็กเล็กถูกนำมาใช้ในการสั่งสอนพวกสาวกเรื่องความถ่อมใจ และในธรรมศาลาพระเยซูทรงเทศนาเรื่องอาหารแห่งชีวิต (ยอห์น 6)
13 13 ขณะที่ยังไม่เหมาะจะนำเรื่องจากโรม 9 มาสอนในตอนนี้ แต่ผมมีอยู่ในบทเรียนพระธรรมโรม ในตอนนี้ขอเพิ่มเฉพาะ โรม 9:30-10:15 ชาวยิวจำนวนมากไม่เชื่อในพระเยซู เพราะพวกเขาปฏิเสธสิ่งที่พระองค์เตรียมให้สำหรับความชอบธรรมโดยความเชื่อ แต่พวกเขายืนกรานจะได้ความชอบธรรมโดยการเพียรปฏิบัติของตนเอง
14 14 ประเด็นตรงนี้เป็นครั้งแรกในมัทธิว พระเยซูทรงอำนาจอธิปไตยในเรื่องความรอดของมนุษย์ ข้อเท็จจริงนี้ไม่ควรเข้าใจผิดว่าเป็นการปฏิเสธความจริงว่ามนุษย์มีทางที่ ต้องเลือก และต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองเลือก คำตรัสของพระเยซูเน้นให้เห็นสมการจากด้านหนึ่งจากโรม 9 และในที่อื่นๆ พระเยซูเน้นให้เห็นส่วนของมนุษย์ซึ่งก็คืออีกด้านของสมการในโรม 10
15 15 อาจช่วยให้เห็นความจริงว่าพระเยซูทรงพูดถึงพระองค์เองในมัทธิว 10:28
16 16 เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับที่ อ เปาโลพูดเรื่องการทรงเลือก (โรม 9:6-29) และความรับผิดชอบของมนุษย์ (โรม 9:30-10:15)
Preface
Related MediaAnd the things you have heard me say in the presence of many witnesses entrust to reliable men who will also be qualified to teach others. (2 Timothy 2:2)
Paul’s words to Timothy still apply to us today. The church needs teachers who clearly and fearlessly teach the Word of God. With this in mind, The Bible Teacher’s Guide (BTG) series was created. This series includes both expositional and topical studies that help teachers lead small groups, pastors prepare sermons, and individuals increase their knowledge of God’s Word.
We based each lesson around the hermeneutical principle that the original authors wrote in a similar manner as we do today—with the intention of being understood. Each paragraph and chapter of Scripture centers around one main thought often called the Big Idea. After finding the Big Idea for each passage studied, readers will discover the Big Question, which will lead the small group through the entire gamut of the text. Alongside the Big Question, notice the added hermeneutical questions such as Observation Questions, Interpretation Questions, and Application Questions. Observation questions point out pivotal aspects of the text. Interpretation questions lead us into understanding what the text means through looking at the context or other Scripture. Application questions lead us to life principles coming out of the text. Not all questions will be used, but they have been given to help guide the teacher in the preparation of his own lesson.
The purpose of this guide is to make the preparation of the teacher easier, as many commentaries and sermons contributed to the development of each lesson. After meditating on the Scripture text and the lesson, the small group leader can follow the suggested teaching outline, if preferred:
- Introduce the text and present the big question in the beginning of the study.
- Allow several minutes for the members to search out answers from within the text, questions, or ways God spoke to them.
- Then discuss the findings and lead the group along through observation, interpretation, and application questions provided in the guide.
The leader may prefer to teach the lesson, in part or in whole, and then give application questions. The leader can also choose to use a “study group” method, where each member prepares beforehand and shares teaching responsibility (see Appendices 1 and 2). Some leaders may find it most effective first to corporately read each main section in a lesson, then to follow with a brief discussion of the topic and an application question.
Again, The Bible Teacher’s Guide can be used as a manual to follow in teaching, a resource to use in preparation for teaching, or simply as an expositional devotional to enrich one’s own study. I pray that the Lord may bless your study, preparation, and teaching, and that in all of it you will find the fruit of the Holy Spirit abounding in your own life and in the lives of those you instruct.
Copyright © 2015 Gregory Brown
Unless otherwise noted, the primary Scriptures used are taken from the Holy Bible, New International Version ®, Copyright © 1973, 1978, 1984 by International Bible Society. Used by permission of Zondervan Publishing House. All rights reserved.
Scripture quotations marked (ESV) are from The Holy Bible, English Standard Version® (ESV®) Copyright © 2001 by Crossway, a publishing ministry of Good News Publishers. All rights reserved.
Scripture quotations marked (NASB) are from the NEW AMERICAN STANDARD BIBLE®, Copyright © 1960, 1962, 1963, 1968, 1971, 1972,1973,1975,1977,1995 by The Lockman Foundation. Used by permission.
Scripture quotations marked (NLT) are taken from the Holy Bible, New Living Translation, copyright © 1996, 2004, 2007 by Tyndale House Foundation. Used by permission of Tyndale House Publishers, Inc., Carol Stream, Illinois 60188. All rights reserved.
Scripture quotations marked KJV are from the King James Version of the Bible.
Published by BTG Publishing all rights reserved.
Introduction
Related MediaAuthorship
Paul authored Philippians during his imprisonment in Rome around AD 60-62. Internal evidence of Paul’s authorship includes his name being in the introduction (Phil 1:1) and the writing of the letter in general—“the entire style and wording ring with Pauline tones.”1 Commentator H.A.A. Kennedy sums up the internal evidence saying, “Perhaps no Pauline epistle bears more conclusively the stamp of authenticity. There is an artlessness, a delicacy of feeling, a frank outpouring of the heart which could not be simulated.”2
External evidence for Pauline authorship consists of:
Those who quote the Letter early—often specifically mentioning it as by Paul—include Ignatius, Clement of Rome, Polycarp, Irenaeus, Clement of Alexandria, and Tertullian. Both Marcion’s “canon” and the Muratorian Canon ascribe the book to Paul. 3
It was the unanimous testimony of the early church that the apostle Paul wrote Philippians.4
In addition, Paul wrote Colossians, Philemon, and Ephesians during his imprisonment. These four books, what theologians call the Prison Epistles, “were almost assuredly written and sent at nearly the same time (about A.D. 60).”5 Most scholars, however, give Philippians a later date of A.D. 61.6 The reasons for this include “Paul’s belief that his case would soon be decided (Phil 2:23-24).”7 This points to Philippians being written towards the end of Paul’s two year imprisonment in Rome. In addition, the time needed for letters, visits, and gifts of money to be exchanged with the Philippians also supports a later date.
