Objawienie

Wstęp

W księdze Objawienia mamy konkluzję i uwieńczenie Biblii jako Bożego objawienia człowiekowi. Tak jak Księga Rodzaju jest księgą początków, Objawienie jest księgą uwieńczenia, która oczekuje końcowych wydarzeń, powrotu Pana, Jego panowania i stanu wieczności. Na stronach Biblii zostało poruszone i rozwinięte wiele tematów zaczynając od Księgi Rodzaju i tematu nieba i ziemi; grzechu i jego przekleństwa i żalu; człowieka i jego zbawienia; Szatana, jego upadku i zguby; Izraela, jego wyboru, błogosławieństwa i dyscypliny; narody; Babilonu i babilonanizmu; oraz królestw i królestwa. Na koniec jednak wszystkie te tematy znajdują swe spełnienie i rozwiązanie w Księdze Objawienia. Ewangelie i listy zaczynają łączyć te wszystkie wątki, lecz dopiero w Objawieniu zbiegają się one w jednym wielkim zwieńczeniu. Możemy przedstawić to za pomocą schematu:

OBJAWIENIE, WYPEŁNIENIE PISMA ŚW.

Autor i tytuł:

Według księgi imię autora to Jan (1:4, 9; 22:8). Był on prorokiem i przywódcą, który znany był w kościołach Azji Mniejszej, do których Jan pisze księgę Objawienia (1:4).

Jan ten jest identyfikowany z Janem Apostołem, jednym z uczniów naszego Pana. To, że styl różni się od stylu Ewangelii Jana wywodzi się z natury tej księgi, która jest przykładem literatury apokaliptycznej.

Jako wczesny ojciec kościoła, Ireneusz, oznajmia, że Jan najpierw osiedlił się w Efezie, potem został aresztowany i wygnany na wyspę Patmos na Morzu Egejskim, by pracować w kopalniach oraz, że miało to miejsce za rządów cesarza rzymskiego, Domicjana. Popiera to twierdzenie autora, że pisał z Patmos z powodu świadczenia o Jezusie (1:9).

Data: lata 90-te n.e.

Domicjan panował w Rzymie w latach 81-96 n.e. Ponieważ Ireneusz mów nam, że Jan pisał z Patmos za panowania Domicjana, i ponieważ jest to potwierdzone przez innych wczesnych pisarzy kościoła, takich jak Klemens z Aleksandrii i Euzebiusz, większość konserwatywnych uczonych wierzy, że księga została napisana w latach 81-96 n.e. Uczyniłoby ją to ostatnią księgą Nowego Testamentu, napisaną zaraz po ewangelii Jana i jego listach (1, 2 i 3). Inni konserwatywni uczeni twierdzą, że została ona napisana znacznie wcześniej, około 68 lub przed zniszczeniem Jerozolimy.

Temat i cel:

Zrozumienie tematu zależy w pewnym stopniu od metody interpretacji Objawienia (patrz poniżej). Podążając za futurystycznym podejściem do interpretacji Objawienia, główny temat księgi dotyczy konfliktu ze złem w formie osobowości ludzkiej pobudzanej przez Szatana i jego porządek na świecie i zwycięstwa Pana, który niszczy swych wrogów, by założyć Jego królestwo zarówno w Tysiącleciu (100 lat Objawienia 20) i w wieczności.

Jest to osiągnięte dzięki zabraniu czytelników i słuchaczy (1:3) za kulisy poprzez wizje Jana, pokazujące demoniczną naturę i źródło okropnego zła. Objawienie pokazuje także zwycięską siłę, która spoczywa we Lwie z pokolenia Judy, Korzenia Dawidowego. Ten Lew jest także stojącym Barankiem, jakby zabitym, a jednak żywym, przynoszącym sąd wspaniałej świętości Boga przeciwko grzesznemu i zbuntowanemu światu.

