MENU

Where the world comes to study the Bible

කිතුණු ඇදහිල්ලේ මුලධර්ම-4 යේසුස් ක් රිස්තුස්වහන්සේ ස්වාමීන්වහන්සේය

Related Media

යේසුස්වහන්සේ මනුෂ්‍ය, නමක් සහ පවුලක් ඇතිව සිටි ගලීලයේ යුදෙවිවෙක්ය, වෙනත් ඕනෑම කෙනෙකු ආකාරයේ පුද්ගලයෙක්ය. නමුත් වෙනත් විධියකින් උන්වහන්සේ මෙතෙක් පොළොවේ සිටි ඕනෑම කෙනෙකුට වඩා වෙනස් කෙනෙක්ය. මෙම “වෙනත් ඕනෑම කෙනෙක් මෙන්ය, “යම් වෙනස් කෙනෙක්ය යන මත දෙක අතර සමබරතාවයක් සදහා එකගතාවයකට පැමිණීමට කිතුණු සභාවට ක්‍රියාකාරී සංවාදයක යෙදීමට ශත වර්ෂ පහක් ගතවිය. කිතුණු සභාව තුලද සාමාන්‍ය කිතුණු සංස්කෘතිය තුලද මෙම කාරණා මතු කිරීමේදී නොවැලක්විය හැකි ලෙස වෙනස් කෙනෙකු යන මතය දෙසට නැඹුරුවක් තිබුනේය. පැස්කල් කී පරිදි යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මනුෂ්‍යයෙක් යයි එය ප්‍රතික්ෂේප කළ අයට පෙන්වාදීම උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ යයි පෙන්වාදීම සභාවට වඩා අමාරු දෙයක් වුයේය. - පිලිප් යැන්සෙ

යේසුස්වහන්සේ යනු කවුද? උන්වහනසේ දිව්‍ය මනුෂ්‍යයා නිසා උන්වහන්සේ අද්විතීයය.

නමුත් එය සරලව ප්‍රශ්නයකින් තොරව පිළිගැනීමට ඇති අප මත පැටවු ලබිධියක් නොවේ. එය බයිබලයේ සාක්ෂි වලට පිටතින් වර්ධනය වන නිගමනයකි. බොහෝ කරුණු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේය යන නිගමනය පෙන්වා දෙති. තවත් බොහෝ කරුණු උන්වහන්සේ සැබවින්ම මනුෂ්‍යයෙක් යන නිගමනයට මග පෙන්වයි. එතුමන් තුල ඇත්තේ හීන නොවන දේවත්වයක් හා පුර්ණ මනුෂ්‍යත්වයේ ඒකත්වයකි - චාර්ල්ස් රයිරි

ඔබ කිසියම් කෙනෙකු සමග උන්වහන්සේ ගැන සාකචිජා කර ඇත්නම්, ශුද්ධ ලියවිලි මගින් ඔබගේ ඒත්තු ගැන්වීමි ඔප්පු කිරීමට හැකිවුනාද?

මුල් සභාව කාලයට යනවිට වෙනස් මත පවතිනවා.

සමහර මිනිසුන් උන්වහන්සේගේ දේවත්වය ප්‍රතික්ෂේප කර තිබෙනවා. සමහරු උන්වහන්සේගේ මනුෂ්‍යත්වයේ යථාර්ථය ප්‍රතික්ෂේප කර තිබෙනවා. සමහරු දෙවි කෙනෙක් ලෙස උන්වහන්සේට පහත් ස්ථානයක් දී තිබෙනවා, උදා: යෙහෝවාගේ සාක්ෂි කාරයෝ. සමහරු උන්වහන්සේ නිකමිම මිනිසෙක්, යහපත් මිනිසෙක් යයි කියනවා. තම ඒත්තු ගැන්වීමි උදෙසා දිවි පිදු ශ්‍රේෂ්ඨ මිනිසෙක් යයිද එවැනි දේ අපට ආදර්ශයක් යයිද කියනවා.(අද්වෛතවාදීන්)

යේසුස්වහන්සේ සමිපුර්ණයෙන්ම දෙවියන්වහන්සේද?

ශුද්ධ ලියවිල්ල අපේ එකම තොරතුරු මුලාශ්‍රයයි. දෙවියන්වහන්සේගේ හුස්ම හෙළා ඇති නිසා එහි මුල් අත්පිටපත් වල වැරදීමි නොමැති බව අප ඉගෙනගෙන තිබෙනවා. එබැවින් යේසුස්වහන්සේ ගැන බයිබලය කියන දේ සත්‍යය වන අතර එය අපට විශේෂිතවු මත වලට ගැළපෙන පරිදි සංස්කරණය කිරීමට නුපුළුවන.

නිෂ්චය කළ හැකිවන යම් ප්‍රශ්න බයිබලයෙන් අසමු.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ බෙතලෙහෙමෙහි ඉපදීමට පෙර, යම් පැවැත්මක්ව සිටියාද?

කියවන්න: මීකා 5:2 සහ කොලොස්සි 1:16-17

යොහාන්8:58: “ආබ්‍රහම්ට පළමු වෙන් මම සිටියෙමි"

පරණ ගිවිසුම හා අළුත් ගිවිසුම යන දෙකෙහිම දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා උන්වහන්සේ පොළොවට පැමිණ අපේ මනුෂ්‍යත්වය බෙදාගැනීමට පෙර සිටිය බව පැහැදිලිව සදහන් වෙනවා. උන්වහන්සේ සියලු දේවල මැවුම්කරු හා පෝෂකයාණන්ය.

යේසුස්වහන්සේ කිසිවිටෙක තමා දෙවියන්වහන්සේ වීමට ඉල්ලා සිටියාද?

යේසුස්වහන්සේ කිසිවිටෙක දෙවියන්වහන්සේ වීමට ඉල්ලා නොසිටිය නමුත් උන්වහන්සේගේ ගෝලයින් උන්වහන්සේගේ මරණයෙන් පසු මිත්‍යාවක් ප්‍රබන්ධ කළ බව කියන සමහරු සිටිනවා. නමුත් එම ප්‍රකාශනය ශුද්ධ ලියවිලි වල සාක්ෂි වලට එහෙම පිටින්ම පටහැනි වේ. එතුමාගේ කාලයේ යුදෙවිවරු උන්වහන්සේ කීදේ සමිපුර්ණයෙන් තේරුම්ගෙන තිබුනා.

කියවන්න යොහාන් 5:18

ඔවුන් කුපිත කරවීමට තරම් උන්වහන්සේ කී‍වේ කුමක්ද?

"මමද පියාණන්වහන්සේද එක්කෙනෙක්ය. " (යොහාන්10:30)

" නුඹලා මා හඳුනනවා නම් නුඹලා මාගේ පියාණන්වහන්සේද මා හඳුනනවා ඇත." (යොහාන්8:19)

" මනුෂ්‍යයෙක් මා දෙස බලන විට, ඔහු මා එවු තැනන්වහන්සේද දකින්නේය. " (යොහාන්12:45)

" යම් කෙනෙක් මා දැක තිබෙනවාද, ඔහු පියාණන්වහන්සේද දැක ඇත. "(යොහාන්14:9)

"මට වෛර කරන තැනැත්තා මගේ පියාණන්වහන්සේටද වෛර කරයි. "(යොහාන් 15:23)

"පුත්‍රයාණන්ට ගෞරව කරන සියල්ලන් පියාණන්වහන්සේට ගෞරව කරති, පුත්‍රයාට ගෞරව නොකරන තැනැත්තේ උන්වහන්සේ එවු පියාණන්වහන්සේටද ගෞරව නොකරයි " (යොහාන්5:23)

නොවරදින බසකින් යේසුස්වහන්සේ පියාණන්වහන්සේ සමග සමානත්වය කියා සිටියි. උන්වහන්සේගේ ජීවිතය සඳහා පරීක්ෂා කරනු ලබන විටදී හා දිවුරවන ප්‍රශ්න කරන විටදී පවා උන්වහන්සේ දහම අත්හැරියේවත් උන්වහන්සේසේගේ අනන්‍යතාවය හීන වීමට ඉඩ හැරියේවත් නැත.

කියවන්න මතෙව්26:63-65

උන්වහන්සේගේ ගෝලයින් උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ බව විශ්වාස කළාද?

පේත්‍රැස්ගේ පාපොච්චාරණය: " ඔබ වහන්සේ ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍ර ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය.( මතෙව් 16:16)

උන්වහන්සේ නැවත නැගිටීමෙන් පසු උන්වහන්සේම තෝමස්ට එළිදරව් වන විට තෝමස් කථා කළේ " මාගේ ස්වාමීනි, මාගේ දෙවියන්වහන්ස" කියාය.

උන්වහන්සේ ගේ නැවත නැගිටීමට පෙර උන්වහන්සේ විශ්වාස නොකළ, උන්වහන්සේගේ අර්ධ සොහොයුරු යුදස් උන්වහන්සේට කථා කළේ " යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අපේ එකම මහෝත්තමයාණන් හා ස්වාමීන්වහන්සේ" කියාය.

උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ අද්විතීය ගති ලක්ෂණ විදහා පෑවාද?

මාර්ක් 2:12හි, උන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ සර්වඥතාවය සහ පප කමා කිරීමේ බලය විදහා දක්වා ඇත.

යොහාන් 5:25හි උන්වහන්සේ මරණින් නැගිටීමේ පොරොන්දුව දී , තමා පියාණන්වහන්සේ මෙන් ජීවන උල්පත බවත් ලෝකය විනිෂ්චය කිරීමේ බලය ඇති බවත් විදහා පා ඇත.

යොහාන් 15:26හි උන්වහන්සේ ස්වර්ගයට නැගුන පසු අදහන්නන් සමග සිටීමට ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ එවන බවට පොරොන්දුවී ඇත.

මතෙව් 28:20හි අප සමග සදාකාලිකව වැඩ සිටින බවට පොරොන්දුවී ඇත.

ශුභාරංචි තුලින් උන්වහන්සේ සිදු කළ හාස්කම් මගින් උන්වහන්සේගේ සර්ව බලධාරිත්වය විදහා පා ඇත. උන්වහන්සේ සෑම ආකාරයකම රෝග සහ ආබාධ සුවපත් කළේය. උන්වහන්සේ කැලඹුන මුහුදට අණ කළේය. උන්වහන්සේ රොටී සහ මාළු වැඩි කළේය. උන්වහන්සේ මළවුන් නැගිටෙවිවේය. උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේට පමණක් කළ හැකි වැඩ සිදු කළේය.

උන්වහන්සේගේ දේවත්වය කියා සිටින ප්‍රකාශ අන් අය සනාථ කරනවාද?

කියවන්න මතෙව්14:33. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ලෙස උන්වහන්සේ නමස්කාර කරනු ලැබ තිබෙනවා. යුදෙව් භාවිතය තුල මෙය මතු කළේ පහත් කිරීමකට වඩා සම කිරීමක් හා ස්වභාවයේ අනන්‍යතාවයක් ලෙසය.

කියවන්න කොලොස්සි2:9. උන්වහන්සේ තුල දේවත්වයේ සම්පුර්ණකම ශරීරාකාරයෙන් වාසය කරන්නේය.

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ නම් සම්පුර්ණ ලෙසම දෙවියන්සේ බව වක්ක්‍රෝක්තියෙන් තොරව සදහන් කර ඇති තැන් කීපයක් මෙසේය.

කියවන්න හෙබ්‍රෙව්12:3. උන්වහන්සේ දේවත්වයේ නියම ස්වරූපය වු සේක.

කියවන්න එළිදරව් 19:16. "රජුන්ගේ රජ හා ස්වාමීන්ගේ ස්වාමීන්"

උන්වහන්සේ සත්‍යය, උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ වෙතට මාර්ගය, සහ උන්වහන්සේ සදාකාලික ජීවිතයේ උල්පත නිසා පොළොව මත අපේ ජීවිතය හා උන්වහන්සේගේ අතෙහිවු සදාතනික අනාගතය ගැන අපට විශ්වාසය තැබීමට පුළුවන.

උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ නොවේ නම් අපේ ඇදහිල්ල ගොඩනගා ඇත්තේ වැලිඅත්තිවාරමක් මතය. අපට බලාපොරොත්තුව නැත, අපේ පාප තුල අප මැරෙනවා ඇත, අප සියලු මිනිස්සුන්ගෙන් වඩාත් කාලකණ්නි අයයි.

අප පිළිතුරු දියයුතු අනෙක් ප්‍රශ්නය නම්:

යේසුස්වහන්සේ සම්පුර්ණ ලෙස මනුෂ්‍යයෙක්ද?

යේසුස්වහන්සේ සම්පුර්ණ වශයෙන් මනුෂ්‍යෙයක් බවට බයිබලය බහුලව සාක්ෂි දෙයි.

උන්වහන්සේගේ උපත අද්විතීයයයි.

ශරීරයකින් ලොව පහලවීම යනු මාංශය තුලය. දෙවියන්වහන්සේ මනුෂ්යවර්ගයා ආක්රමණය කරන විට, එතුමාගේ පිළිසිඳ ගැනීම සහ බිළිඳකු ලෙස උපත ලැබීම අද්විතීය විය. දේවදුතයෙක් මරියා නම් තරුණ කාන්තාවකට ශුද්ධාත්මයාණන් ඇය කෙරෙහි පැමිණ, ඇය ගැබ් ගෙන පුත්‍රෙයකු බිහි කරන බවද උන්වහන්සේ ශුද්ධ බවද මහෝත්තමයාණන්ගේ පුත්‍රයා වන බවද කීවේය. දේවදුතයන් උන්වහන්සේගේ උපත ලොවට දැන්වුයේය.

උන්වහන්සේගේ ස්වභාවය අද්විතීයයි

යේසුස්වහන්සේට මනුෂ්‍ය ස්වභාවයක් තිබුනේය, නමුත් උන්වහන්සේට පාපී ස්වභාවයක් තිබුනේ නැත. උන්වහන්සේ පාපයෙන් තොරවු අතර එසේ කියා සිටීමට හැකි වෙනත් කිසිම මනුෂ්‍යෙයකු ඇත්තේ නැත.

කියවන්න හෙබ්රෙවි4:15 සහ 2 කොරින්ති5:21

මෙය එතරම් වැදගත් වන්නේ ඇයි? උන්වහන්සේ අප වාගේ තවත් පව්කාරයෙක් වුවා නම් උන්වහන්සේසේට අපගේ ආදේශකයෙක් ලෙස මැරෙන්ට නොහැකි නිසාය. උන්වහන්සේට පුළුවන් වන්නේ උන්වහන්සේගේම පව් උදෙසා මැරීමට පමණය.