Some question whether Paul wrote Philippians during his Roman imprisonment in lieu of his two-year Caesarean imprisonment or a possible Ephesian imprisonment (for which no clear evidence exists). However, “the most natural understanding of the references to the ‘palace guard’ (1:13) and the ‘saints … of Caesar’s household’ (4:22) is that Paul wrote from Rome, where the emperor lived.”8 Also, the details in Philippians best fit with Paul’s Roman imprisonment. For instance, Paul was guarded by Roman soldiers (cf. Acts 28:16, Phil 1:13-14), permitted to receive visitors (cf. Acts 28:30, Phil 4:18), and had opportunities to preach the gospel (cf. Acts 28:31, 1:12-14). This fits perfectly with him being under house arrest in Rome as mentioned in the book of Acts. If he was in Caesarea or Ephesus, this would have been unlikely.
Background
The Philippian church was the first church established in all of Europe. The city of Philippi was part of Macedonia which is modern day Greece. Consider Macdonald’s thoughts about this momentous occasion in the history of missions:
How Christians in the West should rejoice (and even non-Christians, if they knew of the blessed by-products of Christianity they enjoy) that Paul heeded “the Macedonian call” and turned west, not east, in his evangelization of the Roman Empire! Perhaps the continent of Asia would today be sending Christian missionaries to Europe and North America instead of vice versa, had not the gospel taken hold in Europe.9
Philippi was named after Alexander the Great’s father, Philip of Macedon, who captured the city in 360 BC.10 It became part of the Roman Empire in 167 BC and existed in relative obscurity for the next two centuries.11 In 42 BC the Battle of Philippi unfolded, marking one of the greatest events in Roman history.
The forces of Antony and Octavian defeated those of Brutus and Cassius at the Battle of Philippi, thus ending the Roman Republic and ushering in the Empire. After the battle, Philippi became a Roman colony (cf. Acts 16:12), and many veterans of the Roman army settled there.12
Caesar Augustus made Philippi a Roman colony—making it “Rome in miniature.”13 As a Roman colony Philippi had the same rights as cities in Italy. It used Roman law; the residents were exempt from some taxes and had Roman citizenship.14 This also allowed them freedom from scourging and arrest and gave them the right to appeal to Caesar.15 Latin was their official language,16 and their coins bore Latin inscriptions.17 From their model of government to the clothes they wore, they embodied Roman custom and practices. This brought great civic pride to the Philippians. Throughout the letter, Paul alludes to this Roman pride and loyalty, as he calls for them to similarly live as citizens of heaven on earth (cf. Phil 1:27, 3:20). Philippians 1:27 says this: “Above all, you must live as citizens of heaven, conducting yourselves in a manner worthy of the Good News about Christ” (NLT).
The church of Philippi was founded by Paul on his second missionary journey (Acts 16:12-40). While in Troas, Paul received a vision of a Macedonian man saying, “Come over to Macedonia and help us” (Acts 16:9). Immediately, Paul sailed to Macedonia with Timothy, Luke, and Silas. While in Philippi, Paul first met with women gathered at a river praying (Acts 16:13). Paul preached the gospel to them, and as a result, Lydia, a wealthy seller of purple dyed goods became a believer. Later, the Philippian church probably gathered at her house for worship (cf. Acts 16:40).
Paul encountered opposition in Philippi. While walking through the city a young lady possessed by a spirit of divination continually cried out, “These men are the servants of the Most High God, who are telling you the way to be saved” (Acts 16:17). After many days of this, Paul became so troubled that he cast the demon out. This enraged her masters because they had lost their ability to earn a profit. Therefore, they dragged Paul and Silas to the marketplace to face the magistrates of Rome. Without a trial, they were stripped, beaten, and thrown into prison (Acts16:22-23).
While in prison, Paul and Silas were worshiping the Lord when a great earthquake shook open the doors of their jail cell. Thinking they had escaped, their jailer nearly killed himself before Paul reassured him they had not fled. Then the jailer cried out, “Sirs, what must I do to be saved?” And Paul answered back, “Believe on the Lord Jesus Christ and you will be saved” (Acts 16:31).
The next day the local authorities urged Paul and his companions to leave town—but, Paul refused. When the authorities learned of Paul’s Roman citizenship, they were afraid because it was illegal to flog a Roman citizen. But, after another appeal from the magistrates, Paul and his companions visited Lydia’s home and then left the city (Acts 16:40).
Sometime after, Paul apparently visited the Philippians twice during his third missionary journey (cf. 2 Cor 8:1-5, Acts 20:6), and throughout his ministry the church regularly supported him (Phil 4:15-16). On his journey to see Paul, Epaphroditus became sick, but God healed him. Paul wrote this epistle, in part, to thank the Philippians for their support and acknowledge Epaphroditus’ faithful ministry to him (Phil 2:25-30).
Purpose
What was Paul’s purpose in writing the letter? There are several: (1) Paul wrote to inform the Philippians of his imprisonment and how God was using it to further the gospel (1:12). (2) He thanked them for their gracious gift delivered through Epaphroditus (4:10-18). (3) He acknowledged Epaphroditus’ faithful service in case they thought he failed (2:30). (4) He encouraged them to be unified (1:27, 2:2), and (5) he warned them of false teachers and carnal believers (3:2, 18-19). In Philippians we see Paul’s most personal and affectionate epistle. Clearly, the Philippians held a special place in his heart.
As he shares these truths, several themes arise from the letter. One of them is joy. The tone of Paul’s epistle, though he was in prison, exudes joy. Paul uses forms of the words “joy” and “rejoice” more than twelve times in the book.18 In the very beginning of the letter, Paul says how he always prays with joy for them (1:4). He commands them several times to rejoice in the Lord (Phil 3:1, 4:4). In Philippians 4:4 he says, “Rejoice in the Lord. Again, I say Rejoice.” As we study this epistle, we learn something about having joy regardless of our circumstances.
Another theme is unity. Several times Paul calls for this church to be unified. In Philippians 1:27, he calls for them to “stand firm in one spirit, contending as one man for the faith of the gospel.” In Philippians 2:2, he again calls for them to be “one in spirit.” The Philippians faced many threats to their unity such as persecution (1:29-30), false teachers (Phil 3:2, 18-19), and discord (4:2). Therefore, Paul encourages them to live in unity by practicing humility and serving one another (Phil 2:1-4). As we study this epistle, we will learn something about humbling ourselves and working for unity in our daily relationships and in the church.