Jednakże w studiach nad tą księgą prawdziwym problemem jest jak ją ktoś zinterpretuje. Ryrie podsumowuje cztery główne poglądy na interpretację Objawienia. Pisze on:

Istnieją cztery główne poglądy dotyczące interpretacji tej księgi: (1) przeszły, który postrzega proroctwa księgi jako te, które były wypełnione we wczesnej historii kościoła; (2) historyczny, który postrzega księgę jako panoramę portretującą historię kościoła od czasów Jana do końca świata; (3) idealistyczny, który postrzega księgę jako malownicze odsłonięcie wspaniałych zasad w stałym konflikcie, bez odniesień do konkretnych wydarzeń oraz (4) futurystyczny, który postrzega większość księgi (Obj. 4-22) jako proroctwo, które ma się wypełnić. Pogląd futurystyczny jest zastosowany w tym omówieniu, w oparciu o zasadę prostej interpretacji tekstu.¹

Więcej na temat interpretacji tej księgi i jej wagi znajduje się w Studies in Revelation (Studia nad Objawieniem) na stronie Biblical Studies Foundation (Fundacji Studiów Biblijnych) www.bible.org.

Bez względu na metodę interpretacji, większość osób uznaje, że księga została napisana, by zapewnić odbiorców o końcowym triumfie Chrystusa nad wszystkimi, którzy przeciwstawili się Jemu i Jego ludowi.

Kluczowe słowa:

Ponieważ jest to oznajmione w tytule księgi i ponieważ księga ujawnia osobę i uczynki Chrystusa w Jego kapłaństwie dla kościoła dzisiaj (rozdz. 1-3) i w przyszłości (4-22), kluczowym słowem lub pojęciem jest Objawienie Jezusa Chrystusa.

Kluczowe wersety:

• 1:7 Oto przychodzi wśród obłoków, i ujrzy go wszelkie oko, a także ci, którzy go przebili, i będą biadać nad nim wszystkie plemiona ziemi. Tak jest! Amen.
• 1:19-20 Napisz więc, co widziałeś i co jest, i co się stanie potem. 1:20 Co do tajemnicy siedmiu gwiazd, które widziałeś w prawej dłoni mojej, i siedmiu złotych świeczników: siedem gwiazd, to aniołowie siedmiu zborów, a siedem świeczników, to siedem zborów.
• 19:11-16 I widziałem niebo otwarte, a oto biały koń, a Ten, który na nim siedział, nazywa się Wierny i Prawdziwy, gdyż sprawiedliwie sądzi i sprawiedliwie walczy. 11:12 Oczy zaś jego jak płomień ognia, a na głowie jego liczne diademy. Imię swoje miał wypisane, lecz nie znał go nikt, tylko on sam. 11:13 A przyodziany był w szatę zmoczoną we krwi, imię zaś jego brzmi: Słowo Boże. 11:14 I szły za nim wojska niebieskie na białych koniach, przyobleczone w czysty, biały bisior. 11:15 A z ust jego wychodzi ostry miecz, którym miał pobić narody, i będzie nimi rządził laską żelazną. On sam też tłoczy kadź wina zapalczywego gniewu Boga, Wszechmogącego. 11:16 A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: „KRÓL KRÓLÓW I PAN PANÓW.”

Kluczowe rozdziały:

Decyzja co do kluczowych rozdziałów w księdze Objawienia nie jest łatwa, lecz z pewnością rozdziały 2-3 zawierające przesłania obietnic i ostrzeżeń napisanych do siedmiu kościołów są kluczowymi rozdziałami. Ponadto rozdziały 4-5, które przygotowują czytelnika na wielki konflikt wyjawiony w kolejnych rozdziałach, także są kluczowymi. Widzimy tutaj jak tylko Pan Jezus, Lew i Baranek, był godnym, by otworzyć zapieczętowaną księgę i zesłać jej treści na ziemię. Wreszcie rozdziały 19-22 są kluczowymi, gdyż widzimy w nich koniec historii, która znacznie różni się od tego co dziś obserwujemy.