අපට අවශ්‍ය වුයේ පාපය නැති ගැළවුම්කාරයෙකි, එම සුදුසුකමට ඉදිරිපත් විය හැක්කේ දෙවියන්වහන්සේට පමණය. උන්වහන්සේගේ පැමිණීමට හේතු වුයේ කුමක්ද?

උන්වහන්සේගේ මනුෂ්‍යත්වයේ ඔප්පු කිරීම්

උන්වහන්සේ අනික් සෑම මනුෂ්‍යෙයක්ම වාගේම පරිනත වුයේය.( ලුක් 2:40,52)

උන්වහන්සේට මනුෂ්‍ය ශරීරයක් තිබුනේය: දැකීම, ඇසීම හා ස්පර්ශය (1යොහාන් 1:1)

උන්වහන්සේට මනුෂ්‍ය ප්‍රානයක් හා ආත්මයක් තිබුනේය. (මතෙව් 26:38, ලුක් 23:46)

උන්වහන්සේ මනුෂ්‍ය නාම ඇතිව සිටියේය, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා, දාවිත්ගේ පුත්‍රයා, යේසුස්.

උන්වහන්සේට බඩගිනි විය. (මතෙව් 4:2).

උන්වහන්සේට පිපාස විය.( යොහාන් 19:28).

උන්වහන්සේට මහන්සි විය.(යොහාන් 4:6)

උන්වහන්සේ ඇඬුවේය.(යොහාන් 11:35)

උන්වහන්සේ හැඟීම් පෙන්වීය.(මාර්ක් 6:34,ලුක්7:13, කරුණාව; 10:14, කෝපය; මාර්ක් 14:34, ශෝකය: යොහාන් 11:5 ආදරය).

උන්වහන්සේ පරීක්ෂා කරනු ලැබීය.( හෙබ්‍රෙව් 4:15).

උන්වහන්සේ යාඤා කළේය.(ලුක් 5:16).

උන්වහන්සේ මැරුනේය (යොහාන් 19:30,33).

උන්වහන්සේ මනුෂ්‍යෙයකු ලෙස පැමිණීමේ අරමුණු

මිනිසුන්ට දෙවියන්වහන්සේ එළිදරව් කිරීමට. (යොහාන් 1:18)

ජීවත්වීම සඳහා ආදර්ශයක් දීමට.(1පේත්‍රැස් 2:21).

මනුෂ්‍යත්වයේ පාප සඳහා පුජාවක් ලෙස මිය යාමට. (හෙබ්‍රෙව් 10:1-10)

උන්වහන්සේට කරුණාවන්ත උත්තම පුජකයා වීමට හැකිවන පිණිස. (හෙබ්‍රෙව් 4:15-16).

යක්ෂයාගේ ක්‍රියා විනාශ කිරීමට. ( 1යොහාන් 3:8).

මරණයේ බිය බැම්මෙන් අප මුදවා ගැනීමට. ( හෙබ්‍රෙව්2:14-15)

ලෝකයේ ගැළවුම්කරු වීමට. (1යොහාන්4:14).

මෙය විය හැක්කේ කෙසේදැයි පැහැදිලි කර ගැනීමට උපකාර වන අප බැලිය යුතු තව එක ජේදයක් තිබෙනවා.

කියවන්න පිලිප්පි 2:5-11)

උන්වහන්සේ තමන් විසින්ම කිසිවක් සෑදුවේවත් තමන් විසින්ම කිර්තියක් ගොඩනගා ගත්තේවත් නැත. ඇම්ලිෆයිඩ් බයිබල් අනුවාදයෙහි "උන්වහන්සේ, උන්වහන්සේ විසින්ම හිස්" වු බව කියයි.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පොළොවට එනවිට උන්වහන්සේ දේවත්වයේ සමහර අංග හෝ අංග සියල්ලම හෝ හිස් කළාද?

හිස් කිරීම යනු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ දිව්‍යමය ගති ලක්ෂණ සමහරක් පොළොවේ උන්වහන්සේගේ ජීවිත කාලය තුලදී අත්හැර දැමුවාද නැතහොත් නැති වුනාද, අප දැනටමත් බලා ඇති වෙනත් ශුද්ධ ලියවිලි එම මතයට පටහැනි වෙත්. මෙම ජේදය කියන්නේ මනුෂ්‍ය ශරීරය හා ස්වභාවය ගැනීමෙන් සහ අපරාධ දඬුවමක් හැටියට කුරුසිය මත මරණයට පත්වීමෙන් උන්වහන්සේම යටහත් වු බවයි. මෙයින් කියන්නේ උන්වහන්සේගේ දේවත්වයෙහි අඩුවක් වී නැති බවයි. නමුත් මනුෂ්‍යත්වය එහි ඵල විපාක වල සීමාවන් සමග එක් කරගෙන ඇති බවයි.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මුර්තිමත්වීමේ මහිමය වැසී තිබීමේ සංකල්පය (යොහාන් 17:5), පාපී මාංශයේ ආකාරය වන අවමානයට පත්වීමඋන්වහන්සේම ගැනීම, (රෝම 8:3) උන්වහන්සේගේ පොළොවේ ජීවිත කාලය තුලදී උන්වහන්සේගේ සමහර දේවත්ව ලක්ෂණ ස්වේචිජාවෙන්ම පාවිච්චි නොකර සිටීම ආදිය සමග සම්බන්ධිතය. (මතෙව් 24:36). උන්වහන්සේගේ මනුෂ්‍යත්වය මහිමයට පත්වු මනුෂ්‍යත්වයක් නොව, පරීක්ෂාව, දුර්වලකම, වේදනාව හා ශෝකයට ලක්වු මනුෂ්‍යත්වයකි. උන්වහන්සේගේ දේවත්වයේ ගති ලක්ෂණ පාවිච්චි නොකිරීමට තෝරාගැනීම ඒවා අතහැර දැමුවා යයි කියනවාට වඩා ඉතා වෙනස්ය. පාවිච්චි නොකිරීම යනු අඩුකරදැමීමක් නොවේ- රයිර් පිටු අංක 58, 59.

යේසුස්වහන්සේ යනු සැබවින්ම දෙවියන්වහන්සේව හා සැබවින්ම මනුෂ්‍යෙයකුව සිටිය සහ සිටින, හීන නොවන දේවත්වය සහ පරිපුර්ණ මනුෂ්‍යයත්වය සදාකාලිකව එක පුද්ගලයෙකු තුල තිබීමයි.

සී.එස්. ලෙවිස් එය හො‍ඳින් සටහන් තබයි.

මිනිසුන් බොහෝවිට උන්වහන්සේ ගැන කියන, ඇත්ත වශයෙන්ම මේ මෝඩදේ කිසිවෙක් කීමෙන් වැලැක්වීමට මම මෙහි උත්සහා ගන්නවා. එනම්: මම යේසුස්වහන්සේ ශ්‍රේෂ්ඨ ගුරුවරයෙක් යයි පිළිගැනීමට සුදානම්, නමුත් "උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ යයි කීම මා පිළිගන්නේ නැහැ. " එසේ කීම නොකිව යුතු එක් දෙයක්ය. නිකම්ම මිනිසෙක්ව සිට යේසුස්වහන්සේ කියු ආකාරයේ දේවල් කීම‍, ශ්‍රේෂ්ඨ සදාචාර ගුරුවරයෙක් නොවනවා ඇත. උන්වහන්සේ මඳ ගින්නේ තම්බාගත් බිත්තරයක් යයි කියන කෙනකු හෝ උන්වහන්සේ අපායේ යක්ෂයා වෙන්නට ඇතැයි කියන කෙනෙකුගේ මට්ටමෙන් උන්වහන්සේ උන්මත්තකයෙකු හෝ පිස්සෙකු වුවා විය හැක. ඔබ ඔබේ තෝරාගැනීම කළ යුතුයි. එනම් මේ මිනිසා දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වුවා හෝ වනවා නැත්නම් පිස්සු මිහෙක් හෝ වඩා නරක යම් දෙයක්. ඔබට ඔහු මෝඩයෙකු ලෙස ගණන් නොගෙන සිටීමට පුළුවන් උන්වහන්සේට කෙල ගසන්න පුළුවන්, යකෙකු සේ මරන්න පුළුවන්, නැතහොත් ඔබට උන්වහන්සේගේ පාද පාමුල වැටී ස්වාමීන්වහන්සේ හා දෙවියන්වහන්සේ යයි කියන්නට පුළුවන්. නමුත් උන්වහන්සේ ශ්‍රේෂ්ඨ ගුරුවරයෙක් හැටියට සිටියා යයි ‍වැනි නිරර්ථක වර්ණනා කිරීම් නොකර සිටිමු. උන්වහන්සේ එය අපට විවෘත කර අප හැරදා ගොස් නැත. උන්වහන්සේ එසේ අරමුණු කළේද නැත.

අපේ ස්වාමීවු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ගැන ශුද්ධ ලියවිලි කුමක් කියන්නේ දැයි වටහාගැනීම එතරම් වැදගත් වන්නේ ඇයි? උන්වහන්සේ කවුද කියාත් උන්වහන්සේ කළ දේවල් තහවුරු කරන නිසාත්ය.

උන්වහන්සේ අද්විතීය දිව්‍ය- මනුෂ්‍යයා නොවුවා නම් අසාධාරණ ලෙස වද හිංසා වලට ලක්ව දිවිපිදු තවත් එක්කෙනෙක් පමණය. එය කළ වෙනත් බොහෝ දෙනා සිටිනවා උන්වහන්සේ දිව්‍ය- මනුෂ්‍යයාය, උන්වහන්සේ දුක්විඳ, අපගේ පාප උදෙසා අප වෙනුවට මැරී, අපගේ සුභසෙත පිණිස ජයග්‍රාහී ලෙස මරණින් නැගිටුන සේක. ඉන්පසු උන්වහන්සේ ආපසු ස්වර්ගයට නැගුනු සේක. සැකයේ හෙවනැල්ලක්වත් නැතිව අපට උන්වහන්සේ විශ්වාස කිරීමට පුළුවන. උන්වහන්සේගේ සියලු පොරොන්දු විශ්වාස කිරීමට පුළුවන. වැටුනු ලෝකයක ජීවිතය දෙස සදාතනික දැක්මකින් බලන්ට අපට හැකිය. අපට බලාපොරොත්තුව,ධෛර්ය, විපත්තියේදී උද්‍යෝගය, ශෝකය මැද ප්‍රීතිය, අරගල මැද සමාදානය, අපේ ජීවිත සඳහාවු දෙවියන්වහන්සේගේ සැලසුම් තුල ඇදහිල්ල, අන් අය කෙරෙහි ප්‍රේමය, සමාව දීමට පුළුවන්කම, සහ අප කෙරෙහි වු මරණය: අපේ උතුම් දෙවියන්වහන්සේ සහ ගැළවුම්කරු, ස්වාමීවු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ගේ වැඩසිටීම තුලවු සදාතනික මහිමයට ‍දොරටු ඇරීමක් පමණය යන්න ගැන ඒකාන්ත නිසැකකම අපට දෙන්නේ එයයි.

අධ්‍යයන ප්‍රශ්න

කියවන්න යෙසායා9:6; මීකා5:2; යොහාන්8:58; කොලොස්සි1:16

1. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ගැන මෙම බයිබල්පද කියන්නේ මොනවාද? උන්වහන්සේ කැඳවීම කුමක්ද? උන්වහන්සේ කර ඇත්තේ කුමක්ද? උන්වහන්සේගේ ජීවිතය පටන්ගත්තේ කවදාද?

කියවන්න යොහාන්1:18

2. වාඛ්‍යාණෝ (පද1,14)කවුද? ප්‍රකාශ කරනු ලැබුවේ කවුද? උන්වහන්සේ කුමක උල්පතද? මෙම ජේදයෙන් ඔබ උන්වහන්සේ කෙසේ විස්තර කරනවාද?

කියවන්න යොහාන්5:18; 8:19;10:30;14:7,9;12:44; මතෙව්26:63-65

3. යේසුස්වහන්සේ කීවේ තමා කවුරුන් කියාද? උන්වහන්සේ පියාණන්වු දෙවියන්වහන්සේ සමග වු සම්බන්ධතාවය ගැන කීවේ කුමක්ද?

කියවන්න මාර්ක් 2:1-12; යොහාන් 5:27; යොහාන් 15:26; යොහාන් 5:25; මතෙව් 28:18; 28:20;

4. දෙවියන්වහන්සේගේ කුමන චරිත ලක්ෂණ හා පරමාධිකාරයන් යේසුස්වහන්සේ තමා විසින්ම කියා සිටියාද? උන්වහන්සේ කියා දේවල් සත්‍යය නොවුයේ නම් එය අපේ ඇදහිල්ල මත කෙසේ බලපාන්නට තිබුනාද?, අපේ ගැළවීම මත කෙසේ බලපාන්නට තිබුනාද?

කියවන්න යොහාන්1:18; 1පේත්රැස්2:21;හෙබ්රෙව්2:14-15;5:1-2; 10:1-10; 1යොහාන්3:8

5. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා මනුෂ්‍යෙයකු බවට පත්වීමේ යම් අරමුණු ලැයිස්තුවක් ලියන්න.

කියවන්න මතෙව්4:2; ලුක්2:40,52; යොහාන්4:6; 11:35;19:28,30,33

6. යේසුස්වහන්සේගේ මනුෂ්‍යත්වය ගැන මෙම බයිබල් පද දෙන සාක්ෂි මොනවාද? යේසුස්වහන්සේගේ සම්පුර්ණ දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය තුල අදහාගැනීම අවෂ්‍ය වන්නේ ඇයි?

කියවන්න යොහාන්8:46;2කොරින්ති5:21; 1පේත්රැස් 2:22; හෙබ්රෙව්4:15;1යොහාන්3:5

7. ඉපදුන අනෙක් සෑම පුද්ගලයෙකුටම වඩා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වෙනස් වන්නේ කොහොමද? මෙය අවශ්‍යය වුයේ ඇයි?