In addition, a major theme of the book is the pursuit of spiritual maturity. Paul prays for them to grow in spiritual maturity in Philippians 1:9-11. He prays for their love to abound in “knowledge and depth of insight” so they could discern what is best, becoming blameless, and abounding in fruit until the day of Christ. He calls for them to have the mind of Christ in Philippians 2:5 and gives Christ’s humiliation—his incarnation and death for the sins of the world—as a model to follow. Then in Philippians 3, he describes his own pursuit of knowing and being like Christ as he counts everything as nothing and makes Christ his one pursuit in life. Studying the epistle to the Philippians inspires spiritual growth.
Finally, Paul focuses on the second coming of Christ. J. A. Motyer said this:
With six references to the Lord’s coming ‘day’, universal exaltation and near personal return, Philippians is in line with the emphasis of the whole New Testament on the importance of this delightful expectation.19
Philippians 3:20 says, “But our citizenship is in heaven. And we eagerly await a Savior from there, the Lord Jesus Christ.” Philippians 4:5 says, “Let your gentleness be evident to all, the Lord is near.” Our study of Philippians will whet our appetites for the coming of our gracious Lord. Come Lord, Come!
1 MacDonald, W. (1995). Believer’s Bible Commentary: Old and New Testaments. (A. Farstad, Ed.) (p. 1957). Nashville: Thomas Nelson.
2 MacDonald, W. (1995). Believer’s Bible Commentary: Old and New Testaments. (A. Farstad, Ed.) (p. 1958). Nashville: Thomas Nelson.
3 MacDonald, W. (1995). Believer’s Bible Commentary: Old and New Testaments. (A. Farstad, Ed.) (p. 1957). Nashville: Thomas Nelson.
4 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Location 9913). Thomas Nelson. Kindle Edition.
5 MacDonald, W. (1995). Believer’s Bible Commentary: Old and New Testaments. (A. Farstad, Ed.) (p. 1958). Nashville: Thomas Nelson.
6 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Locations 9932-9934). Thomas Nelson. Kindle Edition.
7 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Locations 9932-9934). Thomas Nelson. Kindle Edition.
8 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Locations 9916-9921). Thomas Nelson. Kindle Edition.
9 MacDonald, W. (1995). Believer’s Bible Commentary: Old and New Testaments. (A. Farstad, Ed.) (p. 1957). Nashville: Thomas Nelson.
10 Motyer, J. A. (1984). The message of Philippians (p. 15). Downers Grove, IL: InterVarsity Press.
11 Martin, R. P. (1987). Philippians: An Introduction and Commentary (Vol. 11, p. 18). Downers Grove, IL: InterVarsity Press.
12 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Locations 9938-9941). Thomas Nelson. Kindle Edition.
13 Motyer, J. A. (1984). The message of Philippians (p. 15). Downers Grove, IL: InterVarsity Press.
14 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Locations 9941-9944). Thomas Nelson. Kindle Edition.
15 Motyer, J. A. (1984). The message of Philippians (p. 15). Downers Grove, IL: InterVarsity Press.
16 MacArthur, John (2003-08-19). The MacArthur Bible Handbook (Kindle Locations 9941-9944). Thomas Nelson. Kindle Edition.
17 Motyer, J. A. (1984). The message of Philippians (p. 15). Downers Grove, IL: InterVarsity Press.
18 MacDonald, W. (1995). Believer’s Bible Commentary: Old and New Testaments. (A. Farstad, Ed.) (p. 1957). Nashville: Thomas Nelson.
19 Motyer, J. A. (1984). The message of Philippians (p. 21). Downers Grove, IL: InterVarsity Press.
Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines
1. Signs of Healthy Church Members
Related MediaPaul and Timothy, servants of Christ Jesus, To all the saints in Christ Jesus at Philippi, together with the overseers and deacons: Grace and peace to you from God our Father and the Lord Jesus Christ. I thank my God every time I remember you. In all my prayers for all of you, I always pray with joy because of your partnership in the gospel from the first day until now, being confident of this, that he who began a good work in you will carry it on to completion until the day of Christ Jesus. It is right for me to feel this way about all of you, since I have you in my heart; for whether I am in chains or defending and confirming the gospel, all of you share in God’s grace with me. God can testify how I long for all of you with the affection of Christ Jesus. (Philippians 1:1-8)
What does a healthy church and its members look like? Many of us don’t know what a right relationship with the church looks like because of bad models or bad experiences. As a military kid, I struggled with having a healthy relationship with the church.
The fact that we were so transient kept me from ever really investing or allowing myself to really be invested in. We found a new church home for a few years, attended, and then we left.
Many of us have similar experiences. But, Paul’s relationship with the Philippians shows us a model relationship with a church.
The letter to the Philippians is very unique. It’s unique because many of Paul’s letters deal with rebuke and correcting sin or false doctrine, as seen in the letters to Corinth and Galatia. In those letters, he began by declaring his apostleship. He declared his right to correct the issues going on in these churches. But in the letter to the Philippians, he introduces himself as a servant (or slave) of Christ (v. 1). Paul writes to them as a friend updating them on his current circumstances and encouraging them in their faith. In fact, one of the themes of this letter is joy—his joy in God and his joy over the Philippians.
Paul, at the time he wrote the letter, was imprisoned in Rome awaiting his sentence. He was chained to a Roman guard and was under house arrest (cf. Acts 28:16). It would seem like a time of great sorrow—the potential end of dreams and aspirations—but not for Paul. It was a time of great joy as he considered this wonderful church and God’s faithfulness.
In this letter, specifically verses 3-8, we will see a picture of what healthy church members look like. In fact, he uses this church as a model for other churches. Consider what he says to the Corinthians:
And now, brothers, we want you to know about the grace that God has given the Macedonian churches. Out of the most severe trial, their overflowing joy and their extreme poverty welled up in rich generosity. 2 Corinthians 8:1-2
As we study this passage, we should ask ourselves, “Is my church spiritually healthy?” “Am I a spiritually healthy church member?” And if not, “In what ways can I help improve this?” In this study, we will consider seven signs of healthy church members.
Big Question: What signs of healthy church members can be discerned from Paul’s relationship with the Philippian church and how can we apply these to our lives?