... W Objawieniu 19-22 plany Boga na ostatnie dni i na całą wieczność zapisane są w bardzo wyraźny sposób. Uważne ich zbadanie i posłuszeństwo im przyniesie obiecane błogosławieństwa (1:30). Najwyżej w umyśle i najgłębiej w sercu strzeżone powinny być słowa Jezusa „I oto przyjdę wkrótce.”²

Kluczowi ludzie:

Jest kilka kluczowych osób w tej księdze z powodu roli, jaka odgrywają. Są to przede wszystkim: Pan Jezus, potem Jan, autor, lecz także dwaj świadkowie zwierzę i fałszywy prorok. Wreszcie panna młoda, która powraca z Panem w rozdziale 19 zamyka grupę kluczowych osób.

Chrystus widziany w Objawieniu:

Ponieważ Objawienie jest w rzeczywistości „Objawieniem Jezusa Chrystusa”, przedstawia ono Jego chwałę, mądrość i siłę (1), oraz pokazuje Jego autorytet dla kościoła (2-3) i jego moc i prawo do osądzania świata (5-19). Ponieważ jest to objawienie Chrystusa, pełne jest ono określeń opisowych. Szczególnie opisuje ono Jezusa Chrystusa (1:1) jako świadka wiernego, pierworodnego z umarłych i władcę nad królami ziemskimi (1:5), pierwszego i ostatniego (1:17), tego, który żyje (1:18), Syna Bożego (2:18), świętego i prawdziwego (3:7), Amen, świadka wiernego i prawdziwego, początek stworzenia Bożego (3:14), Lwa z pokolenia Judy, Korzenia Dawidowego (5:5), Baranka (5:6), Wiernego i Prawdziwego (19:11), Słowo Boże (19:13), KRÓLA NAD KRÓLAMI I PANA NAD PANAMI (19:16), Alfę i Omegę (22:13), Gwiazdę jasną poranną (22:16) i Pana Jezusa Chrystusa (22:21).

Ogólny zarys:

I. Prolog (1:1-8)

II.Rzeczy przeszłe (1:9-20)

III.Rzeczy teraźniejsze (2-3)

A. Przesłanie do Efezu (2:1-7)

B. Przesłanie do Smyrny (2:8-11)

C. Przesłanie do Pergamu (2:12-17)

D. Przesłanie do Tiatyry (2:18-29)

E. Przesłanie do Sardes (3:1-6)

F. Przesłanie do Filadelfii(3:7-13)

G. Przesłanie do Laodycei (3:14-22)

IV. Rzeczy przepowiedziane (4:1-22:5)

A. Okres cierpienia (4:1-19:21)

1. Tron w niebie (4:1-11)

2. Siedem zapieczętowanych ksiąg i Lew, który jest także Barankiem (5:1-14)

3. Sąd pieczęci (6:1-17)

4. Przerwa: Odkupienie cierpień (7:1-17)

5. Sąd czterech pierwszych trębaczy (8:1-13)

6. Piąty i szósty trębacz oraz pierwsze dwa “biada” (9:1-20)

7. Anioł i książęczka (10:1-11)

8. Świątynia, dwóch świadków i siódmy trębacz (11:1-19)

9. Bój aniołów (12:1-17)

10. Zwierzę i fałszywy prorok (13:1-18)

11. Specjalne obwieszczenia (14:1-20)

12. Wstęp do siedmiu ostatnich plag (15:1-8)

13. Sąd czasz (16:1-21)

14. Sąd religijnego Babilonu (17:1-18)

15. Sąd kupieckiego Babilonu (18:1-24)

16. Drugie przyjście Chrystusa (19:1-21)

B.Panowanie Chrystusa (tysiąc lat) i wielki biały tron (20:1-15)

1. Szatan uwięziony ((20:1-3)

2. Święci zmartwychwstali (20:4-6)

3. Bunt grzesznikiów (20:7-9)

4. Zguba Szatana (20:10)

5. Grzesznicy osądzeni (20:11-15)

C. Wieczny stan (21:1-22:5)

1. Pokolenie Nowej Jerozolimy (21:1-8)

2. Opis Nowej Jerozolimy (21:9-27)

3 Radości Nowej Jerozolimy (22:1-5)

D. Epilog (22:6-21)