කියවන්න පිලිප්පි 2:6-11

8. මනුෂ්‍යයින් ගැළවීමට පුළුවන් වන පරිදි යේසුස්වහන්සේ ඕනෑකමින් කළේ කුමක්ද? උන්වහන්සේගේ දැන් තත්වය කුමක්ද? සියලු මිනිසුන් අවසානයේදී කුමක් කරයිද? ඔබේ ජීවිතයේ සෑම කාරණයකම ස්වාමීන්වහන්සේ ලෙස ඔබ යටත් කර තිබෙනවාද?

Related Topics: Christology, Curriculum

A Selected Bibliography Of Colossians And Philemon

Related Media

Books

*Bruce, F. F. The Epistle to the Colossians, to Philemon, and to the Ephesians. The New International Commentary on the New Testament. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1984.

Lohse, Eduard. Colossians and Philemon. Translated by William R. Poehlmann and Robert J. Karris. Hermeneia. Philadelphia: Fortress Press, 1971.

*O’Brien, Peter T. Colossians, Philemon. Word Biblical Commentary, 44. Waco: Word Books, Publisher, 1982.

*Martin, Ralph P. Colossians and Philemon. Rev. ed. New Century Bible Commentary. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1981.

Ellicott, Charles J. St. Pauls Epistles to the Philippians, Colossians, and Philemon; with a Critical and Grammatical Commentary, and a Revised Translation. 4th ed. London: Longmans, Green and Co., 1875. Reprint, Minneapolis: The James Family Christian Publishers, n.d.; reprint of 2nd ed., Ellicotts Commentaries, Critical and Grammatical on the Epistles of Saint Paul, with Revised Translation. 2 vols. Buffalo, N.Y.: William S. Hein Company, 1986.

Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines

A Selected Bibliography For The Book Of Philippians

Related Media

Books

Barth, Karl. The Epistle to the Philippians. Richmond: John Knox Press, 1962.

Beare, F. W. A Commentary on the Epistle to the Philippians. 3rd ed. Harper’s New Testament Commentaries. New York: Harper & Row, Publishers, 1973.

Collange, Jean-Francois. The Epistle of Saint Paul to the Philippians. Translated by A. W. Heathcote. London: Epworth Press, 1979.

Hawthorne, Gerald F. Philippians. Word Biblical Commentary, 43. Waco: Word Books, Publisher, 1983.

Hawthorne offers an extensive bibliography at the beginning of each unit.

Hendriksen, William. Exposition of Philippians. Grand Rapids: Baker Book House, 1962.

Kennedy, H. A. A. “The Epistle to the Philippians.” The Expositors Greek Testament. Edited by W. Robertson Nicoll. London: Hodder & Stoughton, 1917.

Kent, Homer A. Jr. “Philippians.” In The Expositors Bible Commentary. Vol. 11. Edited by Frank E. Gaebelein. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1978.

Lenski, R. C. H. The Interpretation of St. Pauls Epistles to the Galatians, to the Ephesians and to the Philippians. Columbus: Wartburg Press, 1946.

Lightfoot, J. B. Saint Pauls Epistle to the Philippians. Grand Rapids: Zondervan Publishing Co., repr. of 1913 edition.

Martin, Ralph P. The Epistle of Paul to the Philippians: An Introduction and Commentary. The Tyndale New Testament Commentaries. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1980.

________. Philippians. New Century Bible Commentary. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1980.

Motyer, J. A. Philippian Studies: The Richness of Christ. Chicago: Inter-Varsity Press, 1966.

Moule, H. C. G. The Epistle to the Philippians. Cambridge: The University Press, 1873.

Mounce, Robert H. “The Epistle to the Philippians.” Wycliffe bible Commentary. Edited by C. F. Pfeiffer and E. F. Harrison. Chicago: Moody, 1962.

O’Brien, Peter T. The Epistle to the Philippians: A Commentary on the Greek Text. New International Greek Testament Commentary. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1991.

O’Brien offers a very helpful up to date bibliography especially with respect to periodical works on pages xxii-xli.

Plummer, A. A Commentary on St. Pauls Epistle to the Philippians. London: Robert Scott Roxburghe House, 1919.

Scott, Ernest F. and Wicks, Robert R. “The Epistle to the Philippians.” The Intepreters Bible. Vol. 11. Edited by George A. Buttrick. New York: Abingdon Press, 1955.

Silva, Moisés. Philippians. The Wycliffe Exegetical Commentary. Chicago: Moody Press, 1988.

Vincent, Marvin R. The Epistles to the Philippians and to Philemon. ICC. Edinburgh: T. & T. Clark, 1897.

Walvoord, John F. Philippians: Triumph in Christ. Moody, 1971.

Periodicals

Jewett, Robert. “The Epistolary Thanksgiving and the Integrity of Philippians.” Novum Testamentum 12:1 (January, 1970): 40-53.

Mackay, B. S. “Further Thoughts on Philippians.” New Testament Studies. 7:2 (January 1961): 161-170.

Marshall, I. Howard. “The Christ-Hymn in Philippians 2:5-11.” Tyndale Bulletin. 19 (1968): 104-127.

McClain, Alva J. “The Doctrine of the Kenosis in Philippians 2:5-8.” The Biblical Review Quarterly (October 1928). Reprinted in Grace Journal 8:2 (Spring, 1967): 3-13.

Rahtjen, B. D. “The Three Letters of Paul to the Philippians.” New Testament Studies. 6:2 (January, 1960): 167-173.

Walvoord, John F. “The Humiliation of the Son of God.” Bibliotheca Sacra. 118 (April, 1961): 99-106.

Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines

A Selected Bibliography On The Book Of Romans

Related Media

Books

Barclay, William. The Letter to the Romans. Philadelphia: Westminster Press, 1955.

Barrett, Charles Kingsley. A Commentary on the Epistle to the Romans. Peabody, Massachusetts: Hendrickson Publishers, 1957.

Barth, Karl. The Epistle to the Romans. Translated by Edwin C. Hoskyns. London: Oxford University Press, 1933.

Black, Matthew. Romans. The New Century Bible Commentary. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co. 1973.

Bruce, F. F. The Epistle of Paul to the Romans. Rev. ed. The Tyndale New Testament Commentaries. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1985.

Burns, J. Lanier. “The Future of Ethnic Israel in Romans 11.” In Dispensationalism, Israel and the Church: The Search for Definition 188-229. Edited by Craig A. Blaising and Darrell L. Bock. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1992.

Calvin, John. Commentaries on the Epistle of Paul the Apostle to the Romans. Translated and edited by John Owen. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1948.

*Cranfield, C. E. B. A Critical and Exegetical Commentary on the Epistle to the Romans. 2 vols. The International Critical Commentary. Edinburgh: T. & T., 1974, 1979.

*________. Romans: A Shorter Commentary. American edition. Grand Rapids: Eerdmans Publishing Company, 1985.

Denney, James. “St. Paul’s Epistle to the Romans.” In The Expositors Greek Testament 2 (1979): 557-725. Edited by W. Robertson Nicoll. 5 vols. Reprint edition. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1979.

Dunn, James D. G. Romans. Word Biblical Commentary, 38a,b. Dallas: Word Books, 1988.

Godet, Frederic Louis. Commentary on Romans. Reprint edition. Grand Rapids: Kregel Publications, 1977.

Harrison, Everett F. “Romans.” In The Expositors Bible Commentary. Volume 10. Edited by Frank E. Gaebelein. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1976.

Hendriksen, William. Exposition of Pauls Epistle to the Romans. 2 vols. in 1. New Testament Commentary. Grand Rapids: Baker Book House, 1980, 1981.

Hodge, Charles. Commentary on the Epistle to the Romans. Reprint edition. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1947.

Käsemann, Ernst. Commentary on Romans. Translated and edited by Goeffrey W. Bromiley. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1980.

Lenski, R. C. H. The Interpretation of St. Pauls Epistle to the Romans. Minneapolis: Augsburg Publishing House, 1961.

Lowery, David K. “Christ, the End of the Law in Romans 10:4.” In Dispensationalism, Israel and the Church: The Search for Definition 230-247. Edited by Craig A. Blaising and Darrell L. Bock. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1992.

Luther, Martin. Commentary on the Epistle to the Romans. Translated by J. Theodore Mueller. Grand Rapids: Kregel Publications, 1976.

*Morris, Leon. The Epistle to the Romans. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1988.

Moule, H. C. G. The Epistle to the Romans. The New International Commentary on the New Testament. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1959.

*Murray, John. The Epistle to the Romans: the English Text with Introduction, Exposition and Notes. The International Commentary on the New Testament. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co, 1959. One volume in 1960.

*Sanday, William and Headlam, Arthur C. A Critical and Exegetical Commentary on The Epistle to The Romans. Fifth edition. ICC. Edinbourgh: T.& T. Clark LTD, 1902.

Thomas, W. H. Griffith. St. Pauls Epistle to the Romans. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1946.

Witmer, John A. “Romans.” In The Bible Knowledge Commentary: An Exposition of the Scriptures by Dallas Seminary Faculty: New Testament Edition. Edited by John F. Walvoord and Roy B. Zuck. Wheaton: Victor Books, 1983.

Unpublished Materials

Johnson, Samuel Lewis. “A Survey of Biblical Psychology in the Epistle to the Romans.” ThD dissertation, Dallas Theological Seminary, 1949.

Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines

A Selected Bibliography For The Pastoral Epistles

Related Media

Books

Barrett, C. K. The Pastoral Epistles: In the New English Bible: With Introduction and Commentary. The New Clarendon Bible (New Testament). Edited by H. F. D. Sparks. Oxford: At the Clarendon Press, 1963.

Calvin, John. Commentaries on the Epistles to Timothy, Titus, and Philemon. Translated by William Pringle. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1948.

Dibelius, Martin, and Conzelmann, Hans. The Pastoral Epistles. Translated by Philip Buttolph and Adela Yarbro. Hermeneia. Philadelphia; Fortress Press, 1972.

Earle, Ralph. “1 Timothy.” In The Expositors Bible Commentary pp. 339-390. Volume 11. Edited by Frank E. Gabelein. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1978.

________. “2 Timothy.” In The Expositors Bible Commentary pp. 391-418. Volume 11. Edited by Frank E. Gabelein. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1978.

Fee, Gordon D. 1 and 2 Timothy, Titus. A Good News Commentary. Edited by W. Ward Gasque. San Francisco: Harper & Row Publishers, 1984.

________. 1 and 2 Timothy, Titus. New International Biblical Commentary. Edited by W. Ward Gasque. Peabody, Massachusetts: Hendrickson Publishers, 1988.

Getz, Gene A. The Measure of a Man. Ventura, CA: Regal Books, 1974.

Guthrie, Donald. The Pastoral Epistles. Tyndale New Testament Commentaries. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1957, reprinted, 1983.

Hanson, Anthony Tyrrell. The Pastoral Epistles. New Century Bible Commentary. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982.

________. The Pastoral Letters: Commentary on the First and Second Letters to Timothy and the Letter to Titus. Cambridge: At the University Press, 1966.

Hiebert, D. Edmond. First Timothy. Everyman’s Bible Commentary. Chicago: Moody Press, 1957.

________. “Titus.” In The Expositors Bible Commentary pp. 391-464. Volume 11. Edited by Frank E. Gabelein. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1978.

Kelly, J. N. D. A Commentary on the Pastoral Epistles. Harper’s New Testament Commentaries. New York: Harper & Row, Publishers, 1963.

Kent, Homer A. Jr. The Pastoral Epistles: Studies in I and II Timothy and Titus. Chicago: Moody Press, 1958.

Lock, Walter. A Critical and Exegetical Commentary on the Pastoral Epistles. The International Critical Commentary. Edinburgh: T. & T. Clark, 1924.

Simpson, E. K. The Pastoral Epistles: The Greek Text with Introduction and Commentary. London: The Tyndale Press, 1954.

Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines

A New Apologetic (1 Peter 2:11-12)

Related Media

Merriam-Webster defines apologetics as "a systematic argumentative discourse in defense of a doctrine."

The Apostle Peter wrote to several congregations in need of an apologetic-a defense of their Christian faith-that they could share with their pagan neighbors. They were living in a culture that viewed Christianity as odd at best, dangerous as worst…maybe not unlike our culture today.

But Peter did not instruct them on how to debate or argue Christianity. His instruction to those early believers was to adopt an unusual attitude and a particular lifestyle.

Perhaps Peter's apologetic might work still work for us nearly two thousand years later…

Related Topics: Apologetics, Spiritual Life

4. God Conquers Odds (Judges 4:1-24, Deborah)

Related Media

Judges: A Drifting People, A Delivering God (part four)

Israel found herself against overwhelming odds when she faced the army of King Jabin of Canaan in the Jezreel Valley. At the Lord's permission, King Jabin had subdued Israel in the Promised Land for twenty years. His army's strength rested in their technology. They boasted nine hundred iron chariots, representing cutting-edge military technology. They were fast, durable, and heavy. Against such great odds God was pleased to deliver the Israelites when they called out to Him. Our God sometimes allows us to paint ourselves into a corner so that He can come to our rescue. And the odds are ever in His favor.

Related Topics: Character of God, Christian Life, Spiritual Life

කිතුණු ඇදහිල්ලේ මුලධර්ම-5 පාපය හා ගැළවීම

Related Media

“ගැළවීම යනු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුල පෞද්ගලික ඇදහිල්ල තුලින් සහ පාප සදහාවු උන්වහන්සේගේ ජීවිත පුජාව තුලින් මනුෂ්‍යයා දෙවියන්වහන්සේගෙන් ලබන ත්‍යාගයකි. අප විශ්වාස කරන්නේ මනුෂ්‍යයා නිවැරදිකරුවෙකු කරන්නේ ක්‍රියා වලින් නොව, ඇදහිල්ල තුලින් වු අනුග්‍රයෙන්ය බවය. (ක්‍රියා13:38-39 , රෝම6:23, එපීස2:8-10). වරක් ගැළවීම ලැබු සියලුම සැබෑ ඇදහිලිවන්තයෝ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුල සදාතනිකව සුරක්ෂිත වන බව අප විශ්වාස කරනවා. ( රෝම8:1, 38-39; යොහාන්10:27-30).”