Healthy Church Members Think of One Another Often
I thank my God every time I remember you. (Philippians 1:3)
We cannot but stand in awe at the thoughts of a man in prison awaiting the possibility of death (cf. Philip 1:20). Yet, while in this horrible circumstance, his thoughts continually came before the Lord in praise for the faithfulness of this church.
While many deserted Paul during his time in prison (cf. Phil 1:17), the Philippian church cared for him, prayed for him, and supported his ministry. They were a faithful church.
Again, we must consider the typical reaction of people going through a difficult time. We often are prone to becoming self-centered—thinking that the world revolves around us. We become consumed with our problems and our circumstances, but this was not true of Paul.
Despite imprisonment, Paul constantly thought about this church and thanked God for them. How about us? Do you often think about the members of your congregation and thank God for them? This is a sign of spiritual health.
Christ’s Example
Did we not see this with Christ? Listen to what Hebrews 12:2 said about Christ’s thoughts as he endured the cross: “Let us fix our eyes on Jesus, the author and perfecter of our faith, who for the joy set before him endured the cross, scorning its shame, and sat down at the right hand of the throne of God.”
What was the “joy set before” Christ? It was his church. Like Paul, Jesus, in his hour of distress, focused his thoughts on those for whom he was suffering. While on the cross, he thought about believers—those who would spend eternity with him—and it gave him joy. They were the “joy set before him.”
Saints, as we consider what healthy church members look like, we must ask ourselves, “Do we continually think of one another?” Are thoughts of the members of our church always coming to our mind even in the midst of a busy week or a trial? Do these thoughts cause us to thank God?
Application Question: What type of thoughts should we have and to what should they lead us?
Hebrews 10:24 says this: “And let us consider how we may spur one another on toward love and good deeds.” The writer of Hebrews said that church members should “consider” how they can spur one another toward love and good deeds. During the week, church members should continually think about how they can help each other love God more and love one another more—how they can help each other use their spiritual gifts for the kingdom. This is a sign of being spiritually healthy—thinking about how to help each other grow.
When someone prospers in the church, we should rejoice with them. When someone is sick, we should pray for them. When somebody mourns, we should weep with them. We should constantly think about how to stir up one another to love God and others.
Practically, when we think often of one another, it leads to acts of service. These simple acts of service might look like writing an encouraging letter, as Paul did, or taking someone to lunch to get to know them or to pray for them.
Application Question: In what ways is God calling you to consider the members of your congregation so you can stir them toward love and good deeds?
Bitter Thoughts toward God’s Church
In the same way that pleasant thoughts of the church are a sign of spiritual health, unpleasant thoughts are a sign of spiritual sickness. Woe to us when our thoughts of Christ’s church are unkind, jealous, angry, or bitter! Woe to us when we have negative emotions towards those for whom Christ died! James 3:14-16 says this:
But if you harbor bitter envy and selfish ambition in your hearts, do not boast about it or deny the truth. Such “wisdom” does not come down from heaven but is earthly, unspiritual, of the devil. For where you have envy and selfish ambition, there you find disorder and every evil practice.
Many church members harbor these types of thoughts and emotions. Perhaps their church experienced a split, the pastor had a moral failure, or the members were political. Therefore, their thoughts of church turned unpleasant. But, we must remember that the Philippian church wasn’t perfect either. People grumbled and complained in the church (Phil 2:13-14). False teachers were in the church (Phil 3:2), and two women were fighting in the church (4:2). In fact, when Christ joyfully thought about us on the cross, he was aware of all our failures—we are far from perfect.
If Christ on the cross had joy thinking about his church, if Paul in prison had encouraging thoughts about the Philippians, even though they were imperfect, how much more should we have pleasant thoughts about our church throughout the week?
Application Question: If we harbor bitterness and anger towards God’s church, what should we do?
- We should forgive those who harmed and failed us in the church. Paul taught we should forgive just as Christ forgave us (Col 3:13).
- We should pray for them. Christ said: “Bless those who curse you, pray for those who mistreat you” (Luke 6:28).
- We should serve them as an act of love. Consider Romans 12:20-21:
- On the contrary: “If your enemy is hungry, feed him; if he is thirsty, give him something to drink. In doing this, you will heap burning coals on his head.” Do not be overcome by evil, but overcome evil with good.
As we love them practically through forgiving, praying, and serving, we will find that our hearts will change towards them. God’s grace will change our hearts toward his church.
Application Question: How are your thoughts towards the church? Are they full of bitterness, joy, or apathy? How is God calling you to work on your heart?
Healthy Church Members Pray for One Another Often
In all my prayers for all of you, I always pray with joy (Philippians 1:4)
Here we see another aspect of Paul’s relationship with the Philippians, and thus a characteristic of healthy church members. He constantly prayed for the church. He said he always prayed for the church with joy.
Intercessory prayer underscored many of Paul’s relationships with churches. Consider what he said in Romans 1:9-10: “God, whom I serve with my whole heart in preaching the gospel of his Son, is my witness how constantly I remember you in my prayers at all times.”
What’s most challenging about this is that he had never visited the Roman church (cf. Rom 1:13). Despite that, he said God witnessed how he constantly prayed for them at all times. For Paul, intercessory prayer for the church was not something done on occasion but constantly. He came before God and called the churches and members by name. Intercession for churches is a re-occurring theme in his epistles.
In fact, in many of his letters, he told them exactly what he prayed. In Ephesus, he prayed that they would have the spirit of wisdom and revelation to know God more (1:17). He prayed for the church to be strengthened by the Spirit in the inner man (3:16). He also prayed that they would know the depth, the height, and the width of Christ’s love for them (3:17-19). For the Colossians, he prayed that they would be filled with the knowledge of God’s will, that they would walk worthy of the Lord, and also bear fruit in every good work (1:9-10). Later in this letter to the Philippians, he prayed that their love for one another would grow in knowledge and wisdom so they could discern what was best (1:9-10).
Certainly, we should take lessons from Paul not only on our need to pray but also on how to pray for the church. We never see Paul praying for people’s needs, wants, or even healing in the epistles. He always prayed for the church to grow in love, to be filled with the knowledge of God’s will, to know God more, etc. These are the primary types of prayers we should bring before the Lord for our churches as well. It’s not that the temporal doesn’t matter; it’s just that the spiritual is more important because it’s eternal. We should remember one another every day in prayer, even as Paul did for the churches.
Constant intercession for the church shows a healthy spiritual life. But, lack of intercession flows out of an unhealthy spiritual life. When a Christian is unhealthy, his prayers will primarily be selfish—concerned with one’s own needs.
Example of Christ
If Paul’s example were not enough, we must also consider Christ’s. Right before he went to the cross he prayed, “Father, I pray that you would sanctify them by your truth—your word is truth” (John 17:17, paraphrase). Help the disciples and those who will believe in me grow through hearing and studying the Word of God; let it be like food for them. He prays, “Father, make them one as we are one” (v. 20-22, paraphrase). Help them to be a unified church. He also prayed, “Father, keep them from the evil one” (17:15). Protect your saints from every attack of the devil.
Not only did Christ pray before going to the cross, he now prays in heaven for the church. Hebrews 7:25 says, “Therefore he is able to save completely those who come to God through him, because he always lives to intercede for them.” When we continually intercede for the church, we are connected to our head, Christ.
Saints, do you remember the church in your prayers daily? Do you bring struggling members of the church before the Father to receive his grace?
Example of Godly Pastors
I’ve studied the disciplines of other godly pastors and found that they often practice very similar disciplines as Paul and Christ. Many times they seek to cover every member in the church by name throughout the week or month.
They might list all the church members, divide them by seven, and pray for each throughout the week. Or they divide that list by thirty and pray for each member throughout the month. This is a good discipline that we should consider adopting.
Prayer for the Universal Church and Local Churches
In addition, we should not only pray for our local church, but for the universal church and other specific congregations, even as Paul did. When Scripture talks about the church being the body (Eph 4:4), many times we think first of our local church, but that is incorrect. The reality is our local church is not the body—it is only part of the body. The church universal is the body, and we should continuously pray for it, since we are connected to it and dependent upon it. In Ephesians 6:18, Paul actually commands us to pray this way. He says, “And pray in the Spirit on all occasions with all kinds of prayers and requests. With this in mind, be alert and always keep on praying for all the saints.” We should be alert and “always” keep on praying for “all saints.”
How is your prayer life? How often do you pray for your local church? How often do you intercede for the church universal? Christ did, so did Paul, and so should we.
Saints, we must understand how important this is—prayer is the power of the church. When the church becomes prayerless, it begins to die and becomes fruitless. This is also true of our spiritual lives. Healthy church members pray often for the church.
Application Question: How would you rate your prayer life 1-10? What tips or practices have you found effective in cultivating your prayer life?
Healthy Church Members Have Gospel Fellowship
because of your partnership in the gospel from the first day until now, being confident of this, that he who began a good work in you will carry it on to completion until the day of Christ Jesus. (Philippians 1:5-6)
Next, Paul tells the church why he was so thankful and prayerful for them. He cites their partnership in the gospel. “Partnership” in Greek is the word “koinonia,” which also translates as “fellowship.” It simply means “to have in common with.”
Most of our friendships are based on koinoinia. We partner with people because they share similar cultural experiences, similar hobbies, or similar dreams. In the same way, healthy churches and church members share a similar partnership—a partnership of the gospel.
Interpretation Question: What does gospel fellowship or “partnership in the gospel” mean?
- Gospel partnership means people have been saved by the same gospel—the same good news.
- Gospel partnership means people partner with one another to spread the gospel.
Paul probably focused on the latter, which is also a sign of a healthy congregation. When each member shares a common passion and ministry of spreading the gospel, it creates a tremendous fellowship. The Philippians partnered with Paul’s ministry by supporting him financially and meeting his practical needs. In fact, they sent Epaphroditus to care for him while in prison (Phil 2:25), and their partnership with Paul in gospel ministry created a special bond between them. And this is true for healthy churches and church members as well.
However, let us hear this: Most members of the church know nothing about gospel fellowship. They come to church based on the fact that they share a common ethnicity or socio-economic status. They are all black, white, yellow, rich, poor, etc. That is not gospel fellowship.
You can tell it’s not gospel fellowship by changing the music, the carpet, or how you take the offering in most churches. A split might happen if you do this. However, when the fellowship or the “common thing” truly centers on the gospel, there is unity.
Gospel fellowship is one of the greatest intimacies we ever experience. At times, you may meet Christians and only fellowship with them for fifteen minutes and yet find deeper fellowship than with family members. This is because of the common bond of desiring and working to see all nations know Christ. Again, many Christians know nothing of this. It is a special bond shared by those who work and sacrifice to see others know Christ.
Consider what Christ said about this in Mark 10:29-30:
“I tell you the truth,” Jesus replied, “no one who has left home or brothers or sisters or mother or father or children or fields for me and the gospel will fail to receive a hundred times as much in this present age (homes, brothers, sisters, mothers, children and fields—and with them, persecutions) and in the age to come, eternal life.
Christ described the reward of sacrificing for the gospel as receiving brothers, sisters, mothers, and children. When he said this, he was talking about God’s reward of intimate, familial relationships for those who sacrificially serve the kingdom. However, many Christians never experience this reward—the gospel fellowship that Paul and the Philippians shared.
Have you experienced gospel fellowship? Are you experiencing it with your church?
Application Question: How can we develop a greater gospel fellowship in our lives and in our churches?
1. We develop gospel fellowship by gathering together to pray for the lost.
In 1 Timothy 2:1-4, Paul tells Timothy that the church should pray for everyone because God desires that all be saved.
I urge, then, first of all, that requests, prayers, intercession and thanksgiving be made for everyone—for kings and all those in authority, that we may live peaceful and quiet lives in all godliness and holiness. This is good, and pleases God our Savior, who wants all men to be saved and to come to a knowledge of the truth.
This implies the church should gather to pray for “all men to be saved.” Do you partner with your church to pray for the lost? This creates gospel fellowship.
2. We develop gospel fellowship by serving together, as we build God’s kingdom through discipleship, evangelism, and missions.
This could be as simple as inviting people to church, evangelizing, serving, supporting missions, etc.
Do you invite people to church? Are you practicing personal evangelism with friends and church members? Are you supporting the work of missions? Are you partnering with your church to reach your city and the world for Christ? If not, your gospel fellowship will be weak or nonexistent. Healthy church members experience gospel fellowship.
Application Question: How would you characterize the fellowship of most churches? In what ways is God challenging you to foster gospel fellowship in your life and your church?
Healthy Church Members Have a Growing Confidence in God
being confident of this, that he who began a good work in you will carry it on to completion until the day of Christ Jesus (Philippians 1:6)
Interpretation Question: What does Paul mean by being “confident” that God would complete the “good work” he began in the Philippians till the day of Christ?