ගැළවීම යනු සීමිත මනසින් සම්පුර්ණයෙන් වටහාගැනීමට නොහැකි, බොහෝ ගැඹුරු සංකල්ප වටකර ගන්නා සරල වචනයකි. ගැළවීම යනු නිකම්ම අපායෙන් නිදහසේ බේරීමක්ද? එය ජීවිත රක්ෂණ ඔප්පුවක්ද? එය ආදම් සහ ඒව උන්වහන්සේට අකීකරුවු විට දෙවියන්වහන්සේට සිතාගැනීමට සිදුවු යම් දෙයක්ද? නැත, උන්වහන්සේගේ සර්වඥතාවය නිසා, මනුෂ්‍ය වර්ගයාට එය තදබල ලෙසඅවශ්‍ය වන බව උන්වහන්සේ ලෝකයේ අත්තිවාරමටත් පෙර සිට දැනසිටි නිසා බව ශුද්ධලියවිල්ල අපට උගන්වයි.

මනුෂ්‍යයාගේ අවෂ්‍යතාවය

අප මැවිල්ල හා වැටීම” ගැන අධ්‍යයනය කරන විට(3වෙනි පාඩම), ආදම් හා ඒව දෙවියන්වහන්සේට අකීකරුවී සාතන්ට කීකරු වීම නිසා ඔවුන් ස්වභාවයෙන්ම පව්කරුවන් බවට පත්වී එහි විපාක මුළු මනුෂ්‍ය වර්ගයාට බලපෑවේය.

1. ආත්මික මරණය- දෙවියන්වහන්සේගෙන් වෙන්වීම. ( ඔවුන් සැඟවී භය වුනා.)

2. ශාරීරික මරණය

3. පාපී ස්වභාවය ඔවුන්ගෙන් පැවත එන සියල්ලන්ට උරුමවීම

මනුෂ්‍යයාගේ ස්වභාවය දූෂණය වුනා, නැතහොත් කෙලෙසුනා:

බුද්ධිය: 2කොරින්ති4:4, රෝම1:28

කැමැත්ත: රෝම1:28

හෘද සාක්ෂිය:1තිමොති4:2

සිත:එපීස4:18

සම්පුර්ණත්වය: රෝම1:18,3:20

මුළු කෙලෙසීම යනු පාපයේ දූෂිතකම සියලු මිනිසුන්ටත් දෙවියන්වහන්සේගේ ඇස් හමුවේ ස්වභාවික මිනිසාට කිසිවක් දිය නොහැකි පරිදි පාපය සියලු කොටස් වලට පැතිර ගොස් ඇත.- චාර්ල්ස් රයිරි

දෙවියන්වහන්සේගේප්‍රදානය

පොරොන්දු හා පින්තූර

පරණ ගිවිසුමේ වටකරනු ලබන සියලු ශත වර්ෂ සඳහා දෙවියන්වහන්සේ දිනක අපගේ ගැළවීම ප්‍රදානය කරන ගැළවුම්කරුවෙකුගේ පොරොන්දු හා පින්තූර දෙවියන්වහන්සේ දුන්සේක. පළමු පොරොන්දුව වුයේ සාතන් තුවාල කරන්නට ඇති, නමුත් සාතන් මරණීය ලෙස පොඩි කළ ස්ත්‍රිගේ බීජය(උත්පත්ති3:15). ඉන්පසු උන්වහන්සේ ඔවුන්ට ගැළවුම්කාරයාණන් කුමක් කරයිද යන්නෙහි පින්තූරය දුන් සේක. (උත්පත්ති3:21): පරණ ගිවිසුමෙහි පුජාවක් ලෙස දෙනු ලැබු සෑම සතෙක්ම යේසුස්ක්‍රිතුස්වහන්සේට යොමු කර ඇත. සෑම පුජාසනයක්ම යොමු කරනු ලැබ ඇත්තේ කුරුසියටය.

ක්‍රිතුස්වහන්සේ තුල ඉෂ්ඨවීම

යේසුස් ක්‍රිතුස්වහන්සේ, දිව්‍ය -මිනිසා, උන්වහන්සේට පාපයෙන් තොර ජීවිතයක් ගත කර, සියලු මිනිසුන්ගේ පාප වෙනුවෙන් රුධිරය වගුරුවා, මරණින් නැවත නැගිට, අපේ මැදිහත්කරු වීමට ආපසු ස්වර්ගයට යාමට හැකි වන පරිදි මනුෂ්‍ මාංශය තුල ඇඳගත් දෙවියන්වහන්සේය.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණයෙහි ඉෂ්ඨ සිද්ධවීම්

ආදේශය

ක්‍රිස්වහන්සේගේ මරණයෙහි මධ්‍යම අර්ථය ආදේශයයි.

විරුද්ධාර්ථයෙන්: “ස්ථානයෙහි” (මතෙව් 10:28, මාර්ක්10:45).

හ්‍යුපර් යන ග්‍රීක් වචනයෙන් කියන්නේ “සුභසෙත උදෙසා ” යන්නය, හෝ යන ග්‍රීක් වචනයෙන් කියන්නේ “තැන වෙනුවට ” යන අර්ථයකි.

(2කොරින්ති5:21, 1පේත්‍රැස්3:18). යේසුස්වහන්සේ අප වෙනුවට මැරුණ ආදේශකයාණන්ය. උන්වහන්සේ කුරුසියෙහි එල්ලන්නේ අපේ නියෝජිතයා හැටියටය.

දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේම අසීමිත ප්‍රේමයේ ධාරිතාවයෙන් ලෝකයට ප්‍රදානය කරන සේක. දෙවියන්වහන්සේ අප උන්වහන්සේට එක්සත් වන ලෙස උන්වහන්සේගේ සත්වයන්ට බොහෝ ප්‍රේම කරන සේක. උන්වහන්සේ අප මැව්වේ උන්වහන්සේ සමග සහභාගිකමෙන් ජීවත් වීමටය. නමුත් මනුෂ්‍යයාගේ පාපය නිසා එම සහභාගිත්වය ඇතිකර ගැනීමට නුපුළුවන. දඬුවම වන්නේ ආත්මික හා ශාරීරික මරණයයි. දඬුවම නියම කරන විනිෂ්චයකාරයා දෙවියන්වහන්සේය. දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධකමට පුර්ණ සාධාරණත්වයේ කිසි අඩුවක් නැතිව සමථයකට පත් කිරීමට පුළුවන්කමක් ඇත. මෙම දඬුවම ක්‍රියාත්මක වීමෙන් බේරීමට මරණයට නියමව ඇති මනුෂ්‍යයාට, ඔහු විසින්ම පැහැදිලිවම කළහැකි කිසිවක් නැත. එබැවින් දෙවියන්වහන්සේ, උන්වහන්සේ ප්‍රේම කරන පුරුෂයින් සහ ස්ත්‍රීන් උදෙසා දඬුවම ගැනීමට උන්වහන්සේම පැමිණි සේක. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අපේ පාප උදෙසා, සහ අපේ ශුභ සිද්ධිය උදෙසා අප වෙනුවෙන් මැරීමට ස්වේචිජාවෙන්ම පැමිණි සේක. උන්වහන්සේ ආත්මික හා ශාරීරික මරණය යන දෙකම සඳහා සම්පුර්ණ දඬුවම ගත්සේක.

උන්වහන්සේ පරිපුර්ණ ආදේශකයා වුයේ ඇයි?

මනුෂ්යයයා- සතුන්ට නැති, නමුත් එම වටිනාකමම ඇති මනුෂ්‍යෙයකු සඳහා මැරෙන්නට පුළුවන්.

පපය නැති- පව්කාරයන්ට තමාගේම නොවන පාප උදෙසා මැරෙන්නට පුළුවන්.

අසීමිත දෙවියන්වහන්සේ- අසීමිත පාප ගණනක් උදෙසා මැරෙන්නට පුළුවන්.

එය ඔබටත් මටත් කියන්නේ කුමක්ද? මම ඩොලර් ලක්ෂයක් ණය වී එය ගෙවීමට කිසිම සම්පතක් නැතිව සිටියා නම්, සහ වෙනත් කෙනෙක් මගේ ණය ගෙව්වා නම් මට තවදුරටත් එය ගෙවීමට නැත. එය තවදුරටත් මට එරෙහිව නැත. යේසුස්වහන්සේ මගේ පාප උදෙසා දඬුවම ගෙවා ඇති නිසා මට තවත් එම දඬුවම ගෙවීමක් නැත. - මම උන්වහන්සේ මගේ ආදේශකයා ලෙස පිළිගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ අනුග්‍රහය තුලට යාමට මගේම මාර්ගය සලසාගැනීමට යමක් කිරීමේ අදහස අත්හැර දමන්නේනම්.

මිදීම

Agorazo: යම් දෙයක් මිලට ගැනීම හෝ යම් දෙයක් සඳහා මිලක් ගෙවීම.

අපට මිදීමට හැකි වන ලෙස අපේ පාපය ඉල්ලා සිටින, මිල ගෙවීම ( 2පේත්‍රැස්2:1 බොරු ගුරුවරු; 1කොරින්ති6:20,7:23; එළිදරව්5:9).

Exagorazo: ‍වෙළඳ පලට පිටතින් මිලදී ගැනීම.

ගලාති3:13,4:5: ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය පාපවල මිල පමණක් නොව, පාපයේ අපට සම්පුර්ණ සහතිකවීම දෙන ලෙස, නැවත අප පාපයේ බැම්මට නොයන ලෙස පාපයේ වෙළඳපලෙන් අප ඉවත් කරගන්නවාද ඇත. අප කිසිවිටෙක නැවතත් පාපයට වහලෙක්සේ විකිනීමක් නොකෙරෙනවා ඇත.

Lutroo: නිදහස්වීමට මුදා හැරීම.

තීතස්2:14, 1පේත්‍රැස්1:18: සම්පුර්ණ හැඟීමක් ලෙස, වන්දියක් ලැබීම තුල නිදහස් කිරීමක්. මීදීමේ මතය යනු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ලේ වැගිරවීම නිසා, අදහන්නන් මිලදී ගෙන, බැඳීමෙන් ඉවත් කර, නිදහස් කර ඇත. මෙය අද ඔබටත් මටත් කියන්නේ කුමක්ද? ඔබත් මමත් අතීතයෙන්, අපේ පරණ ස්වාමියා වන යක්ෂයාට ඇති බැඳීමෙන්, අපේ පරණ පාපිෂ්ඨ හැසිරීම් රටා වලින්, නිදහස් කර ඇත.

වහල් වෙලඳපලෙන් අපේ සදාතනික නිදහස්වීම මිලදී ගැනීමට මිලය ගෙවා ඇත, අප සිටි ලෙසට නැවත කිසිවිටෙක පත්වන්නේ නැත. මෙම නිදහස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුල මගේ උරුමයයි.

සමගිවීම

සමගිවීම යනු සතුරු භාවයෙන් මිත්‍රත්වයට වෙනස්වීමයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය මගින් සමගි කිරීම යනු මනුෂ්‍යයා දෙවියන්ගෙන් දුරස්ථව සිටීමේ තත්වය දැන් ඔහුට ගැළවීමට හැකිවන පරිදි වෙනස්වී ඇත. (2කොරින්ති5:19-21). අපගේ සමගි වීමෙහි පදනම වනුයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණයයි(රෝම5:10-11). අප පෙන්වාදිය යුත්තේ වෙනස්වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ පමණක් බවය. දෙවියන්වහන්සේ කිසිවිටෙක වෙනස් වන්නේ නැත.

මෙය අද අපට කියන්නේ කුමක්ද? දෙවියන්වහන්සේ අපගේ සතුරා නොවේය. අප නැවත ප්‍රතිපාක්ෂික බවට පත්වනතුරු බලා සිටිනවා යයි අප උන්වහන්සේ ගැන නොසිතිය යුතුය. උන්වහන්සේ අපේ මිත්‍රයාය. අප විසින් එම මිත්‍රත්වය විශ්වාස කිරීම උන්වහන්සේට වුවමනාය. යේසුස් ක්‍රිතුස්වහන්සේ කෙරෙහි අදහාගෙන සිටින අප වෙතින් උන්වහන්සේ කිසිවිටෙක ඉවත හැරෙන්නේ නැත.

අනුග්‍රහය ලැබීම

මෙම වචනය කිංග් ජේම්ස් අනුවාදයෙහි තුන්වරක් දක්නට ලැබෙනවා: රෝම3:25, 1යොහාන්2:2,4:10. එයක්‍රියා පදයක් ලෙසද පෙනෙන්නට ඇත. NIV පරිවර්ථනයෙහි “ආලේපනය ලැබීම යයිද යොදා ඇත.”

පාද සටහන වඩාත් හොඳය. දෙවියන්වහන්සේගේ උදහසින් ඉවත හැරෙන තැනැත්තා

එය හෙබ්‍රෙව්2:17 සහ ලුක් 18:13 හි ක්‍රියාපද ලෙස හමුවේ.

ග්‍රීක් බයිබලයේ පරණ ගිවිසුමෙහි කරුණාවේ ආසනය යන්න පරිවර්ථනය කිරීමට යොදාගෙන ඇති ග්‍රීක් වචනය Hilasterion . ගිවිසුමේ පුජාසනයෙහි වැස්ම තනි රත්තරන් විය. එය මත චෙරුබියම් දෙදෙනෙක් මුහුණට මුහුණ ලා සිට එය බලාගත්තෝය. දෙවියන්වහන්සේගේ තේජස පුජාසනය මත විය. අලේප දිනයේදී උත්තම පුජකයා මනුෂ්‍යයින්ගේ පාප උදෙසා වැස්ම මත ලේ ඉස්සේය. දෙවියන්වහන්සේ ලේ දුටු විට, උන්වහන්සේට විනිෂ්චය වෙනුවට කරැණාව දීමට හැකි වන්නට ඇත. උන්වහන්සේගේ විනිෂ්චය තෘප්තිමත් වුයේය. අනුග්‍රහය ලැබීම වනාහි දෙවියන්වහන්සේ සංසිඳීම නොහොත් තෘප්තිමත්වීමය. දෙවියන්වහන්සේට සංසිඳීමට අවශ්‍ය වුයේ ඇයි? දෙවින්වහන්සේ මනුෂ්‍යයින් ගේ පාපය නිසා ඔවුන් සමග උදහස්වු සේක. ( රෝම1:18, එපීස5:6) ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ලේ වැගිරීම මගින් දෙවියන්වහන්සේ සංසිඳවීය.(රෝම3:25), උන්වහන්සේගේ උදහස ඉවතට හරවා, උන්වහන්සේ තෘප්තිමත් කළ කෙනා කෙරෙහි අදහාගන්නා අය උන්වහන්සේගේ පවුල තුලට ගැනීමට පුළුවන්කම ඇති කළේය. දෙවියන්වහන්සේ හා මනුෂ්‍යයා අතර පාප ගොඩනගා තිබු බාධකය කඩා වැටුනේය. අනුග්‍රහය ලබාදීම මුළු ලෝකයේ පාපය කරණකොටගෙනය. (1යොහාන්2:2 එය කීමට දෙවියන්වහන්සේ අනුග්‍රහය ලබාදීමට තෘප්තිමත්වු සේක.