Confidence is simply another word for trust or faith. Paul had great faith in God that he would complete the work that he began in the Philippians until the day of Christ.
What work was Paul talking about? What work did he believe God would complete in the life of the Philippians? Romans 8:28-29 tells us. It says,
And we know that in all things God works for the good of those who love him, who have been called according to his purpose. For those God foreknew he also predestined to be conformed to the likeness of his Son, that he might be the firstborn among many brothers.
In Romans 8:28-29, Paul taught that God foreknew, meaning he chose, and predestined believers to be conformed to the image of his Son. In fact, he said that God works everything out to the good so these special people will conform to Christ’s image.
This means if a truly born again person backslides, somehow God uses that backsliding for the purpose of making him like Christ. It means for those truly born again, even when they stumble, they stumble in God’s direction. Even trials help a believer to look like Christ. It is a tremendous promise that believers should take great comfort in while going through trials and tribulations.
We are often quick to quote this verse, “God works all things to the good,” but we must remember that “good” means looking like Christ, being holy like him. Yes, we often quote it, but the question is “Do we really have confidence in it?”
Faith in God for our Walk
Let’s consider this truth first about ourselves. If we really have confidence that God is going to complete the work he began in our own lives, it should affect how we go through trials.
Application Question: How can I know if I lack faith in God to complete his work in me?
1. Be careful if you’re an anxious person.
The anxious often become frantic or overwhelmed in their trials. This is because they lack confidence that the trial is ordained, the trial is chosen, and God is working in the trial to make them look like Christ. Consider these verses:
When a trumpet sounds in a city, do not the people tremble? When disaster comes to a city, has not the LORD caused it?(Amos 3:6)
I form the light and create darkness, I bring prosperity and create disaster; I, the LORD, do all these things. (Isaiah 45:7)
Do you believe that God is in control and that he works every situation for your good? Or are you a worrier and an anxious person? Worry shows a lack of faith in God.
2. Be careful if you’re prone to anger or depression over your failures.
Being impatient with God or yourself also shows a lack of trust in God. These Christians often become angry at God and sometimes very angry at themselves when they fail. They get very frustrated when they fail and struggle to get back up after stumbling.
We must consider that our trials are meant to make us know God more and to have greater trust or confidence in him. In our trials and failures, God desires to draw us closer to him through his Word, prayer, and the saints. He even uses our failures to help us hate our sin so we can turn away from it and learn how to get rid of it (cf. Matt 5:30).
The situation that causes us to doubt God and fall into depression, God intends it as a breeding ground for greater faith. Let your faith in God grow, as you draw near him.
Faith in God for Others
Application Question: How can I know if I lack faith in God to complete his work in others?
We first looked at what it means to grow in faith in our own spiritual lives, but Paul in this text spoke about believing God to work in the lives of others. He was confident in God despite the Philippians’ complaints (2:14), false teaching (3:2), and discord (4:2). Paul believed God is faithful.
What does this look like? How can we know if we trust God to complete his work in others?
We can tell if we have “confidence in God” to complete his work in others by how we treat them, especially in conflict or when they fail us. Listen to what Paul teaches in 2 Timothy 2:24-26:
And the Lord's servant must not quarrel; instead, he must be kind to everyone, able to teach, not resentful. Those who oppose him he must gently instruct, in the hope that God will grant them repentance leading them to a knowledge of the truth, and that they will come to their senses and escape from the trap of the devil, who has taken them captive to do his will.
Paul tells Timothy the Lord’s servant should not quarrel with people, but he should have a reputation of kindness, not resentment. Why? Paul says this person “hopes” or trusts in God to grant them repentance.
The Lord’s servant is gentle and gracious, even when in a disagreement, because he trusts in God. He has proper theology. He knows it is God who changes the hearts, not him.
He knows yelling at the person will not change him, because only God grants repentance and changes hearts. The servant of the Lord still teaches and challenges, but he does it in love, with gentleness, because he realizes only God transforms lives. Scripture says we plant the seed and water it, but God makes it grow (cf. 1 Cor 3:6).
How do you treat people during a conflict? Do you trust God is going to complete the work he began in them? Certainly, this doesn’t remove the need for rebuke or discipline. It just changes the manner because of our faith in God.
Are you an arguer? Are you resentful and unforgiving? If so your faith in God is small. Your confidence lies more in yourself or others, and therefore, you stay constantly frustrated.
We see an example of how Paul handled people in the church who disagreed with him in Philippians 3:15. It says, “All of us who are mature should take such a view of things. And if on some point you think differently, that too God will make clear to you.”
He understood that they might disagree with what he taught, but he essentially said this to them: “Stay open, God will make this clear to you.” I have confidence that God will reveal these things to you.
When you look at the church, you will find much disorder—fighting over doctrine, impatience, unforgiveness, and church splits. Part of this chaos springs from a lack of trust in God to complete the work he began in others.
Confidence in God often means waiting for him to make his will clear to people in his own timing. This doctrine will heal many marriages and many churches. It will heal the hearts of many people. We must learn to trust God to complete what he began in his followers.
God, like any good teacher, doesn’t teach us everything at once. If he did, we would become frustrated and overwhelmed. So, he patiently works on each area of our lives to conform us into the image of the Son. We must trust him—both in our lives and in others.
Application Question: How do you typically respond when you fail or others fail you? How can we as believers develop greater confidence in God’s perfect work for each believer’s life?
Healthy Church Members Love One Another
It is right for me to feel this way about all of you, since I have you in my heart… God can testify how I long for all of you with the affection of Christ Jesus. (Philippians 1:7-8)
Another characteristic of healthy church members is love for one another. Paul had a genuine love for this congregation. He said that he had them in his “heart” in verse 7 and that he longed for them with the affection of Christ in verse 8. He loved these believers.
In addition, the Philippians loved him. They sent Epaphroditus to care for Paul’s needs while he was in prison (Phil 2:25), and they supported him financially when no other church would (Phil 4:15). Paul loved this congregation, and they loved him.
In one sense, this should be true of every believer since Scripture teaches that love is a proof of salvation. First John 3:14 says, “We know that we have passed from death to life, because we love our brothers. Anyone who does not love remains in death.”
Christ also taught that the world would identify believers by this love. In John 13:35, he said, “By this all men will know that you are my disciples, if you love one another.”
Application Question: What does biblical love look like? How should we demonstrate it in the church?
1. Love is practical.
While Paul was in prison, the Philippians provided for his needs through Epaphroditus. Philippians 2:25 says, “But I think it is necessary to send back to you Epaphroditus, my brother, fellow worker and fellow soldier, who is also your messenger, whom you sent to take care of my needs.”
If Paul was sick, Epaphroditus probably got him medicine. If he needed materials to study or write, he probably provided it. No doubt, when he was discouraged, he listened. The Philippians met Paul’s practical needs, and we should do this for one another.
In addition, we see Paul’s concern for the Philippians as he writes a letter to encourage them in the faith. First John 3:18 reiterates the importance of the practical nature of love. It says, “Dear children, let us not love with words or tongue but with actions and in truth.”
2. Love is forgiving.
Peter said this about love: “Above all, love each other deeply, because love covers over a multitude of sins” (1 Peter 4:8).
Love covers a multitude of sins; love is forgiving. To support this, Warren Wiersbe shared a story of a husband who was interviewed on a radio station about his wife. Let’s consider the conversation:
“Tell us some of the blunders your wife has made,” a radio quizmaster asked a contestant.
“I can’t remember any,” the man replied.
“Oh, surely you can remember something!” the announcer said.
“No, I really can’t,” said the contestant. “I love my wife very much, and I just don’t remember things like that.”1
This is very biblical. First Corinthians 13:5 says that “love keeps no record of wrongs.” Sadly, many members in the church are historians. They keep a long record of wrongs which dates back years. Whenever they discuss them, it’s like they’re fresh in their hearts—all the bitterness comes back. However, healthy church members love one another and practice forgiving one another.
Who is God calling you to forgive?
3. Love is sacrificial.
Jesus said this: “A new command I give you: Love one another. As I have loved you, so you must love one another” (John 13:34).
Christ taught his disciples to love as he loved. How did he love us? Christ died for us. Therefore, sacrificing for others should characterize our lives. Certainly, we see this in Epaphroditus’ relationship with Paul. Epaphroditus left his home, job, and family to serve Paul who was in prison. While there, he gets sick and almost dies. His love was sacrificial.
In addition, Paul’s imprisonment demonstrated his sacrifice for the Philippians and other Gentiles. In Ephesians 3:1, he called himself “Paul, the prisoner of Christ Jesus for the sake of you Gentiles.” He suffered for the Gentiles. His love for the Philippians was sacrificial. We also see this sacrifice in the early church. In Acts 2:45, the early church sold all they owned to provide for the poor in the church. No doubt, all who saw them identified them as Christ’s followers (cf. John 13:34). Healthy church members love sacrificially.
Application Question: How is God challenging you to love the church more like Christ? How can we grow in this radical, Christlike love?
Healthy Church Members Share God’s Grace with One Another
It is right for me to feel this way about all of you, since I have you in my heart; for whether I am in chains or defending and confirming the gospel, all of you share in God's grace with me (Philippians 1:7)
Next, Paul says it was right for him to have such deep seated thoughts, love, and affection for this church. It was appropriate because whether he was in prison, defending the Word of God, or preaching the Word of God, they shared in God’s grace with him.
Interpretation Question: What does Paul mean by the Philippians sharing in God’s grace with him?
To share in God’s grace simply means they supported him as a ministry from God. When Paul had needs, the Philippian church supported and encouraged him. In fact in chapter 4, he talked about how no other church shared with him financially but them (Phil 4:14). They were there for him; they allowed themselves to be conduits of God’s grace to Paul.
Consider how Paul boasted about the Philippians when addressing the Corinthian church. Second Corinthians 8:1-2 says this:
And now, brothers, we want you to know about the grace that God has given the Macedonian churches. Out of the most severe trial, their overflowing joy and their extreme poverty welled up in rich generosity.
He said that even though the Philippians, who were part of the Macedonian churches, were struggling themselves, God’s grace was manifest through them. In their great poverty, they gave exceedingly to support the struggling church in Jerusalem. Paul saw this giving as a grace of God. The Philippians allowed God to work through them.
This grace is not only seen in using our finances but specifically in using our spiritual gifts to build up others. Consider what Paul says in Romans 12:5-8:
so we, though many, are one body in Christ, and individually members one of another. Having gifts that differ according to the grace given to us, let us use them: if prophecy, in proportion to our faith; if service, in our serving; the one who teaches, in his teaching; the one who exhorts, in his exhortation; the one who contributes, in generosity; the one who leads, with zeal; the one who does acts of mercy, with cheerfulness.
We share God’s grace by using our spiritual gifts to bless others. They are gifts of his grace. Some have the gift of mercy—meaning they can listen to people and feel their pain and empathize. Some have the gift of exhortation, the ability to challenge and encourage people. Many will not grow in their spiritual lives unless challenged. This is how the body of Christ grows. Paul said this in Ephesians 4:16: “From him the whole body, joined and held together by every supporting ligament, grows and builds itself up in love, as each part does its work.” Churches grow as each person uses God’s grace to build one another up.
In a sense, God’s grace is not just about giving of one’s finances or using one’s spiritual gifts. It is using all of the abilities God gave us to advance his kingdom. Are you sharing the grace God gave you to build up his church? Are you allowing God to work through you to build up other Christians? This is a characteristic of spiritual health.
Are you using God’s grace? Or are you a lone ranger Christian, not serving or getting involved in the life of the church? It is possible for God’s grace to be without effect in us—meaning not used. Paul said this about the grace God gave him. “But by the grace of God I am what I am, and his grace to me was not without effect. No, I worked harder than all of them—yet not I, but the grace of God that was with me” (1 Cor 15:10).
In Paul’s life God’s grace was not without effect. This means he used God’s grace. He worked hard with it to build up God’s church. It must be the same for us. Sadly, very few in the church faithfully use God’s grace, which handicaps the church.
If the church is a body, then when one part is not working, it hinders the ministry of God’s church. Most churches are handicapped because the members do not exercise their gifts. It has been said that only 20% of the church does all the work. What about the other 80%? Can you imagine how effective churches would be if they were operating at 100% capacity?
What grace has God given you? In what ways is God calling you to get involved in your church? Some don’t have much time, but they come to church to greet people at the door. Some have a God-given ability to make money. He gave it so they could advance the kingdom through showing hospitality, giving, and living sacrificially.
A believer might be asking these questions, “How can I know what my spiritual gift is? How can I find it?”