එය අද ඔබටත් මටත් කියන්නේ කුමක්ද? අප කර ඇති නරක දේවල් හරිගස්සා ගැනීමට අප සිතාගත යුතු නැත. යහපත් වැඩ කිරීමට අප උනන්දුවීමවත් මුදල්හෝ ස්වයං කැපවීම දීම වත් දෙවියන්වහන්සේ සංසිඳීමට හේතුවන්නේ නැහැ. නමුත් අපගේ හදවත් කෘතඥතාවයෙන් පිරීම නිසාය. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පුජාවීම සමග දෙවියන්වහන්සේ සම්පුර්ණයෙන්ම තෘප්තිමත් වන සේක.

ධර්මිෂ්ඨ කරවීම- පාපයේ දඬුවමින් ගැළවීම

ධර්මිෂ්ඨ කරවීම: සියල්ල උදෙසා ක්‍රියාව

රෝම3:26, 5:1: මෙය වරද නැති බවට නීතිමය තීන්දුවකි. අනාගත වරදට පත්කිරීමේ පුළුවන්කමක් නැත. (රෝම8:1). එය පළමු භාගයයි. දෙවියන්වහන්සේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමින් අපට බැර කරන සේක. උන්වහන්සේ අපට ධර්මිෂ්ඨ වීමට ප්‍රකාශ කරන සේක. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පරිපුර්ණ ජීවිතය සහ පුජාවීමේ මරණය ඇදහිල්ලෙන් පමණක් ධර්මිෂ්ඨ කරවීමේ පදනමයි. සියල්ල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ බව අප විශ්වාස කරන විට, දෙවියන්වහන්සේ අපේ ගිනුමට දමා; අප නිදහස් කරනු ලබයි. අප ධර්මිෂ්ඨ කරනු ලබන්නේ අපේ ඇදහිල්ලේ ගිනුම මත නොව, එනම් ඇදහිල්ල කුසල් සහිත වැඩක් නොව, ඇදහිල්ල ගැළවුම්කාරයාණන් පිළිගන්නා හිස් අතකි.

අප ධර්මිෂ්ඨ කරනු ලැබු මිනිසුන් බව තේරුම්ගැනීම එතරම් වැදගත් වන්නේ ඇයි? අපට නැවත පව් කළහැකි බවක් මින් කියවෙන්නේ නැත. අප පවි කරනවා, මේ පොළොවේදී ඒවායේ ඵල විපාක විඳිනවා. නමුත් සදාකාලික ලෙස වරදට පත්කිරීමක් නැත. දෙවියන්වහන්සේ සමග අපගේ ඇති සම්බන්ධතාවය තුල මෙය අපට විශ්වාසයක් ගෙන දිය යුතුය. උන්වහන්සේටබොරු කීමට බැරිය. උන්වහන්සේ තුල “වරද නැත,” සහ “වරදට පත්කිරීමක් නැත” යයි කියන විට උන්වහන්සේ කියන්නේ සත්ත්‍යය, අපට උන්වහන්සේගේ පොරොන්දු මත රැඳී සිටීමට පුළුවන.

පැමිණිලිකාරයාගේ ඝර්ජනය මට ඇසෙනවා.

ඒ සියල්ලත් තව දහසකුත් මම දන්නවා.

යෙහෝවා කිසිවක් සොයාගත්තේ නැහැ!

පවිත්‍ර කිරීම-- පාපයේ බලයෙන් ගැළවීම

පවිත්‍රකිරීම: අඛන්ඩ ක්‍රියාවලිය

1තෙසලෝනික4:3, 1පේත්‍රැස් 1:16:

ස්ථානීය: ඇදහිලිවන්තයා දෙවියන්වහන්සේගේ පවුලේ ස්ථානයෙන් වෙන්වීම.

අත්දැකීමෙන්: අපේ දිනපතා ජීවිතය තුල වැඩි වැඩියෙන් වෙන්වීම(1පේත්‍රැස් 1:16)

අප දැන් ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් පාලනය කරනු ලබන බව වටහාගන්නවා නම් අප තවදුරටත් වහල් බවට පත් කරගන්නේ නැත. උන්වහන්සේ අපේ පරණ පුරුදු රටා වලින් වැඩි වැඩියෙන් අප නිදහස් කරනවා. උන්වහන්සේගේ පාලනයෙහි ඵල ලෙස පරික්ෂාවට“එපා” යයි කියන්නට උන්වහන්සේ අපට ශක්තිය දෙනවා ඇත. අපේ ගැළවීමට ස්ථර කීයක් තිබෙන බව ඔබට පෙනෙනවාද? උන්වහන්සේ සතුටු කරන ජීවිතයක් ගත කිරීම පුළුවන් කරවීමට දෙවියන්වහන්සේ අපට සෑම සම්පතක්ම සලසා දෙන සේක. උන්වහන්සේ සෑම අවිනිෂ්චිත තාවයක්ම ගැන සැලකිල්ල දක්වන සේක. අපේ ජීවිතවල සියලු දවස් වලදී නොකඩවා යේසුස්වහන්සේ මෙන් තව තව වර්ධනය වීමට අපට හැකිය.

මහිමවත් කිරීම-- පාපය පැවතීමෙන් ගැළවීම

මහිමවත් කිරීම: සියල්ල වෙනුවෙන් ක්‍රියාව

1යොහාන්3:1-3 කොරින්ති15:35-56: ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මෙන් අපි අපේ නැවත නැගිටීමේ ශරීර ලබනවා ඇත. පාප ස්වභාවයක් නැත. අපට එය මොන වාගේ එකක් වනවා ඇද්දැයි සිතාගැනීම පටන් ගන්නවත් බැරිය. අපට පුළුවන්ද? මේ අපේ අනාගතයයි. අපේ ජීවිතයේ සියලු කනස්සලු, දුක්,වේදනා සදාතනිකය බලන ජනේලයක් තුලින් අප බැලිය යුත්තේ මේ නිසයි. පොළොවේ අවුරුදු 30,40,50,60,70, හෝ 80 සදාකිකයේ ආලෝකය තුල ඉතා කුඩාය. සදාතනිකය සඳහා සුදානම් වීමට දෙවියන්වහන්සේ අපට දී ඇති කාලය මෙයයි. මෙහිදී අප ගන්නා තීරණ, තෝරාගැනීම්, හා ප්‍රමුඛතාවයන් සියල්ල මීට පසු අපේ ජීවිතයට බලපානවා. සදාතනිකය සඳහා සුදානම් වුවත්, අප මේ සියල්ල නැවැත්විය යුතුය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අදහාගෙන ඇති අප ආරක්ෂිත, ප්‍රේම කරනු ලබන, සහ අපේ ස්වර්ගික උරුමයන් සහතික කරනු ලැබු දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවෝය.

යලි උත්පාදනය: නැවත උපන්, දෙවියන්වහන්සේගෙන් උපන් ආත්මයාණන්වහන්සේගෙන් උපන්.

යොහාන්3:3,7; 1පේත්‍රැස්1:3;23, යොහාන්1:13; තීතස්3:5: අප ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අදහාගන්නා මොහොත, අපට නව ජීවිතයක්, සදාකාලික ජීවිතයක් දෙනු ලබනවා. දෙවියන්වහන්සේගේ ජීවනය මනුෂ්‍යයාගේ ආත්මය තුල කිසිවිටෙක යලි යලි සිදුවීමටවත් අහෝසි වීමටවත් බැරිය. මරණින් ජීවනයට පත්වෙමින් අපට සම්පුර්ණ අළුත් ගුණාංග හා ජීවත්වීමේ අරමුණු දෙනු ලබනවා. (2කොරින්ති5:15,17).

පාප කමාව

එපීස1:7,යොහාන්1:29: ක්ෂමාව යනු ලෙවිකතාව16 එළුවා මෙන්ය. ලෙවිකතාව 16 කියවන්න.

දෙවියන්වහන්සේගේ ක්ෂමාව අපේ ක්ෂමාව මෙන් නොවේ. අප කිසිවිටෙක උන්වහන්සේ විසින් පිළිගන්නා බවක් දැනෙන හෝ උන්වහන්සේට සේවය කිරීමට නිදහසක් දැනෙන හෝ රපේ හෘද සාක්ෂිය පිට වරද ගැන හෝ පසුගිය පාප ගැන පසුතැවිල්ලක් වීම නොවන බව උන්වහන්සේ දැනසිටි සේක. අපේ පාප ඉවත් කළ යුතුව තිබු බව උන්වහන්සේ දැන සිටි සේක. අපේ දඬුවම උන්වහන්සේ ගනිමින් යේසුස්වහන්සේ පුළුවන්කම ඇතිකළේ එයයි. මෙය සෙත්‍යය වන්නේ අප ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විශ්වාස කිරීමට පළමුව කර තිබු පාප සඳහා පමණක් නොව, අද හා හෙට කරන පාප සඳහාත්ය.

අදහන්නාගේ පවිත්‍ර වීමේ පදනම

අපේ පාවලින් නිරතුරුවම පවිත්‍රවීමේ පදනම සියල්ල සඳහා එක් වරක් වැගිරෙවු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ රුධිරයයි.( 1යොහාන්1:7-9). අපේ පවුල් සම්බන්ධතාවය හරියට තබා ඇත්තේ උන්වහන්සේගේ මරණය මගින්ය; අපේ සහභාගිකම යලි පිහිටුවා ඇත්තේ අපේ පාපොච්චාරණය මගින්ය. මෙය අප සඳහා කියන්නේ කුමක්ද? එය කියන්නේ අපේ අතීත පාප කමා කරන ලබන බව හා දැන් පටන් අපට දෙවියන්වහන්සේ සමග කෙටි සම්බන්ධතාවයක් තබා ගැනීමට පුළුවන් බවය. පාපොච්චාරණය යනු අප කියන පාප හා උන්වහන්සේ කියන පාප පිළිබඳ දෙවියන්වහන්සේ සමග එකඟ තාවයකට පැමිණීමය. වැරදිවලට හේතු දැක්වීමට සුදානම්වන්න එපා: මමපොලඹවනු ලැබුවා; මම ඔහුගේ නරක ක්‍රියා වලට ප්‍රතිචාර දැක්වුවා විතරයි; මට තිබුනේ නරක වැඩ කරන පවුලක්. මම බොරු කීවා, සොරකම් කළා, මම ඇගේ කිර්තියට රිදවුවා. මම අකරුණාවන්ත වුනා. විශේෂිත වන්න. එවිට දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම හා විශ්වාසවන්තකම නිසා සමාව දෙන සේක. විශ්වාසවන්ත වන්නේ උන්වහන්සේ එය කරන බව කී නිසාය. ධර්මිෂ්ඨ වන්නේ දඬුවම උන්වහන්සේගේම පුත්‍රයා මගින් ගෙවා ඇති නිසාය. එය නැවත ගෙවීමක් ඉල්ලීමකට උන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨ නොවනවා ඇත. දෙවියන්වහන්සේ අපේ පාප කමා කරන විට සිදුවන්නේ මෙයයි.

දැක්මෙන් පිට- යෙසායා38:17

මනසින් පිට- යෙරමියා21:34

ළංවීමෙන් පිට- ගීතාවලිය103:12, මීකා7:19

පැවැත්මෙන් පිට- යෙසායා43:25,44:22

බත් මෙමත් මෙය අත්දකින්නේ කොස්ද? අප අපේ පාප පාපොච්චාරණය කරන විට, දෙවියන්වහන්සේ අපට සමාවදී අප පවිත්‍ර කරන සේක, එවිට අපේ කැමැත්තේ

ක්‍රියාවකින් උන්වනහන්සේගේ සමාව පිළිගන්නේය.

දෙවියන්වහන්සේ අතීතය සඳහා සරල ක්‍රියාවක් මගින් වරදින් හා ලජ්ජාවෙන් ගළවාගන්නවා මම දැක තිබෙනවා. මෙය වරක්, වෛෂ්‍යාකම් කළ ස්ත්‍රිය මගින් පෙන්නුම් කර ඇත.

පාප ස්වභාවය විනිෂ්චය කරනු ලැබේ

රෝම6:1-10,14: මරණය යනු අභාවයක් හෝ නැවතීමක් නොව, වෙන්වීමකි. කිතුණුවෙකු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමග කුරුසිපත්වීම යනු ඔහුගේ ජීවිතය කෙරෙහි වු පාපයේ ආධිපත්‍යයයෙන් වෙන්වීමයි. පාප ස්වභාවය ක්‍රියා විරහිත හෝ බල රහිත වෙනවා. නමුත් ක්‍රියා ස්තුස්වහන්සේ සමග අපේ කුරුසිපත්වීම යනු උන්වහන්සේ සමග නව ජීවිතයකට නැවත නැගිටීමක්ද වනවා ඇත. රෝම6:4: ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය සහ නැවත නැගිටීමෙහි ඓතිහාසික ක්‍රියාකාරකම් අප විශ්වාස කරන විට අපේ පුද්ගලික ජීවිතයේ කොටසක් වනවා. අපේ පාප ස්වභාවයේ ක්‍රෑර පාලකයා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය මගින් බලයෙන් පහකර ඇත. දැන් අප දෙවියන්සේ සතුටු වන ජීවිතයක් ගත කිරීමට නිදහස්ය. එය අද අපට කියන්නේ කුමක්ද? අපේ එන්ජිම පාප ස්වභාවයට යා කරන පටිය විසන්ධිකර ඇත. දැන් අපට ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේගේ පාලනයට භාරදී අප තුල පුරුදු රටාවන් ඇතිකරලීමට උන්වහන්සේට ඉඩ දිය හැක. පැරණි බේරිය නොහැකි පාපයේ- බලය තනණ්හාව, ඊර්ෂ්‍යාව, දුෂ්චරිතය, ආත්මාර්ථකාමිත්වය, තරහව, අපහාසය, යනකොයි දෙයක්වුවත් අප ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමග නව ගුණාත්මක ජීවිතයකටනැගිටුවනු ලැබ ඇති බව වටහාගන්නා විට කඩා දැමිය හැක. අප නව මැවිල්ලකි. (2 කොරින්ති5:17)

කුරුසියට පෙර පාප ඉවත් කිරීමේ පදනම

පරණ ගිවිසුමේ සාන්තුවරයින්ගේ පාප සඳහා කමාවීමේ පදනම වුයේ කුමක්ද? සතුන්ගේ ලේ ආවරණය කළේ පාප පමණය. නමුත් දෙවියන්වහන්සේගේ බැටළුපැටවාණෝ ලෝකයේ පාපය ඉවත් කළේය. කුරුසිය එනතුරු පාපය සමග අවසන් කටයුතු කිරීමක් නොවීය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය සෑම යුගයකම පව්කමාව සඳහා වු පදනමයි; ඇදහිල්ල හැමවිටම මාධ්‍යයයි. අප නොදන්නා දේ නම් පැරණි ගිවිසුම ඉල්ලා සිටින ඇදහිල්ලේ නියම අඩංගුවයි. නමුත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ලෝකයේ අත්තිවාරමට පෙරසිටම මරාදමන බැටළුපැටවාණන් විය.(1පේත්‍රැස්1:20) දෙවියන්වහන්සේට කාලයේ බලපෑමක්වත් සීමාවක්වත් නැති බැවින් දෙවියන්වහන්සේගේ ඇස් හමුවේ එය ඒවන විටත් කර තිබුනේය. පරණ ගිවිසුමේ සාන්තුවරයින්ට අපට ඇති මුළු එළිදරව්ව නොතිබුනත් දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ට කිරීමට කී දේ එසේ කරන්නට ඔවුන් ඇදහිල්ලෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වුවෝය. උන්වහන්සේට අවශ්‍යවු පිදීම් ඔවුන් ගෙනාවෝය. උන්වහන්සේ දිනක හරිම බැටළුපැටවා සපයා දෙන බව දෙවියන්වහන්සේ දැනසිටි නිසා උන්වහන්සේ ඔවුන්ට සමාව දුන්සේක.

ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ වැඩ සිටීම

අප තුල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිත ලක්ෂණ ඇතිවීමට ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ සථිරවම වැඩ සිටින සේක. පරීක්ෂාව ජයගැනීමට අපට බලය දීමට. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බබලවන්නට, අපට දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත තුල මගපෙන්වීමට, අප දේචත්වය අප තුල වැඩ සිටින සේක. (එපීස4:6,ගලාති2:20, 1කොරින්ති6:19, රෝම8:9)

දරු කමට හදාගැනීම

ගලාති4:1-5, රෝම8:14-17: පුත්‍රයාණන් ස්ථාපනය කිරීම. එම සංස්කෘතිය තුල, පවුල තුලට පුත්‍රයෙක් බිහි වුනත් නැතත් පවුල තුල වැඩිහිටි සම්බන්ධතාවයක් සමග සියලු වරප්‍රසාද හා වගකීම් දෙනු ලැබේ.

අප දෙවියන්වහන්සේගේ පවුලට උපන් දරුවෝ සහ සියලු වරප්‍රසාද ඇති දරුකමට හදාගැනීමට ගත් දුවලා හා පුතාලාය. දරුකමට ගැනීම නව තත්වයන් ප්‍රදානය කරයි.

දරුකමට ගැනීමේ ප්‍රතිඵල නම් වහල්කමෙන්, භරකාරත්වයෙන් හා මාංශයෙන් ගළවාගැනීම.

උරුමය

මෙය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුල අප සම්පුර්ණවීම ඇතුලත්ය. (කොලොස්සි2:9-10), සෑම ආත්මික ආශිර්වාද හිමිවීම.(එපීස1:3),සහ ස්වර්ග සහතිකවීම(1පේත්‍රැස්1:3-5).

ව්‍යවස්ථාවේ සමාප්තියට

රෝම10:4, කෙලොස්සි:2:14), නමුත් ධර්මිෂ්ඨ වන පිණිස අප ධර්මිෂ්ඨ කරවීමට හෝ බලවත් කිරීමට නොහැකිය. අප ජීවත්වන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව යටතේ,(ගලාති6:20), නැතහොත් ආත්මයාණන්වහන්සේගේ ව්‍යයවස්ථාව යටතේය.(රෝම8:2). සබත හැර පරණ ගිවිසුමේ සියලුම දස පනතේ නියෝග නව ගිවිසුමේද නැවත දැක්වෙනවා.

මෙය අපට කියන්නේ කුමක්ද? දස පනත ලියා ඇත්තේ ගල්ලෑලි මතය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව ලියා ඇත්තේ අපේ සිත් වලය. අප උන්වහන්සේගේ වචනය අධ්‍යයනය කරන විට හා උන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ පෙලඹවීම් වලට කීකරු වන විට, වැඩි වැඩියෙන් අප සංවේදී බවට පත්වෙනවා.

මෙය කර ජීවත් වෙන්නැයි ව්‍යවස්ථාව නියෝග කරයි.

නමුත් අපට අත්වත් පාවත් දෙන්නේ නැත.

වඩා යහපත් වචන ශුභාරංචිය ගෙන එයි.

එය අපට පියාඹන්න සලස්වයි, අපට අත් තටු දෙයි.

හැමවිටම අප ආපසු ව්‍යවස්ථාව යටතට ගෙන ඒමටවුවමනාවෙන් පිටත මිනිසුන් සිටිනවා. සමහර දේවල් උපද්‍රවයක් නැති බව පෙනෙනවා, නමුත් සුක්ෂමව යම් කෙනෙක් අපේ ආත්මිකතාවය මැනීමට, ඌරුමස් නොකාසිටීම, කෝපි නොබී සිටීම වැනි නීති අප මත පටවනවා. අප ප්‍රෙවේසම් විය යුතුය. මේවායින් සමහර අදහස් පැමිණෙන්නේ වෙනත් ලබ්ධීන්ගෙන්ය,නමුත් සමහර ඒවා පුද්ගලයෙක් කෙතරම් ආත්මිකදැයි මැන බැලීමට අවංක කිතුණුවන් ගෙන්ම පැමිණෙන්නට පුළුවන්. ඔබ ව්‍යවස්ථාව යටතෙහි තබන්නට කිසිවෙකුට ඉඩ දෙන්න එපා. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කීකරුවී එයට කීකරු වෙන්ට බැරි හැම කෙනෙකුගේම දඬුවම ගනිමින්, ව්‍යවස්ථාව හරියටම සම්පුර්ණ කර තිබෙනවා.

සාතන්ගේ විනිෂ්චය සඳහා පදනම

කොලොස්සි2:15, යොහාන් 12:31, හෙබ්‍රෙව් 2:14: සාතන්ට විරුද්ධව ඇති සියලුම විනිෂ්චයන් පදනම්ව ඇත්තේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසියේදී ඔහු පරදා දිනු ජයග්‍රහණය මතය. ඔහු පරාජයට පත් සතුරෙකි.

මෙය අප සඳහා කියන්නේ කුමක්ද? ගැළවීම ලැබීමට පෙර, අප අයිතිව සිටියේ සාතන්ගේ රාජ්‍යයටය. අපේ ඇදහිල්ල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මත තබන විට, දෙවියන්වහන්සේ අපව උන්වහන්සේගේ ප්‍රේමවන්ත පුත්‍රයා ගේ රාජ්‍යය තුලට මාරු කළ සේක. (කොලොස්සි1:13). උන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ ශුද්ධාත්මයාණන් මගින් අප තුල වැඩ සිටීමට පැමිණි සේක. උන්වහන්සේ ලෝකයේ වැඩ සිටිනවාට වඩා අප තුල වැඩ සිටින සේක. සාතන් කේන්ද්‍ර කරගැනීමට පත්වන්න එපා. ඔබට ඇත්තේ පරාජිත සතුරෙකු බව දැන සිටින්න, ඔබ පරාජිත කිතුණුවෙකු හා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සඳහා සාක්ෂි දීමට උදාසීන කෙනෙකු ලෙස කිරීමට ඔබේ ජීවිතයේ පයගසා ඇති තැනින් ඉවතට ගැනීමට ඔහු නිතරම උත්සහා කරයි. ඔහුගේ උපක්‍රම වලට හසු නොවී, ඒවා හඳුනාගන්න. තවදුරටත් ඔබ ඔහුට අයිති නැත. (1පේත්‍රැස්5:8).

ප්‍රමාණය

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය එහි වටිනාකම තුල අසීමිතය. එය සියලු මිනිසුන්ට සෑම කාල සඳහාය.

නමුත් එය බලපාන්නේ උන්වහන්සේ තුල අදහාගත් අයට පමණය.

( යොහාන්1:29,3:17; 2කොරින්ති5:19; 1තිමොති4:10; 2පේත්‍රැස්2:1; 1යොහාන්2:2).

ගැළවීම ලබාගන්නේ කෙසේද?

අපගේ පාප සඳහා ආදේශකයෙක් ලෙස මැරුණු බව ස්වාමීවු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අදහාගැනීම මත පමණක් පදනම් වන බව අළුත් ගිවිසුමෙහි දෙසිය වරක් සඳහන් වෙනවා.(යොහාන්3:16,1:12; ක්‍රියා16:31) ගැළවීම ලබා ගත යුතු නොමිලේ ලැබෙන දීමනාවක්ය. පුද්ගලයෙකු යාඤා කිරීමට පෙර කරුණු අවබෝධ කරගන්වාදැයි සහතික කරගන්න. ආරාධනාවට එකතු වීමේ අනතුරු සාකච්චා කරන්න.

බාහිර ආරක්ෂාව

සාක්ෂි

1. ශුද්ධාත්මයාණවහන්සේ අප ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශරීරය තුල තබන සේක.- බෞතීස්මය(1කොරින්ති12:13). අපට ඉවත්වීමට යෝජනා නැත.

2. ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ ඇදහිලිවන්තයා මිදීමේ දිනය දක්වා මුද්‍රා කරයි.(එපීස1:13;4:30;). හිමිකමේ ලකුණ හා අධිකාරිත්වය. ගැළවීම නැතිවීම මිදීමේ දිනයට පෙර මුද්‍රාව කැඩීම හා සම්බන්ධ වනවා ඇත.

3. ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ අප ගැළවීමේ ඉතිරිය ලබන බව සහතික කරන අත්තිකාරමකි.( 2කොරින්ත5:5, එපීස1:14).

4. යේසුස්වහන්සේගේ පොරොන්දුව (යොහාන්10:28-30).

5. රෝම8:28-39). වඩා ඒත්තුගන්වන හා ඇතුලත්වු

අධ්‍යයන ප්‍රශ්න

කියවන්න එපීස1:3-14; රෝම8:28-30

1. අපේ ගැළවීම සැලසුම් කළේ කවදාද? ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අදහාගෙන ඇති අප ගැන දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණු මොනවාද? ප්‍රතිඵල කුමක් වේද(6,12,14)?

කියවන්න හෙබ්‍රෙව්9:22-26-28; 10:11-14

2. අප ආදේශක පුජා කරන්නේ ඇයි? සතුන් පුජාකිරීම ප්‍රමාණවත් නොවුයේ ඇයි? ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පුජාවීම අවශ්‍යය වුයේ ඇයි?

කියවන්න මතෙව්20:28, 26-28; මාර්ක්10:45; 1පේත්රැස්3:18

3. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණයෙහි මධ්‍යම අර්ථය කුමක්ද? මෙය ඔබට පුද්ගලිකව කියන්නේ කුමක්දැයි ඔබේ වචන වලින් කෙටියෙන් ලියන්න.

කියවන්න 1කොරින්ති15:1-4, 12-19

4. ශුභාරංචියෙහි සංස්ෂිප්ත අර්ථදැක්වීම කුමක්ද? ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නැවත නැගිටීම අවශ්‍ය වුයේ ඇයි?

කියවන්න එපීස1:19-23; හෙබ්රෙව්7:23-27

5. යේසුස්වහන්සේ දැන් කොහේද? අප සඳහා අද උන්වහන්සේගේ ස්වර්ගික මෙහෙවර කුමක්ද?

කියවන්න 1කොරින්ති 6:20;1පේත්රැස්:18-19; ගලාති3:13; තීතස්2:14

6. මෙම පද වල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අප උදෙසා ඉෂ්ඨ කළේ මොනවාද? අපේ ජීවිත වලට උන්වහන්සේගේ ප්‍රයෝජනය කුමක්ද?

කියවන්න 2කොරින්ති5:17-21

7. අප සඳහා වෙනත් ඉෂ්ඨ කළදේ මොනවාද?

කියවන්න කොලොස්සි1:13-14; හෙබ්රෙව්9:14; 1යොහාන්1:7; හෙබ්රෙව්9:14

8. අප සඳහා තවත් ඉෂ්ඨ කළ දේ මොනවාද? ගැළවීම ලැබීමෙන් පසු කරන පාප වලට අපට කමාව ලබාගතහැක්කේ කෙසේද? දෙවියන්වහන්සේට අප කමාව ලැබ ඇති පාප වල වරදෙහි තබාගෙන සිටීමට අවශ්‍යද? ඇයි? හෝ නැත්තේ ඇයි?

කියවන්න පිලිප්පි3:20;1පේත්රැස්2:5,9; යොහාන්1:12-13; ගලාති4:5; 1පේත්රැස්1:4

9. මෙම ජේදවල හමුවන අපේ ගැළවීම සඳහාවු වෙනත් වරප්‍රසාද මොනවාද?

කියවන්න රෝම8:31-39

10. දෙවියන්වහන්සේ සමග ඔබේ ඇති සම්බන්ධතාවය නැතිගැනීමට ඔබට කළ හැක්කේ කුමක්ද? ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ඔබට කර ඇති සෑම දෙයක්ම නැති කිරීමට හැකි වෙනත් කෙනෙක් සිටිනවාද? මෙයට ඔබට දැක්වීමට ඇති ප්‍රතිචාරය කුමක්ද? සමාව ලැබෙන බැවින් ඔබට පව් කළාට කමක්නෑ යයි එයින් ඔබට සිතෙනවාද? නැතහොත් ස්වාමීන්වහන්සේට වඩා ගැඹුරින් තව ප්‍රේම කර වඩා විශ්වාසවන්තව සේවය කිරීමට උනන්දුවක් ඇතිවනවාද?