Spiritual gifts are given to build up the church (1 Cor 12:7). One finds them by serving and getting involved with the body of Christ. In the midst of teaching, listening, serving, helping, leading, etc., you will find that God has given you grace in a certain area or areas. It will edify others and it will edify you (1 Cor 14:4).
In what way have you received grace? Healthy church members use God’s grace to build God’s church.
Application Question: What are your spiritual gifts? How do you feel God has called you to use it in building God’s church?
Healthy Church Members Long to Be with the Church
God can testify how I long for all of you with the affection of Christ Jesus. (Philippians 1:8)
Finally, Paul declared how he longed for the Philippians with the affections of Christ. “Affection” is an interesting word in the Greek. It is a medical word used for the bowels or intestines (cf. Acts 1:18). This word started to be used for compassion or affection since we often feel our greatest emotions in our stomach. When a person is nervous, he feels it in his stomach. When a person really likes someone, he often feels it right in his gut.
Essentially, Paul said that he felt the same affection Christ felt for them and that he desired to meet with them. Paul missed these saints while away in prison and desired to meet with them.
It’s the same for other healthy Christians. Because they are intimate with Christ, they feel his affection for the saints, and they continually want to meet with them.
Consider what Paul said in other passages about longing for the church:
But, brothers, when we were torn away from you for a short time (in person, not in thought), out of our intense longing we made every effort to see you. For we wanted to come to you—certainly I, Paul, did, again and again—but Satan stopped us. (1 Thessalonians 2:17-18)
I thank God, whom I serve, as my forefathers did, with a clear conscience, as night and day I constantly remember you in my prayers. Recalling your tears, I long to see you, so that I may be filled with joy. (2 Timothy 1:3-4)
in my prayers at all times; and I pray that now at last by God's will the way may be opened for me to come to you. I long to see you so that I may impart to you some spiritual gift to make you strong (Romans 1:10-11)
Paul longed to meet with the Philippians, with the Thessalonians, with Timothy, and even with the Romans whom he had never met. This is a sign of spiritual health in a Christian.
Listen, Saints, if you don’t long to meet with the church then something is wrong with your spiritual life. If you are growing in your relationship with Christ, then you will naturally grow in your love and longing for the church as well. Paul said I long for you with the loins of Christ—the very inner parts of Christ were yearning through Paul to be with this church.
I often hear Christians say, “Oh, I am a Christian, but I don’t need to go to church to practice my faith.” Yes, maybe you don’t need to, but you will want to if you are a true Christian and a healthy Christian at that. Love for Christians is a characteristic of genuine salvation, and when you really love someone, you always desire to meet with them. First John 3:14 says, “We know that we have passed from death to life because we love the brethren. Anyone who does not love remains in death.” A lack of desire to meet with the church may prove a lack of love and therefore true salvation.
When one is saved, God gives him a love for the church. Romans 5:5 says, “the love of God has been shed abroad in our hearts through the Holy Spirit.” He gives believers the ability to love God and one another. And it is natural when you love someone to want to meet them and to long for them.
Since Christ died for the church and he lives in us, it will be natural to continually long for the one he died for. It will be natural to yearn with the affections of Christ.
Do you long for the church? Do you long to meet with brothers and sisters throughout the week for fellowship and prayer? Or does your “longing” for work, success, and wealth overtake Christ’s passion within you? Are you a healthy Christian?
Healthy Christians want to be with one another, and they meet as often as possible. Hebrews 10:25 says, “Let us not give up meeting together, as some are in the habit of doing, but let us encourage one another—and all the more as you see the Day approaching.”
The early church who lived in the wake of Christ’s coming met every day from house to house breaking bread (Acts 2:46). Because they longed for one another, they met as much as possible. This natural desire should be growing in us “all the more” as we see the day approaching (Heb 10:25).
Do you long to meet with believers throughout the week? Do you want to live life with the people of God?
Interpretation Question: What are some of the reasons Paul longed to meet with believers?
Why did Paul long for them? Why should we long to meet with our brothers and sisters in Christ? Here are a couple of healthy reasons:
1. Accountability
Listen again to 1 Thessalonians 3:5: “For this reason, when I could stand it no longer, I sent to find out about your faith. I was afraid that in some way the tempter might have tempted you and our efforts might have been useless.”
We should desire to meet with believers to see how they are doing spiritually. We should meet with believers to find out the temperature in their spiritual life. We should ask them how their relationship with God is, their devotional life, their battle with temptation, etc. Paul wanted to know, so he sent Timothy to find out (1 Thess 3:2).
2. To Study the Bible
Romans 1:11 says, “I long to see you so that I may impart to you some spiritual gift to make you strong.”
Most commentators believe this spiritual gift was his teaching of the book of Romans and not a charismatic gift of some sort. He wanted to help them grow by teaching them the Word of God (cf. 1 Peter 2:2).
3. Mutual Encouragement
In Romans 1:11-12, we see another reason to meet together. He said, “I long to see you so that I may impart to you some spiritual gift to make you strong—that is, that you and I may be mutually encouraged by each other's faith.”
We should long to meet with others not just to give but also so we can receive—to be mutually encouraged by others’ faith. Similarly, Paul said this to Timothy: “Recalling your tears, I long to see you, so that I may be filled with joy” (2 Tim 1:4).
I’m sure much of the depression in the church is because many do not have healthy fellowship with others. Paul longed not only to give, not only to check up on them, but also to receive and be encouraged. Oh, there is joy in meeting with the people of God! There is joy in the midst of God’s people!
What does your Christian fellowship look like? Are you longing? Do you long to see believers to impart a spiritual gift? Do you long to see them to make sure they have not been tempted by the devil? Do you long to see them for mutual encouragement?
Application Question: How is your longing to meet with the saints? How is God calling you to grow in this endeavor? Why is it so important?
Conclusion
What are signs of spiritually healthy church members?
- Healthy Church Members Think of One Another Often
- Healthy Church Members Pray for One Another Often
- Healthy Church Members Have Gospel Fellowship
- Healthy Church Members Have a Growing Confidence in God
- Healthy Church Members Love One Another
- Healthy Church Members Share God’s Grace with One Another
- Healthy Church Members Long to Be with the Church
Application Question: How is God challenging you to grow in your relationship with his church?
1 Wiersbe, W. W. (1996). The Bible exposition commentary (Vol. 2, p. 65). Wheaton, IL: Victor Books.
Related Topics: Christian Life