සම්බන්ධිත මාතෘකා: පාපය, ගැළවීම, විෂය මාලාව

Related Topics: Curriculum, Hamartiology (Sin), Soteriology (Salvation)

An Introduction To The Book Of Revelation

Related Media

I. TITLE:

A. Revelation is often described as a “the Revelation of John” meaning the revelation to John1

B. It is actually a revelation of Christ2 (1:1)

C. The English title comes from the Latin revelatio which in its verb form means “to reveal or unveil that which has previously been hidden.” The was the title given to the book in the Latin Vulgate3

D. The Greek title is Αποκαλυψις taken from the first word in the text.

II. AUTHORSHIP: Although there is some debate, the author is probably The Apostle John of the sons of Zebedee

A. External Evidence:

1. There was a unanimous agreement as to the Apostle John as its writer by the early church before Dionysius.4

a. It was affirmed by Justin Martyr

b. It was affirmed by Clement of Alexandria

c. It was affirmed by Hippolytus

d. It was affirmed by Origin

e. It was affirmed by Irenaeus

2. In accordance with the writer’s statement that he was in exile on the isle of Patmos (1:9), the church Fathers identify this John as the Apostle John5

3. In chapters 2--3 the writer seems to be over the churches of the province of Asia and strong tradition places the Apostle John in this position6

4. Style is a major objection to apostolic authorship, however, this can be answered:7

a. The solecisms may be deliberate due to the book’s poetic nature

b. The work reflects a lot of apocalyptic reading behind it

c. If it was written in exile, the tools for a scholarly approach may have been absent

d. There is a mood of emotional excitement which may not have lent itself to polished prose

e. There may have been the help of an amanuensis

f. It is not written as an Apostle, but as a prophet

g. The curious language may be related to the setting forth of divine oracles and visions

B. Internal Evidence:

1. The writer calls himself John (1:4, 9; 22:8)

2. The writer speaks with great authority as a prophet (1:3; 22:6-10, 18-19)

3. The writer demonstrates himself to be a Palestinian Jew steeped in temple and synagogue rituals, the OT and the Targum

4. The writer calls himself John without any further description, therefore, he must have been well known8

5. Many similarities exist between the Apocalypse and other writings of John:

a. Both use the term λογος (Jn 1:1; Rev 19:13)

b. Both use the imagery of “the lamb,” “the water of life,” “he that overcomes,” “keeping the commandments,” and the adjective “true,”

c. There is an invitation to “him that is thirsty (Jn 7:37; Rev 22:17), a commandment received by Christ from the Father (Jn 10:18; Rev 2:27), white clothing for angels, (Jn 20:12f) and the worthy (Rev 3:4)

d. There is the sharp contrast between good and evil9

III. DATE: While it is not possible to be dogmatic, it seems best to place its writing under Domitian (AD 95-96)

A. There are two primary views concerning the time this book was written

1. Early in the seventh decade of the first century during the reign of Nero

2. Late AD 95-96 during the reign of Domitian (AD 81-96). This is probably the better choice:

a. The churches of Asia Minor have a considerable history (2:4; 3:1)

b. The persecution of Domitian was more universal than that of Nero which was centralized in Rome

c. The worship of the ‘beast’ may have been prefigured by Emperor worship which became official policy during Domitian’s reign10

d. Early tradition puts it in Domitian’s reign when Irenaeus says that the Apocalypse, “was seen no such long time ago, but almost in our own generation, at the end of the reign of Domitian”11

e. If Revelation 17:8, 11, concerning the beast has the Nero redivivus myth in mind, then this too would support a Domitian date since it would probably take until the time of Domitian for the myth to fully develop12

IV. PLACE OF WRITING: internally and externally the evidence seems to support Patmos, an island off the coast of Asia Minor not far from Ephesus as the place of writing (Rev 1:9)13

V. THE RECIPIENTS: The seven churches of Asia Minor and the Church today.

A. The immediate destination for the book was the churches of Asia Minor described in chapters 3--4

1. Perhaps these were chosen by the great circular road which linked them

2. Their order is due to their appearance on the road

B. Since this letter is from the Lord of the Church, it has application to all of the Church

VI. INTERPRETATIONS: There are several different schools of thought regarding the interpretation of the book of Revelation:

A. The Preterist school sees the book as having already been fulfilled by AD 312 with the conversion of Constantine

B. The Historical school sees the book as “a panorama of the history of the church from the days of John to the end of the age”14

C. The Idealist school sees the book as a conflict of the age-long principles of good and evil with non historic elements

D. The Futurist school sees the book from chapters four on as proclaiming prophecies yet to be fulfilled--this is the position of this writer

VII. THEME OF THE BOOK:

A. Throughout the book there is a conflict of earthly personalities and people directed and energized by demons and especially Satan in order to overthrow Christ’s rule on earth

B. But the book climaxes with God’s ultimate triumph through Jesus Christ to overthrow evil and establish the kingdom15

C. This is accomplished by John taking the reader behind the scenes to see the power which rests in the line of Judah, the Lamb that was slain being angry, the throne room of God and by addressing sub-themes such as judgment (14:77; 20:11-15), redemption (1:5; 5:6; 7:14; 12:11) and the kingdom (5:10; 11:177; 12:10; 20:4)16

VIII. There are many ways in which the structure of the book can be determined:

A. It can be outlined literally as Tenny did using “in the spirit”17

B. It can be outlined by means of recapitulation wherein chapters 12--19 recapitulate chapters 6--1118 or by having the seven trumpets and bowls recapitulating the seven seals

C. It can be outlined on the basis of 1:19 wherein chapter one refers to the ‘things seen,’ chapters two through three refer to the ‘things which are’ and chapters 4-22 refer to the ‘things hereafter.’19 This is the outline which will be followed in the ensuing argument even though some argue against it:

1. Some argue that it is too unbalanced--the third point is out of proportion.

But since the book has such a prophetic emphasis, this use of proportion could be intentional

2. Some argue that such an emphasis on chapters 4-22 makes the bulk of the book irrelevant to the seven churches

However, since the seven churches did not know when Christ was going to return, it would be as relevant to them as is today--especially since it was written in light of their persecution (1--3).

3. Within the last major division of the book concerning the ‘things which will be hereafter’ (4:1--22:21) there seems to be a basic chronological development:

a. This section begins with a prologue in 4:1--5:14

b. Then it moves through the tribulation in 6:1--19:21 wherein judgments are delivered

These judgments are part of the historical development of the book being themselves telescopic wherein the seventh seal introduces the seven trumpets and the seventh trumpet introduces the seven bowls which conclude the tribulation

c. Then in chapter 20 the millennium is described culminating in the eternal state (21--22)

IX. PURPOSES OF THE BOOK:

A. To complete the prophetic theme presented earlier in the prophecies of the Old Testament20

B. In view of the early addresses in chapters 2--3 to the churches John desires to comfort and encourage believers in the midst of suffering and persecution at the hands of evil ones by assuring them that Jesus Christ, and thus they themselves, will ultimately and finally triumph

C. To challenge the churches to godly living in view of the certain return of Christ and the certain judgment of evil


1 Leon Morris, The Revelation of St. John: An Introduction and Commentary, 1, 5.

2 There are those such as Thiessen who understand the genitive to be objective referring to a revelation about Christ (Henry Clarence Thiessen, Introduction to the New Testament, 316 cited by Harold W. Hoehner, “Analysis of Bible Books: The New Testament,” DTS, 249)but it is more probably a subjective genitive referring to a revelation by Christ. The reason for this is basically twofold: (1) the contents go far beyond Jesus Christ Himself with respect to the beast, the harlot, the two witnesses et cetera, and (2) the next clause in 1:1 which describes the revelation as being that which the Father gave to Christ would seems strange if the revelation was about Christ. Why would the Father need to give a revelation about the Son to the Son (Stanley D. Toussaint, class notes of student in 308 Pauline Epistles and Revelation, DTS, Spring 1984. Therefore, the genitive is probably subjective.

3 Harold W. Hoehner, “Analysis,” 249.

4 Ibid., 12:404; Toussaint; Gary G. Cohen, Understanding Revelation, 19.

5 “Clement of Alexandria says that the Apostle John returned from this island; Eusebius says that he returned after the death of Domitian, and Iranaeus says that he remained in Ephesus after his return until the times of Trajan” (Thiessen, p. 49).

6 Toussaint.

7 Morris, 27-31.

8 Alvan F. Johnson, “Revelation,” EBC, 12:405.

9 Morris, 31; Toussaint.

10 Guthrie, NTI, 950; Toussaint.

11 Guthrie, 956.

12 Morris, 37.

13 Thiessen, cited by Hoehner, 250.

14 Ryrie, 8; Also see John F. Walvoord, The Revelation of Jesus Christ, 15-23 for a more complete study.

15 Don Sunukjian, “Analysis of Bible Books: New Testament.” Unpublished Project, DTS, 353; Toussaint, 3.

16 Toussaint, 3.

17 Toussaint, 4.

18 Sunukjian, 358.

19 Toussaint, 4; Ryrie, 16; Walvoord, 47-48.

20 Walvoord, “Revelation,” BKC, 927.

Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines

An Introduction To The Book Of Jude

Related Media

I. AUTHOR: Jude the brother of James and half brother of Jesus

A. External Evidence: There are traces of Jude in the following works1 which attest well to its use in an early period. It seems that questions arose because of its use of apocryphal books2:

1. Pseudo-Barnabas3 (c. AD 70-130)

2. Clement of Rome4 (c. AD 95-97)

3. The Shepherd of Hermas5 (c. AD 115-140)

4. Polycarp6 (c. AD 110-150)

5. The Didache7 (c. AD 120-150)

6. Athenagoras8 (c. AD 177)

7. Theophilus of Antioch9 (died, AD 183-185)

8. The Muratorian Canon10 (c. AD 170)

9. Tertullian11 (c. AD 150-220)

10. Clement of Alexandria12 (c. AD 150-215)

11. Origen13 (c. AD 185-254)

12. Synod of Antioch14 (c. AD 264)

13. Didymus of Alexandria15 (died, AD 394 or 399)

14. Eusebius16 (c. AD 260-340)

15. Jerome17 (c. AD 346-420)

B. Internal Evidence: Objections raised do not overturn the conclusion that Jude was the brother of James of Jerusalem and thus the half-brother of the Lord Jesus

1. The writer introduces himself as “Jude, the bond-servant of Jesus Christ, and brother of James” (verse 1)

a. This James was probably the well known James of Jerusalem--the Lord Jesus Christ’s brother18

b. Jude is mentioned as among the brothers of the Lord in Mark 6:3 (cf. Matthew 13:55)

c. This identification by Jude may have been an attempt to identify himself with his brother’s reputation

d. It is not inappropriate for Jude to identify himself as the brother of James rather than the half-brother of Jesus--especially since he desires to emphasize himself as Jesus’ servant

2. Jude may well have been one of those mentioned in 1 Corinthians 9:5 who engaged in itinerate preaching19

3. Objections to Jude as Author:20 While objections to Jude, the brother of the James of Jerusalem, as author of the epistle range from assumptions of a late date to reinterpretations of verse one, there is no reason to conclude that Jude was other than the Lord’s brother

a. The letter was written too late for Jude to have been its author

1) But if the letter was written by the 90s Jude could still have been alive21

2) Interpretative issues concerning the occasion of the epistle (e.g., the description of the heretics, the connection with Gnosticism, the references to the apostles) do not demand a late date since they could be understood in the first century

b. Verse one really reads so as to describe an unknown Jude as son of an unknown James22

But such a view is unsupported by the textual evidence, and is improbable as a since the letter would not have gained suitable circulation unless it was identified with James of Jerusalem and pseudonymity was identified with well known figures

c. Jude was actually Jude the apostle called “Judas of James” (Luke 6:16; Acts 1:13)

1) However it is most probable to understand the phrase in Luke and Acts ( ᾿Ιούδας ᾿Ιακώβου ) to mean “Jude, the son of James” rather than “Jude the brother of James” as Jude 1 reads

2) However, the author of Jude does not seem to identify himself with the apostles, and actually sees the apostles as being apart from himself (17,18)

d. Jude is the second-century bishop of Jerusalem and the phrase “brother of James” is an episcopal title at Jerusalem

However, there are no parallels to support this understanding

4. The identity of Jude as the Lord’s brother would account for the authority with which he writes, and the regard which the letter gained in the Christian church

5. The letter is colored by Jewish images and apocalypses which would match an historical first-century Jude.

II. DATE: Somewhere between AD 65-80

A. Dates have been assigned from AD 60-140

B. If Jude is the brother of James and our Lord (as has been argued above), then the date must fall into what would have been the limits of his life

C. Bigg suggests that Jude was older than Jesus by means of being the son of Joseph by a former marriage23, but there is no evidence to support this view

D. Jude was most probably a younger brother of Jesus, and may even have been the youngest in view of the order in Mark 6:3 and Matthew 13:5524

E. While it was true that verse three suggests that Christianity has been established enough to have an established body of doctrine25, it does not demand a late date for the letter:

1. A common basis of belief existed from the first among all Christians

2. “Faith which was once for all delivered to the saints” is indefinite as to its timing

3. The Apostle Paul wrote about the standard of teaching to which the Roman Christians were committed (Rom. 6:17), therefore, one could have existed for a first-century Jude26

F. The reference to the Apostles in verse 17 does not have to mean that the apostolic age has passed:

1. Jude is referring to apostolic predictions of scoffers who will arise in the Church, and there does not need to be a long period between prediction and fulfillment

2. There were many NT predictions of scoffers and Jude may have written after the apostolic writings had been well distributed (3,4,17,18), or he may be referring to Peter’s representative statement (2 Peter 3:3ff) as he writes to his same audience

3. It is also possible that the use of the term “spoken” in verse 17 suggests closeness to the oral tradition27

G. The identification of false teachers who have “crept in unnoticed” (verse 4) need not be connected with fully developed Gnosticism of the second-century, but may be an expression of first-century incipient gnosticism

H. The description of false teachers is similar to those found in the Pastoral Epistles, but this is not a problem since they need not be assigned a late date

I. Therefore, although it is difficult to be certain, a view which supports a younger Jude, the distribution of apostolic writings, as well as a development of theology and false teachers may allow for a date which is somewhere between AD 65-80

III. DESTINATION: It is very difficult to be certain about the destination, but it may be a reasoned judgment that it was to Christians who lived in Syrian-Antioch

A. Jude does not identify his audience in the book28

B. The letter was probably not really a general letter because Jude identifies a people with a particular situation (3-5,17,18,20)29

C. The use of the Jewish Apocrypha probably is more of a clue about the author than about the recipients of the letter

D. Some suggests that the letter may have been sent to those in a district within the region of Palestine because verses 17 and 18 suggest that the readers may have heard some of the apostles and had some acquaintance with Paul (cf. Acts 20:29)30

E. The readers may have also been Gentile because it is a Greek letter and the heresy is syncretistic; but the language is not determinative (note the book of Hebrews), and there is insufficient information about this period to identify the heresy with accuracy

F. If Antioch is the location of the letter (which is very speculative but a considered judgment):

1. It would fit a Jewish-Gentile audience

2. It may match the possible pattern of Jude ministering like James in the Palestine area

3. It would match the place where many apostles ministered

IV. THE RELATIONSHIP OF JUDE AND 2 PETER:

A. Its Nature: Similarities between the two works affirm some kind of literary relationship, while differences affirm individual emphases

1. Similarities affirm some kind of literary relationship:

a. Most of 2 Peter 2 is paralleled in Jude and there are parallels in the other chapters of 2 Peter

b. No less than 15 of the 25 verses in Jude appear in 2 Peter

c. Many identical ideas, words, and phrases are parallel to the two writings

2. Differences affirm individual emphases:

a. The common material focuses almost completely on the issue of false teachers

b. Peter emphasizes more positive teaching and Jude concentrates on denunciations

c. The two groups of false teachers are similar, but not identical

B. The Question of Priority: The arguments are not decisive for the priority of either book; the solution may best be found through the postulation of a common source, but even this is not certain.

1. The Options are for priority can be argued with some convincing evidence in each direction, but they are not determinative:

a. Jude is Prior: While there are several arguments31, the stronger ones are as follows:

1) Jude is shorter than 2 Peter so it may have preceded 2 Peter which was an enlargement of Jude (strong)

2) Jude approaches the problem of false teachers with greater spontaneity than 2 Peter which adds an introduction to the problem and does not seem to know the issue first hand (note the tenses of verbs; [not as strong])

3) Jude is harsher than 2 Peter who may have toned down his offensive (weak)

4) Jude uses apocryphal books and 2 Peter does not (perhaps because he has excluded the references because of their unorthodox character [cf. 2 Pet. 2:11; Jude 9])

b. 2 Peter is Prior: Though weak, the arguments for the priority of 2 Peter are as follows:

1) Jude makes reference to 2 Peter in verse 4 and 17 (cf. 2 Peter 3:3)32

2) The use of the future tense in 2 Peter to discuss the false teachers and the present tense in Jude suggests the priority of 2 Peter in that Jude experienced what Peter foresaw, but Peter did not always use the future tense33

3) Jude’s borrowing from Peter (an apostle) is more understandable than for Peter to be borrowing from Jude (weak)

2. Both Jude and 2 Peter depended on a similar source:

a. This is not generally held to for the following reasons:

1) The similarities are considered to be too close to be accounted for in this way

2) The situation of both letters seems to be too concrete for such an explanation

b. If their was a general writing which Peter and Jude refer to, one wonders about its authority in view of Jude 17; if it was apostolic, why did it require its incorporation into these two letters to be preserved; but this is not determinative since there were clearly sources which were apostolic in the Gospel accounts which were not preserved beyond their inclusion in the Gospels

3. Conclusion: This problem cannot be definitively solved with the information which presently exists but the theory of a similar source seems most possible:

a. It is possible that a document like this did exist in the early church as a catechetical tract on false teaching34

b. This may well make all of Jude except the first three verses and verses 19-25 an expression of this tract, but Jude does express his intention to write on another subject, and then he changes due to the pressing nature of the circumstances (verse 3)

c. This may well explain the differences in styles as the two writers adapt the material for their own theological purpose35

V. JUDE’S USE OF APOCRYPHAL AND PSEUDEPIGRAPHON WRITINGS

A. Jude seems to have used the following apocryphal writings:

1. The Assumption of Moses (v. 9)

2. The Book of Enoch (vv. 6,13,14,15)

3. The Testament of Naphtali (v. 6)

4. The Testament of Asher (v. 8)

B. Options Toward Understanding Jude’s Use of Apocryphal and Pseudepigraphon Writings:

1. Jude is not quoting these books, but providing information provided to him by inspiration

This is very unlikely due to the close parallels between Jude and the books, especially the book of Enoch36

2. Jude had ancient sources (an oral tradition just as the writer of 1 Enoch had) and the Spirit of God led him to use the inspired text, or to say what was true and reliable (e.g., Jude quotes the actual Enoch and not necessarily the book of 1 Enoch)

But the extra-canonical books were regarded as containing much truth just as works like Chafer’s Theology or by Swindoll are regarded as valuable today even though they are not inspired; there is no reason to suppose that Jude has a source other than the extra-canonical ones

3. Jude is using these “extra-canonical” works but not regarding all of them as Scripture (much as Paul did in Acts 17:28)37

VI. THE NATURE OF THE FALSE TEACHERS IN JUDE

A. It is not possible to identify the exact heresy of the false teachers38

B. The letter does offer characteristics of the heresy propagated by the false teachers:39

1. Their Doctrine:

a. They misunderstand the concept of grace (4a)

b. They deny Jesus Christ (4b)

c. They prefer their own dreamings rather than God’s revelation (8)

d. They misunderstand the doctrine of the Holy Spirit since He is absent (8,19)

e. They were critical toward the orthodox doctrine of angels (8)

2. Their Practice:

a. The are licentious, or lawless (4,7,16,18)

b. They unrighteously destroy for their own gain (11a,16)

c. They corrupt and pervert for personal gain (11b)

d. They blaspheme and rebel against divine authority (11c)

e. They are ruled by their passions and defile themselves (8,23)

f. They are arrogant and use people for their own gain (16)

3. Their Identity:

a. They are part of the Christian community (4)

b. While the descriptions lean toward a Gentile background,40 these are not determinative, and thus, may include Jews

c. Many suggest incipient gnosticism which unfolds in the second century,41 but this may be saying too much from the evidence.42 Childs’ broader, canonical explanation of a general description of heresy which threatens apostolic teaching may be a better choice43

VII. Purposes of Jude:

A. Jude began to write with the purpose of discussing their “common salvation” with his readers (v.3)

B. Because of the urgency of the situation Jude changed his purpose to discuss the problem of false teachers and to denounce them

C. Jude writes to defend the faith against false teachings which lead to antinomianism (or lawlessness)

D. Jude writes to warn believers not to be led astray by false teachers, and to urge them to rescue those who have (v. 23)

E. Jude writes to emphasize that those who do evil will be judge by the Lord

F. As Childs writes, “The Christian community is urged to maintain the faith which has been entrusted to it.”44


1 Charles Bigg offers the actual excepts in the ICC commentary, A Critical and Exegetical Commentary on the Epistles of St. Peter and St. Jude, pp. 305-308.

2 See Guthrie, NTI, p. 906; Bigg, Jude, p. 308; Green, Jude, p. 42.

3 Cf. Barnabas ii.10 with Jude 3,4. This is a possible allusion to Jude.

4 Clement xx.12; lxv.2 and Jude 25.

5 Cf. Sim. v.7.2 with Jude 8.

6 Cf. Martyrium Polycarpi xxi, with Jude 25; Phil. address with Jude 2; iii.2 with Jude 3,20; xi.4 with Jude 20,23.

7 Cf. Didache, ii.7 and Jude 22f; Didache, iii.6 and Jude 8-10.

8 Cf. Suppl. XXIV with Jude 6. Bigg writes, “Here there is a clear reference to Jude” (Jude, p. 307).

9 Cf. ii.15.

10 Bigg writes, “Accepts Jude, but mentions it in a manner which implies that is was doubted by some” (Jude, pp. 14, 307).

11 De cultu fem. i.3.

12 Hypotyposes; cf. Paed. iii.8,44 with Jude 5,6; Strom. iii.2.11 with Jude 8-16.

13 Cf. Matth xvii.30; x.17; tom. xv. 27 with Jude 6. Bigg writes, “Origen treats Jude much as he treats 2 Peter. He acknowledges that there were doubts, but does not appear to have felt them himself” (Jude, p. 306). However, he does identify Jude as scriptura divina in his Comm. in Rom iii.6 (see. Michael Green, The Second Epistle General of Peter and the General Epistle of Jude: An introduction and Commentary, Tyndale, p. 42 n. 4).

14 Eus. H. E. vii.40.4.

15 Bigg writes, “Comments on Jude, and defends it against those who questioned the authority of the Epistle on the ground of the use therein made of apocryphal books. Migne, xxxix. 1811-1818; Zahn, Forschungen, iii.97.

16 H. E. ii. 23.25 although here he argues against its canonicity.

17 De uir. ill. iv.

18 See James 1:1; Galatians 1:19; 2:9; 1 Corinthians 15:7.

19 “Do we not have a right to take along a believing wife, even as the rest of the apostles, and the brothers of the Lord, and Cephas?

20 See Guthrie, NTI, pp. 906-908.

21 Some argue that since Jude’s grandsons were said to have stood before the Emperor Domitian (AD 81-96; cf. Eusebius, H. E. iii.20.1ff) therefore, he probably was not alive toward the end of the century. But if Jude was the youngest of the brothers of the Lord (due to the word order which the Gospels suggest in Mark 6:3; Matthew 13:55), then this may not have been at all improbable in view of the early age of marriage in Judea (see Green, Jude, pp. 44-45; Mayor, Jude, p. cxlviii).

22 For this reading the term for “brother” ( ἀδελφός ) must be understood to be an interpolation (or an interpretative addition).

23 Bigg, Jude, p. 318.

24 See Green, Jude, pp. 44-45. Mayor writes, Jude, as we have seen, was apparently the youngest of the Brethren of the Lord, probably born not later than 10 A.D., if we accept the date of 6 B.C. for the Nativity. Taking into account the age at which marriage generally took place in Judaea, we may suppose that he had sons before 35 A.d. and grandsons by 60 A.D. These may have been brought before Domitian in any year of his reign. Jude himself would thus have been 71 in the first year of Domitian. If his letter was written in 80 a. D. ...he would have been 70 years of age, and his grandsons about 20” (Jude, p. cxlviii).

25 See “common salvation” and “the faith which was once for all delivered to the saints”.

26 See also Galatians 1:8ff; 1 Thessalonians 2:13; 2 Thessalonians 2:15; 3:6,14; 1 Corinthians 11:2.

27 See Green, Jude, p. 47. Guthrie feels that some literary reference is more probable (NTI, p. 910 n. 10).

28 Those who are “called,” “beloved,” and “kept” (verse 1) could refer to any Christians.

29 Guthrie writes that Jude seems to have an, “apparent acquaintance with certain specific people whom he knows to have crept into the church by guile and whose behaviour is so vividly portrayed that it suggests first-hand acquaintance with the false teachers too” (NTI, p. 916).

Nevertheless, Child’s has a theological point when he argues that the subject matter addresses heresy which threatens apostolic teaching and the doxology support a general, or “catholic”, tone (The New Testament as Canon, pp. 492-493).

30 Guthrie, along with Wand, goes so far as to identify the area as Syrian-Antioch (NTI, pp. 916-917; See also Green, Jude, p. 48).

31 See Guthrie, NTI, pp. 921-922.

32 But “long before” of Jude 4 probably refers to the book of Enoch as in verses 14-15, and in verse 17 one would expect Peter to be mentioned by name as James was in 1:1. Also verse 17 may have reference to sayings which the apostles endorsed (Guthrie, NTI, p. 923).

33 The present tense is used to describe false teachers in 2 Peter 2:10,17,18; 3:5.

34 See Green, Jude, pp. 54-55.

35 See Green Jude, pp. 53-54.

36 See verse 14 and 1 Enoch 1:9 (Guthrie, NTI, p. 917).

37 See also 1 Corinthians 10:4; 15:33; 2 Timothy 3:8; Titus 1:12.

With some concern to this writer Green suggests that Jude is not concerned with “critical, historical” matters when he cites Plummer who says, “‘St Jude probably believed the story about the dispute between Michael and Satan. But even if he knew it to be a myth, he might readily use it as an illustrative argument, seeing that it was so familiar to this readers’” (Jude, p. 49). Jude cannot affirm as true that which was not. It seems that under inspiration, Jude does adopt true portions of these extra-canonical works to make his point.

38 Guthrie, NTI, p. 912. Childs understands this to be the canonical point of the book of Jude when he writes, “Jude addresses the phenomenon of heresy and not any one specific form of error. Indeed, what characterizes the approach is that heresy is now dealt with as the theological referent, and not simply as an historical danger confronting a particular congregation.... it is constitutive of the Christian faith to be always threatened by this terrifying dimension of falsehood” (The NT as Canon, p. 492). Later he concludes, “the epistle of Jude offers a larger theological appraisal of the phenomenon of heresy by which to interpret the specific historical examples in the rest of the New Testament, and especially of the Pauline letters. On the other hand, the witness of the larger canon provides the actual content of the ‘faith once-and-for-all delivered unto the saints’ which the letter of Jude earnestly strives to preserve” (Ibid, p. 493).

39 Again Childs insightfully writes, “The identification of the threat of heresy by means of Old Testament figures serves to underline the major theological point that the alternative of unbelief was there from the beginning and is nothing new. Cain is the epitome of unrighteousness who murders his own brother. Balaam serves as the classic example of the corrupter perverts for personal gain, Korah personifies blasphemy and rebellion against divine authority .... The selfsame threat continues at work in the false teachers who have secretly gained entrance into the community of faith” (The NT as Canon, p. 492).

40 Guthrie, NTI, pp. 913-914.

41 See Green, Jude, pp. 38-40.

42 Bauckham may provide the most balanced approach when he writes, “It is better to see their antinomianism as simply one of the streams that flowed into later Gnosticism, but which at this stage is not distinctively gnostic” (Jude; 2 Peter, p. 12).

43 See Guthrie, NTI, p. 914; Childs, The NT as Canon, pp. 492-493.

44 Later he writes, “The letter offers a theological description of the phenomenon of heresy rather than attacking a specific historical form of error. Nevertheless, a clear theological profile of heresy emerges. Error consists in ‘denying our Master and Lord’ (v. 4), in perverting God’s grace by immorality and lawlessness (v. 7), and in rejecting divine authority for one’s own advantage (v. 16)” (Childs, The New Testament as Canon, pp. 492-493).

Related Topics: Introductions, Arguments, Outlines

Pages